All Chapters of ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา: Chapter 71 - Chapter 80

“มะ...ไม่...ไม่จริง...นางตายไปแล้ว” ซ่งหลินคล้ายคนเสียสติไปชั่วขณะ ใบหน้าที่ย่ำแย่เพราะไม่ได้กินนอนอย่างดี ส่งให้นางคล้ายคนอายุสี่สิบห้าสิบ ทั้งที่นางแค่อายุยี่สิบเท่านั้นเสียงพึมพำของซ่งหลินทำให้มู่เสวียนที่เดิมคิดว่าจะจบเรื่องกลับมาพบกับความยุ่งยากอีกครั้ง เดิมเรื่องนี้เขาถามภรรยาไปแล้ว นางบอกไม่เกี่ยวข้องเขาก็เชื่อสนิทใจ แต่บุตรชายและบุตรสาวของเขามีหลักฐานอะไร หรือแท้ที่จริงแล้ว ซุนหนี่ว์คือหลักฐานกันนะ“ไต่สวน...พยานซุนหนี่ว์ เล่าเรื่องที่เจ้าสารภาพมา” ใต้เท้าผู้ตัดสินคดีความอย่างเที่ยงธรรมกล่าวขึ้น ทำให้นักโทษอย่าง ซ่งหลินถึงกลับสะดุ้ง“เรียนใต้เท้า ข้ารับคำสั่งจากนายหญิงซ่งหลิน ให้ไปหายาสั่งตายมาให้อดีตฮูหยินกิน ใส่ในอาหารทุกมื้อเป็นเวลาสามเดือน จากนั้นร่างกายอดีตฮูหยินก็อ่อนแอลงและตายไปในที่สุด ก่อนใกล้สิ้นลมนายหญิงซ่งหลินของข้ากลัวไม่ตายจริง จึงเพิ่มยาพิษในน้ำดื่ม เรื่องนี้ข้ามีพยานหลักฐาน รวมทั้งคนที่ซื้อยาด้วย ส่วนกากยายังทิ้งไว้โคนต้นไม้หลังเรือนนายหญิง ต้นไม้ถึงกับตายผ่านมาเป็นปี ก็ไม่ฟื้น มดแมลงเดินผ่านก็ตายจนหมด”อันหลิง อันหลาง ฟังด้วยหัวใจที่เจ็บปวด ท่านแม่ของ พวกเ

เจิงซุ่นซีได้รับจดหมายจากอันเฟิงแล้ว ใบหน้าบิดมุ่นบ่งบอกถึงความไม่พอใจ ทั้งเรื่องนี้แม้แต่สายของเขาก็สืบไม่ได้ หรือแท้ที่จริงสายในวังหลวงและคนของเขาถูกกลืนกินไปหมดแล้ว ความสงบสุขของรัชสมัยของเขามันถึงเวลาระสำระสายแล้วหรือ หรือว่าเขาควรชำระสายลับในมือเสียที “วั่งจั๋วเฉิน พาอันเฟิงมาหาข้านั่งดื่มชาเดินหมากสักวัน”องครักษ์วั่งเห็นว่าวันนี้ฝ่าบาทสีหน้าประหลาดนัก หากยามปกติมักจะไปหาคุณหนูอันเฟิงที่บ้านเสียมากกว่า คราวนี้กลับเชิญเข้ามาในวัง ทั้งยังให้มาหาอย่างเปิดเผยอีกด้วย “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” อันเฟิงที่วันนี้หยุดอยู่บ้าน เพราะเป็นวันหยุดสองวันติด นางหาคนที่จะเป็นหลงจู้ได้แล้ว คิดว่าวันพรุ่งนี้เข้าไปแจกจ่ายงาน ก็จะกลับมาพักเช่นกัน แต่วันนี้ดูเหมือนแผนที่วางไว้จะล้มลง เมื่อพี่วั่งมายืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับเจ้าสองแฝดฉีกยิ้มหน้าบานตรงหน้าประตู “พี่ใหญ่ ท่านลุงเรียกหาพวกเราล่ะ” อันหลางที่คิดว่าจะได้ตำลึงพิเศษเขาจึงอารมณ์ดีมากขึ้น ส่วนอันหลิงคิดแล้วว่าเขาจะเป็นหลานที่ดีของเสด็จยายไทเฮาอย่างไรดี ถึงจะหาเงินมาเติมในกล่องสมบัติของตนเอง คว

เจิงซุ่นซีเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับเสด็จแม่ของตัวเอง แต่เสด็จแม่กลับเห็นว่านางจะเป็นตัวถ่วงสำหรับเด็ก ๆ จนทำให้เกิดอันตรายเสียมากกว่า หากต้องเดินทางร่วมขบวนกันไป นางไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง “เสด็จแม่ แต่ลูก...” “เจ้าวางใจ แม่แก่แล้วย่อมไม่ให้เจ้าห่วงหน้าพะวงหลัง ข้าจะไปถือศีลที่วัดเสีย แล้วเดินทางออกไปอีกฝั่งห่างจากเด็ก ๆ ได้เป็นดีที่สุด” เจิงซุ่นซีไม่วางใจ แต่ก็ไม่อาจบังคับจิตใจมารดาได้ เสด็จแม่ว่าอย่างไรก็ตัดสินใจตามนั้นไม่กล้าขัด เจิงอันเฟิงได้รับทะเบียนครัวเรือนเอาไว้ผ่านทางสำหรับเดินทางไปที่ไหนก็ได้ แต่ทว่านางยังไม่ได้ไปตอนนี้ต้องจัดการที่ร้านให้เรียบร้อยเสียก่อน “พี่ใหญ่พวกเราร่ำรวยแล้วใช่หรือไม่ ท่านถึงจ้างหลงจู้ มาดูแล” อันหลางจอมขี้งกเอ่ยขึ้น หลังเขาเห็นว่าพี่ใหญ่จ้างหลงจู้สิบสองตำลึงเงินต่อเดือนเชียวนะ พวกเขาได้ส่วนแบ่งเดือนละร้อยตำลึงจะว่ามากก็มากอยู่ หากจ้างหลงจู้ส่วนแบ่งเขาจะลดลงหรือไม่ ย่อมต้องคิดให้ดี “หลงจู้ที่จ้างเคยทำงานในโรงเตี้ยมใหญ่ พี่ใหญ่เจ้าทดสอบความรู้ด้านบัญชีแล้ว เห็นว่าเขาเก่งกาจมาก พวกเราหนึ่งเดื

การเดินทางของสามพี่น้องกับหวังเฮ่อเริ่มต้นขึ้น การเดินทางครั้งนี้ไม่มีฮั่วซือซือ เนื่องจากนางไม่อยากออกนอกเมืองหลวง จึงขอกลับไปอาศัยอยู่กับญาติ แต่อันเฟิงไม่วางใจจึงให้เงิน ฮั่วซือซือหนึ่งร้อยตำลึง เพื่อไปซื้อที่ดินสร้างบ้านอยู่ต่างหาก นางเป็นสาวใช้มาหลายปี ไม่แน่ว่าที่บ้านอาจไม่ได้คิดเผื่อนางแล้ว ทั้งยังไม่ต้อนรับสตรีที่ออกจากบ้านไปนาน อันเฟิงคิดว่า ฮั่วซือซือถึงวัยแต่งงานได้แล้ว และอวยพรให้นางพบคนที่ดี เดินทางมาเพียงครึ่งวันรถม้าก็หยุดที่โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งเสียก่อน เพราะว่าหากฝืนเดินทางต่ออาจจะต้องนอนกลางป่า ที่อากาศเหน็บหนาว ดังนั้นอันเฟิงจึงตัดสินใจพักที่นี่เสียก่อน นอกจากจะเดินทางครั้งนี้มีพี่ล่ายหมิงเฉินมาด้วยกันแล้ว อันเฟิงยังเขียนแผนที่ด้วยตัวเองผ่านการบอกเล่าของพี่ล่ายหมิงเฉิน “พี่ล่าย ต้าฉินปกครองเป็นมณฑล มีอ๋องครองแต่ละมณฑลด้วย เช่นนั้นก็จะประกอบด้วยสามมณฑลหลักใช่หรือไม่” อันเฟิงถามขณะกำลังจรดพู่กันบนแผ่นหนัง “ใช่ มีเหอหยวน เหอเป่ย และเหอหนาน โดยเหอหยวน มีเมืองหลวงเป็นศูนย์กลางขึ้นตรงกับฝ่าบาท และเหอเป่ยเมืองกันชนทางต

“ก็ใช่” อันหลางพูดแล้วก็เอานิ้วชี้จิ้มหากัน จากนั้นก็มองดูพี่ใหญ่ที่ยิบบางสิ่งออกจากหีบสำหรับการถอนพิษ อันเฟิงเรียกยาถอนพิษออกมา แต่ทว่ามันก็ได้แค่พิษทั่วไปเท่านั้น คงต้องหาหมอที่ถอนพิษในยุคนี้ได้ถึงจะรักษาเขาให้ปลอดภัย “พี่ล่ายข้าคิดว่าบรรเทาได้ชั่วขณะ รีบพาเขาไปหาหมอเถอะ” อันเฟิงหยิบโสมสกัดให้เขาดื่มชั่วครู่ เพื่อบำรุงกำลังของเขาเอาไว้ก่อน “ย๊าจ์!!!” ล่ายหมิงเฉินชักม้าให้เดินไป ด้านหน้ามีหมู่บ้านจิวลู่อยู่ใกล้ ๆ เขาได้ยินตอนที่อยู่โรงเตี๊ยมว่ามีหมอเทวดามาอาศัยอยู่ มีความสามารถรักษาโรคได้เก่งกาจนัก แต่จะเลือกรักษาเฉพาะคนที่อยากรักษาเท่านั้น ผ่านไปเพียงสองเค่อ ก็เห็นป้ายหมู่บ้านเก่า ๆ มองลึกเข้าไปเป็นหมู่บ้านขนาดไม่ใหญ่นัก ชาวบ้านเลี้ยงชีพด้วยทำการเกษตรเลี้ยงสัตว์ ยามนี้เพิ่งบ่ายคล้อยจึงไม่ค่อยเห็นคนพลุกพล่านนัก จนทำให้ล่ายหมิงเฉินต้องลงจากรถม้า เพื่อไปสอบถามคนที่อยู่ ด้านใน “มีใครอยู่หรือไม่” เสียงของล่ายหมิงเฉินทำให้สตรีวัยกลางคนนางหนึ่งเดินออกมา แต่เมื่อเห็นเป็นบุรุษรูปหล่อนางจึงส่งยิ้มเอียงอายให้เล็กน้อย ก่อนจะถาม “ว