บททั้งหมดของ ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา: บทที่ 41 - บทที่ 50

วันถัดมาอันเฟิงตื่นแต่เช้าไปขายบะหมี่เช่นเดิม แต่วันนี้นางเป็นคนรับหน้าที่เก็บเงินไม่ใช่เป็นคนลวกก๋วยเตี๋ยว ดังนั้น จึงเห็นบรรยากาศภายนอกได้ชัดเจน วันนี้มีจิ้งเหยากับเผิงฮ่าว รับหน้าที่จัดการผักที่บ้าน ส่วนเจียเป่าเก็บจานเช็ดโต๊ะเหมือน เสี่ยวเอ้อร์ เทียนรุ่ยกับเหวยหลงล้างจานด้านหลัง คนยกอาหารเป็นหน้าที่ของหวังฮ่าวกับจ้าวฉู่ ส่วนรับคำสั่งลูกค้าเป็นของอันหลิงและอันหลาง เพราะทุกคนลงความเห็นกันว่าสองคนนี้รู้หนังสือ ให้จดจะง่ายและไวกว่าคนอื่น อันเฟิงยืนมองร้านบะหมี่แซ่เจิงของนาง ที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง นางจะกำหนดว่าขายเพียงวันละห้าร้อยชามเท่านั้น มากกว่านี้เกรงว่าทุกคนจะไม่ไหว ได้วันละห้าตำลึงเงินถือว่าเยอะมากแล้ว บางวันลูกค้าก็จ่ายเงินเกิน ทำให้มีส่วนที่เกินมาด้วย นางจะเก็บเอาไว้แจกเป็นเงินรางวัลให้กับทุกคนที่ร่วมด้วยช่วยกัน สายตาของอันเฟิงสอดส่องไปยังหัวถนนอีกฝั่ง เหมือนมีคนมาด้อม ๆ มอง ๆ นางจึงหยิบกล้องส่องทางไกลอันเล็กออกมา จากนั้นหยิบขึ้นมาส่อง พบว่าเป็นชายแปลกหน้าสองคนที่ไม่รู้ว่า มาดีหรือร้าย นางคาดเดาไม่ได้เพราะพวกเขายังไม่แสดงตัว จึงระวังเอาไว้เท่านั

ชาวบ้านที่ไม่ได้ออกไปทำงานในท้องไร่ท้องนาจึงออกมาเมื่อได้ยินเสียงของหวังเฮ่อ แต่ก็จนใจเมื่อเป็นเหล่าสตรีแต่ทว่า แต่ละคนกลับไม่ยอมแพ้ ต่างพากันบ้างถือจอบบ้างถือเสียมบ้างถือมีดทำครัวออกมา “ลูกพี่เอาอย่างไรดี” ลูกน้องทั้งสองคนที่เพ่งเล็งสตรีนางนี้ตั้งแต่ตำบลเริ่มหวั่นใจบ้างแล้ว “พวกเจ้าหลบไป ข้าเพียงแต่เกี้ยวสตรี” ชายคนนั้นเป็นคนพาลชอบฉุดสตรีเอาไปปู้ยี่ปู้ยำไม่พอ หากสตรีนางใดขัดขืนมักจะให้บ่าวชายข่มขืนต่อหน้า ก่อนจะขายออกไปในหอคณิกาให้รับแขก สตรีนางหนึ่งที่เคยไปในตำบลและเพ่งมองดี ๆ เป็นคุณชายกัวอันธพาลขึ้นชื่อ ที่บ้านเปิดโรงพนันทำให้คนเกรงอำนาจไม่กล้าต่อกรจึงได้แต่เอ่ยขึ้น “นั่นคุณชายกัว หากทำให้เขาไม่พอใจ เขาจะจัดการ บ้านเจ้า” หวังลี่ได้ยินเข้าจากที่ใจชื้นว่ามีคนออกมาช่วยเหลือ แต่ยามนี้ดูเหมือนชาวบ้านไม่อยากเดือดร้อน นางรู้ว่าตนเองเป็นคนที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก ปกติไม่ค่อยออกไปไหน วันนี้ไปช่วยเด็ก ๆ ขายบะหมี่ ใครจะคาดว่ามีคนที่อยู่เหนือกฎหมายบ้านเมืองมาเพ่งเล็ง นางเข้า “ฮ่า ฮ่า ฮ่า...เจ้าได้ยินแล้วหรือไม่ ข้าคือคุณชายกัว ฮ่

ยามดึกสงัดทุกสรรพสิ่งเงียบงันจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านใบไม้ในป่าลึก มู่อันเฟิงและฮั่วซือซือสวมชุดดำสนิท ทั้งสองคนปิดหน้าครึ่งหนึ่งด้วยผ้าสีดำที่คลุมอยู่รอบศีรษะ ปิดบังตัวตนให้กลมกลืนไปกับความมืดรอบตัว ทั้งสองเดินมาขึ้นรถม้าห่างจากทางเข้าหมู่บ้านครึ่งลี้ ก่อนจะมุ่งหน้าสู่กรมอาญาให้เมืองหลวง เส้นทางที่นางใช้เป็นเส้นทางที่คนรับจ้างขับรถม้าแนะนำ หลังจากลงจากรถม้าตรงหน้าตรอกแคบ ๆ หลบหลีกหน่วยลาดตระเวนยามค่ำคืน เดินตามกันไปอย่างระมัดระวัง จนเมื่อเห็นคุกกรมอาญาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กำแพงที่ถูกสร้างจากหินหยาบใหญ่ล้อมด้วยภูเขาขนาดย่อมด้านหลัง บนกำแพงมีจุดที่จุดคบเพลิง แสงสลัวจากคบไฟเฝ้ายาม ทำให้ทั้งสองหยุดอยู่มุมหนึ่งของกำแพง ก่อนนางจะเป่าพ่นยาสลบไปตามลมจากนั้นคนเฝ้ายามก็ร่วงผล็อยลงไป ทั้งสองเดินเรียบกำแพงไปจนถึงด้านใน พบว่าทหารที่เฝ้าด้านหน้าหลับไปหมดแล้ว แต่เพื่อความปลอดภัยจึงพ่นยาสลบไปอีกเพื่อป้องกันพวกเขาเหล่านั้นตื่นขึ้น คุกกรมอาญามืดมิดนัก จนนางต้องหยิบกระบอกจุดไฟขึ้นมาเป่า จากนั้นจึงเข้าไปด้านในโดยใช้แสงสว่างจากกระบอก จุดไฟ แต่เมื่อมาถึงด้านในที่เ

ผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินไม่เคยเจอคนฉีกหน้าเช่นนี้ จากสีหน้าเบิกบานหุบฉับทันที พร้อมทำหน้าขึงขังใส่เจ้าเด็กสอดรู้สอดเห็น “เหลวไหล” เขาหันหน้าหนีก่อนจะเฉไฉเรื่องอื่น หวังเฮ่อตอนแรกไม่เข้าใจ จนเมื่อเห็นสีหน้าท่านลุงใต้เท้าแดงระเรื่อ จึงคิดว่าท่านลุงน่าจะชอบท่านแม่ตนจริงกระมัง แต่ท่านแม่ตนเป็นแค่หญิงชาวบ้านนะ ท่านลุงเป็นถึงขุนนาง “ท่านลุงคิดจะมาหลอกแม่ข้าหรือไม่” หวังเฮ่อฟังเรื่องเล่าที่โรงน้ำชามาบ้าง นักเล่าเรื่องชอบเล่าเรื่องความรักต่างฐานะของหญิงชาวบ้านกับขุนนางใหญ่ ทำให้เขานึกกังวลหากท่านแม่แต่งเข้าจวนท่านลุงเจิงผู้นี้ “นั่นน่ะซี๊...ไม่น่าไว้ใจจริง ๆ” อันหลางคิดเหมือนสหาย ได้ยินว่าท่านลุงมีสนมมากมายไม่ใช่หรือ หากจะมาหลอกป้าหวังพวกเขาไม่ยอมแน่ “ข้าแค่เป็นห่วงนาง รีบนำไปสิ” ตอนแรกคิดว่าจะไปหานางลำพัง แต่เจ้าเด็กตัวเหม็นพวกนี้ดันมาจับผิดเสียอีก จนสุดท้ายต้องพามาด้วย และเห็นหวังลี่กำลังปักสิ่งใดสักอย่างอยู่ หวังลี่ที่ก้มหน้าก้มตาปักโดยไม่ได้มองว่าผู้ใดมาหา จึงไม่ทันเห็นว่าจริง ๆ แล้วบุรุษที่นางไม่คู่ควรคนนั้นมาอีกแล้ว “ท

เวลาผ่านไปร้านบะหมี่แซ่เจิงยิ่งเจริญขึ้นเรื่อย ๆ ไม่พอยังสามารถทำตำลึงได้มากมายยิ่งนัก จนทุกคนตกลงกันว่าหลังจากนี้อีกหนึ่งเดือนพวกเราจะทำกุศลเดือนละสองครั้ง คือวันที่สิบห้ากับวันที่สามสิบจะเอาอาหารไปแจกชาวบ้านยากไร้ และขอทานที่อาศัยอยู่ในอารามต่าง ๆ แต่นั่นมันช่วงหลังเทศกาลชิงหมิง เทศกาลชิงหมิงมาเยือนต้นไม้ใบหญ้าเริ่มเบ่งบาน หลังจากฤดูหนาวที่ยาวนาน ท้องฟ้าโปร่งใส แสงแดดอบอุ่น พื้นดินปกคลุมด้วยใบหญ้าเขียวขจีและดอกไม้ป่ากำลังบานสะพรั่ง หมู่บ้านเล็ก ๆ อย่างหมู่บ้านเชิงเขา ผู้คนออกมาเดินเล่นตามเส้นทางในชนบท แต่ละคนเริ่มสวมเสื้อผ้าสดใส ชาวบ้านในหมู่บ้านเริ่มมีตำลึงกันมากขึ้นแต่ละบ้าน ทำให้เด็ก ๆ มีชุดใหม่กันทุกคน วันนี้ชาวบ้านต่างเริ่มไปทำความสะอาดที่สุสาน ก่อนที่จะไหว้บรรพบุรุษในวันรุ่งขึ้น หวังเฮ่อและมารดาไม่มีบรรพบุรุษอยู่ที่นี่จึงได้แต่ไปช่วยชาวบ้านเท่านั้น แต่เมื่อมาพบกับสามพี่น้องจึงหยุดทักทาย “นั่นพวกเจ้าจะไปที่ใด” “ไปหาท่านแม่ของข้า” อันหลางเป็นคนตอบ เขาเช่าเกวียนวัวเอาไว้แล้ว สุสานท่านแม่อยู่ห่างจากหมู่บ้านนี้ไปพอสมควร แต่หลุมศพท่านแม่ไม่