Semua Bab ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา: Bab 91 - Bab 100

หลังจากนั้นสิบวัน อินทรีจากแดนใต้เข้ามาส่งข่าวในหน่วยสายลับของฮ่องเต้ โดยมีวั่งจั๋วเฉินรับสารมานำส่งให้ฝ่าบาท ใจความในจดหมายทำให้ฝ่าบาทกำหมัดแน่น อู่อ๋องเล่าว่าการกบฏครั้งนี้เหมือนจะยืมมือสังหาร เพื่อบางคนขึ้นเป็นใหญ่ ซูซ่างเสียงกำลังโดนหลอกให้ก่อกบฏ เขาเป็นบิดาของเด็กน้อยหวังเฮ่อ ให้เขาหยุดการกระทำที่อาจก่อให้เกิดเสียเลือดเนื้อเอาไว้ก่อน และสืบหาตัวเฉินถิงถิงอย่างลับ ๆ ฮองเฮาต้องมีส่วนเกี่ยวข้องในการหายตัวไปแน่นอน อ่านจดหมายจบเขาสะกดโทสะเอาไว้จนแน่นอก เดิมเขาก็อยากจะรู้ว่าสหายที่หายสาบสูญไปเพราะหาภรรยาไม่พบนั้นเหตุใดคิดทรยศเขา หรือที่แท้อาจจะมีคนยุยุงให้เข้าใจผิด “วั่งจั๋วเฉิน สืบเรื่องเฉินถิงถิง ในจวนตระกูลเริ่นและทุกที่ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลเริ่นหาให้เจอ ทำแบบลับ ๆ” วั่งจั๋วเฉินรับคำแล้วไปทำตามคำสั่ง เฉินถิงถิงเป็นชายาของซูอ๋อง เขาเคยเห็นบ้างแล้วจำหน้าตาได้แม่นยำ แต่มีข่าวการหายตัวไปทำให้แม้แต่ฝ่าบาทส่งคนตามหาจนทั่วก็ไม่พบ อีกอย่างนางกำลังท้องไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร จำได้ว่าซูอ๋องรบชนะกระทั่งเข้ารับรางวัลยังยกเลิก เพื่อตามหาภรรย

ซูซ่างเสียงอ่านเนื้อความในจดหมายซ้ำไปซ้ำมาเป็นร้อย ๆ รอบเขาไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง เพราะสิ่งที่เขาได้รับรู้มานั้นมายากเกินจะเชื่อว่านางกับลูกของเขายังอยู่ หรือนี่อาจเป็นแผนการก็เป็นได้ “ส่งคนไปตรวจสอบที่มาจดหมายนี่” ก่อนจะทำอะไรซูซ่างเสียงล้วนสืบมาแน่ชัดแล้วเสมอ หากเป็นเช่นนั้นจริงไม่เท่ากับว่าที่ผ่านมาเขาทำมาทั้งหมดสูญเปล่าหรอกหรือ ซูซ่างเสียงกำหมัดแน่น ผู้ใดกันที่ทำกับลูกชายและภรรยาของเขาเช่นนี้ ต้องไม่ตายดีแน่นอน บนเรือสำเภาหวังเฮ่อวิตกกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ สุดท้ายผ่านมาได้ไม่กี่วันก็ล้มป่วย หมอเทวากับอันเฟิงต้องค้นสมุนไพรทั้งหลายมารักษาเด็กชายเอาไว้ แต่ทว่าอาการเช่นนี้เหมือนกับตรอมใจมากกว่า หากจะรักษาไม่ง่ายนัก “หวังเฮ่อ...กินยาเสียหน่อยนะ” อันเฟิงหยิบโสมห้าร้อยปีออกมาจากห้วงมิติ นับว่าเป็นโสมที่มีอายุยาวนาวและแน่นอนมันบำรุงกำลังได้อย่างดี แต่ทว่าหวังเฮ่อนั้นสภาพจิตใจห่อเหี่ยวเสียจนยาหลายขนานก็ไม่อาจฟื้นคืนกำลังขึ้นได้ “พี่สาวข้าอยากพบท่านพ่อกับท่านแม่ ฮึก...พี่สาว ท่านช่วยข้าได้หรือไม่” หวังเฮ่อพูดไปก็ร้องออกไป ตอนจากแม

สามพี่น้องที่เปลี่ยนแซ่มาเป็นแซ่เจิงแต่งชุดดำวิ่งตามกลุ่มที่เข้าไปตรวจสอบตระกูลเจิง มองเหลียวซ้ายแลขวาไม่มีใครเห็น ทั้งสามคนจึงหยิบระเบิดควันกันคนละลูกโยนเข้าไปกลางเรือน ฟิ้วววว!!! ระเบิดควันไม่มีไฟ แต่ทว่ามีควันจนแสบตา แล้วหน้าที่เบี่ยงแบนความสนใจสามพี่น้องก็สำเร็จ “ไฟไหม้...ดับไฟเร็วเข้า ไฟไหมเรือนใหญ่แล้ว เร็วเข้า” เหล่าคนเฝ้ายามแตกตื่น จากนั้นได้ยินเสียงคนตักน้ำในสระขึ้นมาจากนั้นวิ่งไปดับไฟ เพราะควันมากจึงมองไม่เห็นว่าต้นเพลิงจากตรงไหน เหล่าเจ้านายทั้งหลายรีบตื่นวิ่งออกไปหลบที่ปลอดภัย แต่กระนั้นก็ยังทำให้ควันเข้าปอดจนไออกมาหน้าเขียวหน้าเหลือง ในคุกใต้ดิน เจิงซุ่นซี วั่งจั๋วเฉิน ล่ายหมิงเฉิน และซูซ่างเสียงวิ่งเข้าไป จากนั้นเมื่อเห็นว่าเฉินถิงถิงโดนตรึงด้วยโซ่ไม่สามารถขยับไปที่ใดได้ จึงจัดการใช้ดาบที่คมราวกรีดนภาได้ฟันฉับเดียวสี่มุม พร้อมกันจากนั้นโซ่ตรวจก็ร่วงลง เฉินถิงถิงรู้สึกตัวและมองไปท่ามกลางความมืด เพราะตอนกลางวันสาวใช้นางหนึ่งให้นางกินยา พร้อมบอกว่าสามีของนางจะมาช่วยคืนนี้ขอให้อดทน “ซูซ่างเสียงท่านรึ” เสีย

เริ่นอี้หร่านเข้ามายังท้องพระโรง นางจะนั่งรอให้เหล่าขุนนางมาก้มลงคุกเข่าให้นาง เพราะทั้งชีวิตนางคุกเข่ามาเยอะแล้ว ไม่ว่าจะเป็นไทเฮาหรือฮ่องเต้ นางประพฤติตัวอย่างดีแต่พวกเขากลับไม่เห็นคุณค่าของนาง เช่นนั้นนางก็จะให้พวกเขาคุกเข่าให้นางก่อนตาย ร่างระหงเดินมาในชุดสีแดงทอดยาวที่ตัดเอาไว้ใส่เพื่อการนี้โดยเฉพาะ นางเดินขึ้นไปบนบัลลังก์จากนั้นนางมองด้วยรอยยิ้ม ไม่นานจากนี้บิดาก็จะพาเหล่าขุนนางที่ร่วมการเปลี่ยนแปลงมาที่นี่ “ยังไม่มาอีกหรือ...ไม่เป็นไร เจิงซุ่นซีไม่ใช่พลับนิ่ม จัดการเขาไม่ง่ายนัก” เริ่นอี้หร่านยังคงนั่งรออย่างใจเย็น โดยไม่รู้หลังม่านด้านหลังนั้นเหล่าขุนนางทั้งหมดถูกจับไปเรียบร้อยแล้วพร้อมอุดปากไม่ให้พูด ผ่านไปราวหนึ่งเค่อ เจิงซุ่นซีเดินมายังเบื้องหน้าของนางพร้อมยิ้มให้หนึ่งสาย แต่ว่านี่จะเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่เขาจะมีให้นาง ‘สตรีชั่วช้า!’ “ฝ่าบาทมาแล้วหรือ” เริ่นอี้หร่านยังคงคิดว่าตัวเองเป็นต่ออยู่ เพราะว่ายังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงดังนั้นนางจึงควบคุมสถานการณ์ได้ “รอข้านานหรือไม่เล่า” เจิงซุ่นซีถามก่อนจะเอ่ยต่อ “เป

อันเฟิงไม่สนใจบิดาอีกจนได้ยินว่ามู่เสวียนออกจากเมืองหลวงไปเป็นนายอำเภออยู่ต้านโจวถาวรกับบุตรชายคนเล็กที่แม้แต่ชื่อนางก็ไม่อยากรู้ว่าเป็นผู้ใด ทุกวันผ่านไปอย่างราบรื่น แม้แต่พี่จูจื้อเยว่จะส่งจดหมายมาชวนไปเที่ยวแดนใต้ทุกเดือน แต่พวกนางก็ยังไม่คิดลงไปที่นั่นเพราะมีประสบการณ์ที่ไปยังไม่ทันพายลมเสร็จก็ต้องรีบกลับขึ้นมาเมืองหลวง ทั้งทุกนาทีเต็มไปด้วยความบีบคั้นชีวิตของบิดามารดาซูเฮ่ออีกด้วย แต่นั่นทำให้ชาวเหอหนานที่แอบทิ้งงานมาเป็นแขกอยู่เมืองหลวงบ่อย ๆ โดยเฉพาะอู่อ๋องที่ดูจะหลงใหลการสนทนากับอันหลางเป็นพิเศษ ในโรงน้ำชาที่ติดกับร้านนวดเทวดามีสองบุรุษหนุ่มวัยกลางคนหนึ่งแล้วก็วัยยี่สิบกว่าปีหนึ่งคน ที่มานั่งเดินหมากดื่มน้ำชากินขนมที่ร้านปักหลักตั้งแต่ร้านยังไม่เปิดเพราะเป็นลูกค้าพิเศษ จนกระทั่งร้านปิดแล้วก็ยังไม่ไป พร้อมกับน้องชายตัวอ้วนนั่งฟังพี่จูจื้อเยว่เล่าเรื่องแปลก ๆ ของแดนใต้ให้ฟังอย่างออกรส “พี่จื้อเยว่ท่านมีเรื่องอะไรที่เด็ดกว่าผู้เฒ่าหลัวกับหอร้อยบุปผาอีกรึ?” อันหลางตาโตทันที เขาพูดพร้อมกับหยิบเม็ดแตงขึ้นแทะตั้งใจฟังอย่างดี “มีสิ...สาวงามล่มเม