All Chapters of ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา: Chapter 61 - Chapter 70

วันเปิดร้านมีคนมารอหน้าร้านมากมาย บ้างเป็นคนจากตำบลที่เป็นลูกค้าเก่าอยากมาอุดหนุน เนื่องจากวันแรกได้ราคาพิเศษ คือจะได้ราคาบะหมี่ในชามละแปดอีแปะ ย่อมดึงดูดคนได้มาก เพราะราคาที่นางขายในเมืองหลวงถือว่าเหมาะสม ยิ่งลดราคายิ่งทำให้น่าดึงดูด อันเฟิงตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาก็เข้ามาในเมืองหลายรอบ แต่ละรอบเขามองผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่เนืองแน่น แต่ละคนล้วนมีงานทำและมีเงินใช้ ดังนั้นราคาบะหมี่แค่สิบอีแปะถือว่าไม่มากนัก เหมือนกินข้าวทั่วไปหนึ่งมื้อ และยิ่งเครื่องในชามที่ใส่แทบล้นกับน้ำซุปใส ที่เทลงบนเส้นที่ราดด้วยน้ำซอสพิเศษบางอย่าง จนเกิดเป็นสีแดง อมชมพูสร้างความตื่นตาให้กับคนที่มากินครั้งแรก “นี่อร่อยมากแปลกใหม่ไม่เหมือนใครข้าชอบยิ่ง เอาอีกชาม” คนที่กินชามแรกรู้สึกว่ายังไม่จุใจพอจึงสั่งอีก แล้วก็สั่งอีกชามเขากินถึงสามชามจึงอิ่มเต็มท้อง ยัดลงไปไม่ไหวอีกแล้ว หลังจากเห็นลูกค้าผู้นั้นกินถึงสามชาม คนถัดมาก็สั่งคนละสองชาม บางคนเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ใช้แรงงานยกของแบกของแถวท่าเรือ จึงมากินสองชามก่อนจะกลับไปทำงานต่อ อันเฟิงคิดว่าถ้าหาน้ำหวานมาให้เหล่าลูกค้าดื่มเพิ่มความสดชื่นด้วยจ

ชาวบ้านหมู่บ้านชายเขารู้ว่าเหล่าเด็ก ๆ เกิดปัญหาเพราะถูกคนอื่นรังแกจึงพากันมาทั้งหมู่บ้าน เดิมผู้นำหมู่บ้านและชาวบ้านอยากมาดูความสำเร็จของร้านบะหมี่แซ่เจิง ที่ทำให้พวกเขามีกิน มีใช้ และเพราะมีคนมากเกวียนไม่พอนั่ง จึงพากันเดินเท้าเข้ามา ในตัวเมือง ครั้นได้ยินว่าร้านบะหมี่เกิดเรื่องมีคนให้ร้าย บอกว่ากินบะหมี่ร้านนี้แล้วมีคนตาย ชาวบ้านโกรธแค้นนัก พวกเขากินกันมาไม่รู้เท่าไหร่ไม่เห็นจะตาย ยังเดินได้หายใจคล่องดี ใครบังอาจมา ทำให้ร้านของเจ้าหนูน้อยบ้านเจิงต้องเสื่อมเสีย พวกเขาไม่ปล่อยเอาไว้แน่ กลุ่มคนกว่าห้าสิบคนเดินเข้ามาถึงร้านบะหมี่ พร้อมตะโกนลั่น “อาเฟิงผู้ใดรังแกเจ้า ข้าจะจัดการเอง” “ใช่ พวกเรามาแล้วเจ้าไม่ต้องห่วง” สตรีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น นางขายผักให้อาเฟิงทุกวัน บ้านนางกินดีอยู่ดีก็เพราะอาเฟิง ใครมาทำร้ายพวกเราจะสู้ตาย อาเฟิงที่เห็นหน้าร้านเป็นเหล่าพี่ป้าน้าอาจากหมู่บ้าน ชายเขา พลันในใจก็รู้สึกอบอุ่น อย่างน้อยพวกเขาก็ยังเห็นนางเป็นลูกเป็นหลาน เมื่อมีเรื่องก็พร้อมเคียงข้าง “ท่านป้า พวกเรากำลังตรวจสอบเจ้าค่ะ” อันเฟิงกล่าวให้พวกเข

ผ่านมาวันที่สามแล้ว แต่ทว่าคนร้ายยังไม่รับสารภาพ ทั้งที่โดนทรมานอย่างหนัก คนที่ถูกพิษสามคนล้วนเสียชีวิตหมด จึงไม่อาจสอบสวนได้ว่าไปพบผู้ใดมาก่อนที่จะมาร้านบะหมี่หรือไม่ กลายเป็นคดีความที่ผู้คนให้ความสนใจ ทั้งศาลอาญาและศาลต้าหลี่ต่างระดมสมองและคนที่มีทักษะด้านการสืบสวนมาช่วยกัน เนื่องจากเป็นคำสั่งเบื้องบน “ใต้เท้าได้ความว่าอย่างไรบ้าง” วั่งจั๋วเฉินรับหน้าที่หัวหน้าสืบสวน และมอบหมายงานให้ใต้เท้าแต่ละหน่วยไปจัดการ วันนี้เขาให้ไปสืบกับครอบครัวผู้เสียชีวิตว่าก่อนหน้าได้พบเจอใครหรือไม่ “แต่ละบ้านล้วนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า สามีนั้นไปทำงานและกลับมาตอนเย็นทุกครั้งไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษ โดยไม่รู้ว่าพบเจอผู้ใดบ้าง” ผู้สืบสวนศาลต้าหลี่กล่าวในที่ประชุม วั่งจั๋วเฉินถอนหายใจ อย่างไรฝ่าบาทก็ไม่ยอมแน่ เขาทั้งโดนกดดันจากฝ่าบาทและไทเฮาพร้อมกัน ทำให้หลายวันนี้แทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน ‘เกิดเป็นองครักษ์ผู้ยิ่งใหญ่ไม่ง่ายเลย’ “ชายผู้นั้นยังไม่สารภาพใช่หรือไม่” วั่งจั๋วเฉินหันไปสอบถามอีกครั้ง แม้จะทรมานด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสแล้ว ก็ตาม แต่กลับไม่ปริปากพูดสิ่ง

“ปล่อยข้า ลูกชายข้ายังต้องดื่มนมจากอกข้าอยู่ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้” ซ่งหลินไม่นึกว่าตัวเองจะตกอยู่ในสภาพย่ำแย่ขนาดนี้ สามีนางไปเป็นนายอำเภออยู่ต้านโจว จะกลับมาช่วยนางยามนี้ก็ไม่สะดวก จะพึ่งพิงตระกูลซ่งหรือก็เห็นนางเป็นเหมือนลูกกาฝากเท่านั้น หาไม่คงไม่ให้นางกระเสือกกระสนจนได้เป็นอนุขุนนางหรอก ที่ผ่านมานางล้วนดิ้นรนด้วยตนเองทั้งสิ้น “อย่ามาลูกไม้ หากเจ้าอยากให้ลูกเจ้ามาอยู่ในคุกก็ย่อมได้ เพียงแค่พูดมาคำเดียว” ทหารเหล่านี้หรือจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมนางจิ้งจอก ก่อนที่จะนำตัวนางมามีแม่นมดูแลคุณชายมู่อย่างดี บัดนี้นางมีความผิดย่อมต้องถูกลงโทษ “ไม่...ไม่ได้ลูกข้าเพิ่งคลอด จะให้เขามาที่สกปรกไม่ได้” ซ่งหลินส่ายหน้าทั้งน้ำตา นางพลาดที่ใดในเมื่อนางกำชับอย่างดีแล้ว ตอนนี้ซุนหนี่ว์ที่คิดเผื่อนางเสมอก็ตายไปแล้ว นางยังถูกจับเสียอีก สามีก็อยู่ไกลเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ “เหอะ...บุตรมีบุญมาเกิด เหตุใดบิดามารดาถึงตกต่ำ เช่นนี้เล่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า หมิ่นเบื้องสูงจุดจบน่าจะรู้อยู่กระมัง ทำใจเสียเถิด” ทหารที่เห็นขบวนแห่ออกนอกหน้าของตระกูลมู่ อดไม่ได้ที่จะเสียดสี ต่อให้ผู้มีบุญส่งมาเกิดก

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากเปิดร้านคนของกรมอาญามาเรียก ให้พวกนางขึ้นศาล ทั้งที่จริงบอกล่วงหน้าเอาไว้แล้วว่านายอำเภอ มู่เสวียนอยากให้ไต่สวนในศาลเพื่อต้องการให้เจ้าทุกข์ยอมความ นั่นเป็นเหตุให้นางยังขอร้องให้เจ้ากรมอาญาที่ตัดสินคดีเลื่อนเวลาออกไปก่อน รอเวลาบิดากลับมาค่อยคิดบัญชีทีเดียว อีกอย่างคืออยากทรมานซ่งหลินที่เคยทำกับน้องชาย ของนาง ให้รู้เสียบ้างว่าการที่ต้องอยู่ในที่สกปรกและหนาวเย็นถึงสองเดือนมันรู้สึกเช่นไร ‘ข้าไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น แต่เป็นคนยุติธรรม ทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้นคืน’ “พี่ใหญ่พวกเราพร้อมแล้ว ที่ร้านมีฮั่วซือซือกับป้าหวัง ช่วยดู ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน” อันหลางบอกกับพี่สาวให้วางใจ อันเฟิงพยักหน้า ต่อให้ผิดพลาดนางก็ไม่ว่าอะไร เอาไว้นางหาหลงจู้[1]ไว้คอยดูแลร้านสักหน่อย ไว้ร้านที่กำลังปรับปรุงให้รวมเป็นร้านใหญ่เสร็จเมื่อไหร่ นางจะปลีกตัวมาทำอย่างอื่น แล้วให้คนจัดการแทน ส่วนนางตรวจบัญชีกับจ่ายเงินเดือนก็พอ “ไปกันเถอะคุณหนูอันเฟิง” ล่ายหมิงเฉินบอกก่อนจะเดินระวังหลังให้เด็ก ๆ มุ่งหน้าไปที่ศาลอาญา ซึ่งวันนี้เสนาบดีศาล ต้าห