All Chapters of ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำ เมื่อนักเคมีช้ำรัก ถูกคนรักนอกใจได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่มู่ที่บิดาโง่เขลา ถูกเมียน้อยเป่าหูบอกว่านางสมควรตายตามมารดาและอาศัยจังหวะที่บิดาไม่อยู่จัดการนาง ที่กำลังไว้ทุกข์ให้ท่านแม่ด้วยการวางยานางให้ตาย มู่อันเฟิงขยับตัวก็รู้สึกอึดอัดและอ่อนแรงพร้อมกับความทรงจำในชาติภพนี้ที่นางได้เกิดใหม่ นอกจากนี้นางยังสามารถหยั่งรู้ล่วงหน้าได้ถึงสามปี ทำให้นางรู้ว่าตอนนี้มารดาที่ตายแล้ว ไม่สามารถเรียกคืนชีวิตได้อีกต่อไป เพราะร่างมารดาถูกฝั่งกลบไปแล้ว ต่อให้มียาย้อนกลับก็ไม่อาจคืนชีวิตมารดาได้ ภายในใจรู้สึก คับแค้น แต่ทว่ายามนี้น้องชายฝาแฝดทั้งสองที่โดนใส่ร้ายว่าเป็นกาลกินีดวงกินบิดากำลังจะถูกขายออกไป ด้วยฝีมือของนางอนุชั่ว ที่บิดายกขึ้นมาดูแลจวนในตำแหน่งฮูหยินใหญ่แทนที่มารดาของนางอย่าง ‘ซ่งหลิน’ ที่ร่วมมือกับนักพรตชั่วหากินกับความเป็นความตายของผู้อื่น ‘ไม่ได้การ ข้าต้องออกไปจัดการคนชั่วช่วยน้องชายฝาแฝดอย่างมู่อันหลิงกับมู่อันหลาง น้องชายที่น่ารักทั้งสองของนาง’ แค่คิดจะออกจากโรงศพพลันก็เกิดแสงวาบเข้ามาที่ร่างกายของนาง ทำให้รู้สึกอุ

เดินมาด้วยกันสักครู่ฮั่วซือซือที่เดินเม้มริมฝีปากมาตลอดทางนึกอยากจะขอร้องคุณหนูบางเรื่อง จึงเอ่ยปากขึ้นทันทีทันใด “คุณหนูเจ้าคะ...ข้าไม่อยากให้คุณหนูอยู่ที่นี่แล้วเจ้าค่ะ นายหญิงคนใหม่ร้ายกาจนัก” ฮั่วซือซือกังวลเพียงแต่เด็ก ๆ อยากให้คุณหนูพาน้องชายทั้งสองออกไปอยู่ข้างนอก นายท่านหูเบาเกินไป ช่วงหลังจากรับซ่งหลินเข้ามาในจวน นายหญิงของนางมักโดนกลั่นแกล้งไม่พอ ยังโดนนายท่านทำโทษในเรื่องที่ไม่ได้ทำความผิดอยู่เป็นประจำ หากเป็นไปได้มิสู้ออกไปอยู่ข้างนอกจะปลอดภัยกว่า มู่อันเฟิงหยุดแล้วหันมายิ้มให้กับฮั่วซือซือ หากนับอายุตอนที่นางจากมาก็คงเป็นรุ่นราวคราวเดียวกัน ดังนั้นนางจึงเรียกเพียงชื่อเท่านั้น “ฮั่วซือซือ เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่อยู่แน่จวนนี้ แต่ก่อนไป ข้าต้องจัดการนางปีศาจจิ้งจอกผู้นั้นก่อน” เดิมตั้งใจช่วยน้องชายแล้วก็ไป แต่ไหน ๆ นักเคมีตัวฉกาจในปีสองพันยี่สิบสี่จากเมืองไทยอย่างนาง จะน้อยกว่านี้ได้ยังไง “เช่นนั้นข้าจะไปขนสมบัติของฮูหยินเจ้าค่ะ ก่อนตาย ฮูหยินได้ให้ข้านำสมบัติออกไปเปลี่ยนเป็นตั๋วแลกเงิน กับเก็บเครื่องทองที่หายากเอาไว้ ก่อนที่ค

ซุนหนี่ว์สาวใช้อ้วนตัวร้ายกำลังลากมู่อันหลิงไปที่ลานหน้าบ้านด้วยความเร่งรีบและไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความโกรธและต้องการ ที่จะกำจัดคุณชายเย่อหยิ่งอวดนี้คนนี้ออกไปจากจวนตระกูลมู่ ทันใดนั้นเองเสียงลมพัดแรงบวกกับเสียงที่คุ้นเคยทำให้นางหันไปมองข้างหลัง เมื่อสายตาประสบกับภาพที่ไม่คาดฝัน ‘คุณหนูใหญ่มู่!’ ซึ่งทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้ว กำลังยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของนางเบิกกว้าง มืออวบอ้วนที่จับแขนมู่อันหลิงสั่นระริก ใบหน้าที่เคยดุดันกลับซีดเผือดในที ปากของนางอ้าค้างอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง “ผีหลอกกลางวันหรือ!” เสียงพึมพำของนางไม่ทำให้คนที่เดินเข้ามาหยุดนิ่ง เบื้องหลังสตรีวัยสิบสองหนาวนั้นยังมีฮั่วซือซือกับเจ้าเด็กตัวร้ายที่ชนนางก้นจ้ำเบ้า มู่อันเฟิงยืนอยู่ในความสงบ ผิวพรรณของนางที่เคยซีดเซียวดังคนตายกลับมาเปล่งประกายเหมือนเดิม ดวงตาคมจ้องมองซุนหนี่ว์ด้วยสายตาที่เยือกเย็น ราวกับว่านางกลับมาจากความตายเพื่อตัดสินความผิดของซุนหนี่ว์ “เป็นไปได้อย่างไรที่คนตายแล้วจะฟื้น” สาวใช้อวดดี ตัวแข็งทื่อ หัวใจของนางเต้นแรงสับสน พยายามพูดออกมาอีกส

เสียงระเบิดดังลั่นทำให้กลุ่มสาวใช้และฮูหยินตกใจ กระสอบถ่านที่เรียงเอาไว้อย่างเป็นระเบียบใกล้ทางเดินเข้าไปในห้องครัว ถูกแรงระเบิดทำให้ถ่านไม้แหลกละเอียดเป็นผุยผง แรงระเบิดทำให้มันฟุ้งกระจายไปทั่ว ฮูหยินใหญ่และสาวใช้ที่อยู่ ใกล้ ๆ ถูกเขม่าถ่านพุ่งใส่ จนใบหน้าและเสื้อผ้าเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปหมด ร่างที่เคยสง่างามแต่งตัวด้วยผ้าไหมราคาแพงจากทางเหนือไม่เหลือเค้าลางความสวยงามอีกต่อไป ดวงหน้าของซ่งหลินถูกเคลือบทาไปด้วยคราบดำจากเขม่าถ่าน เส้นผมที่เคยม้วนมวยขึ้นเกล้าปักปิ่น บัดนี้ชี้ฟูเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบ มู่อันเฟิงมองเหล่าสาวใช้กับฮูหยินคนใหม่ที่มีสภาพ ไม่ต่างกัน พวกนางถูกเขม่าถ่านเปื้อนจนมองไม่ออกว่าใครเป็นใคร แต่ละคนมีสภาพที่ทำให้ดูตลกขบขันมากกว่าน่ากลัว นางและน้องชายฝาแฝดที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลถึงกับระเบิดหัวเราะ จนท้องแข็ง โดยเฉพาะมู่อันหลางน้องเล็กจับท้องตัวเองพลางชี้ไปที่ฮูหยินใหญ่ “นั่นดูสิมู่อันหลิง ฮูหยินใหญ่กลายเป็นผีถ่านไปแล้ว!” มู่อันหลิงปกติมีทางทีเรียบเฉย น้อยครั้งนักจะแสดงท่าทีหัวเราะขบขัน แต่ครั้งนี้อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เสียงหั

เมื่อออกจากบ้านตระกูลมู่ ทั้งสามคนพี่น้องก็มุ่งสู่ถนนสายหลัก ที่ถูกปูด้วยหินเป็นทางยาวอย่างประณีต แสงแดดยามบ่ายคล้อยส่องมาเป็นลำ ๆ เกิดเป็นเงาของต้นไม้ ทำให้คนที่เดินอยู่ไม่ร้อนมากนัก ทั้งหมดเดินตามมู่อันเฟิงไปอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้ปริปาก อันใด เพียงแต่มู่อันเฟิงมองทิวทัศน์แปลกตารอบข้างอย่างเพลิดเพลิน โดยสิ่งปลูกสร้างแคว้นฉินนั้นวิจิตรบรรจงมาก หลังคาเป็นเอกลักษณ์แบบจีนโบราณ มีการยกปลายขึ้นและประดับด้วยลวดลายต่าง ๆ ผนังทำจากอิฐเผาสีอ่อน ดูเรียบง่ายแต่งดงาม และที่ขาดไม่ได้คือโคมไฟสีแดงที่ประดับแขวนอยู่ตามหน้าต่างบ้านเรือนเพิ่มความอบอุ่นให้กับบรรยากาศเมือง “พี่ใหญ่พวกเราจะไปไหน” มู่อันหลิงถามอย่างรู้สึกกังวล ตอนนี้พวกเราไม่มีบ้านแล้ว จะกลับไปก็คงตายสถานเดียว มีแต่ต้องเดินหน้า “ไปที่ว่าการก่อนประทับตราแล้วจากนั้นไปหาบ้านอยู่กัน” มู่อันเฟิงบอกกับน้องชายทั้งสอง ทำให้เห็นประกายสุกใสเกิดขึ้น ในดวงตาของเด็กทั้งสอง “แต่ว่าพวกเรายังเด็ก” “มีฮั่วซือซือก็ไม่ใช่เด็กอย่างเดียวแล้ว” แน่นอนว่ามู่อันเฟิงตรึกตรองมาดีแล้วว่า หากไปขอประทับตราแยกบ้านย่อมเป