Semua Bab ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา: Bab 81 - Bab 90

“เจ้าเป็นคนตรงไปตรงมายิ่งนัก ข้าเชื่อว่าเจ้าเป็นเด็ก ไม่โกหกเด็ดขาดใช่หรือไม่” เมื่อคนหลงตัวเองสองคนมารวมกัน จึงร้องรับกันอย่างดี อันหลางไม่กล้าผิดมโนธรรมในใจ จึงได้แต่หัวเราะหึ ๆ เท่านั้นไม่ได้เอ่ยอันใด อันเฟิงส่ายหน้าไปมาแล้วหันไปถามชายชราผู้นี้ “พอจะมีตลาดแถวนี้หรือไม่ ข้าจะไปซื้ออาหารมาทำให้ท่านกิน ที่เตรียมมาล้วนเป็นอาหารแห้ง ท่านทานน่าจะไม่อร่อยนัก” “มีถัดไปสิบลี้มีตลาดเล็ก ๆ แต่อย่าเห็นว่าเป็นตลาดบ้านนอกนะ มีของขายทุกอย่างนั่นแหละ ทั้งเนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อปลา ส่วนผักไม่ต้องหรอก สวนหลังบ้านข้ามีเยอะนัก เจ้าคงจินตนาการไม่ถึงทีเดียว” อันหลางเห็นตาเฒ่าขี้โม้แล้วก็ไม่เชื่อถือนัก เขาจึงวิ่งไปตรวจสอบหลังบ้านเอง พบว่ามีผักที่ทำบะหมี่ได้ครบทีเดียว ทั้งหัวไชเท้า ต้นหอมผักชี กระทั่งผักบุ้งน้ำยังขึ้น ถัดไปก็คงเป็นสวนสมุนไพรกระมัง แต่ที่แปลกใจคือแม้อากาศหนาวแต่ผักพวกนี้ดูไม่สลดเลยสักนิด ทั้งยังสดอีกด้วย “ท่านตา ท่านทำยังไงผักท่านไม่ตายแม้อากาศจะเย็นเช่นนี้” หมอเทวดาหลัวกลั้นหัวเราะไหล่สั่น จากนั้นพูดเพ้อเจ้อทันที “พูดไปแล้วเจ้า

หลังจากตรวจอาการพบว่าเขาร่างกายแข็งแรงมาก หมอเทวดาหลัวก็เอายาที่ทำเอาไว้ให้กินไปหนึ่งเม็ด ส่วนโสมที่อันเฟิงเอามาให้นั้นยังทำยาไม่หมด คืนนี้ตั้งใจว่าเงียบสงัดจะออกมาทำยาอีกรอบ “กินซะ หากหิวน้ำก็เรียกเจ้าอ้วนนั่น” หมอเทวดาหลัวชี้ไปทางเจ้ากระต่ายอ้วนที่ขยันตื่นตูม แถมยังพูดมากอีกด้วย “ข้าไม่ใช่เจ้าอ้วนนะ ข้ามีชื่อ พี่ชายเรียกข้าว่าอันหลาง สุดหล่อก็ได้ ข้าไม่ถือเราคนกันเอง ข้าเข้าไปทำธุระในป่าพอดี เจอท่านเข้า ต้องขอบคุณข้าจริง ๆ ที่ข้าตาดีหันไปเห็นท่าน ตอนแรกข้านึกว่าผีตกใจแทบตาย ปากท่านดำคล้ำเป็นสีม่วง แต่ดีที่ข้ามีสติดีตั้งใจมองดี ๆ อีกหน ท่านว่าข้าเก่งกาจมากใช่หรือไม่ ข้าก็คิดว่าอย่างนั้น” ล่ายหมิงเฉินไร้คำจะเอ่ย กับการพูดเอาดีเข้าตัวของ อันหลาง เช่นนั้นก็ปล่อยให้เขาพร่ำพรรณนาความดีความชอบต่อไป ส่วนตนเองไปรอกินบะหมี่ร้อน ๆ ดีกว่า อันเฟิงต้มโจ๊กใส่เกลือให้ก่อนเพราะไม่แน่ใจว่าคนป่วย จะอยากอาหารหรือไม่ นางทอดไข่เจียวโดยใช้น้ำมันหมูที่เจียวกากหมู่สำหรับบะหมี่เย็นนี้ “อันหลิง มาเอาโจ๊กไปป้อนพี่ชายในห้องก่อน เสร็จแล้วค่อยมากิ

วันถัดมาทุกคนเตรียมตัวเดินทางแล้ว คนเจ็บที่ร่วมเดินทางด้วยนามว่า จูจื้อเยว่ เป็นคนของอู่อ๋องดังนั้นเมื่อให้ร่วมเดินทางไปด้วยกันนับว่าดีมาก เพราะว่าจะได้พาให้ไปพบกับอู่อ๋องโดยตรง อันเฟิงฟังจากที่พี่ล่ายกล่าวคิดว่าหยกนภาสี่สมุทรของหวังเฮ่อบางทีอู่อ๋องอาจจะเคยเห็นมัน การเดินทางเป็นไปอย่างทุลักทุเลเพราะว่านอกจากอากาศหนาวแล้วยังมีคนเจ็บอีกคน “พี่จูจื้อเยว่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” อันเฟิงเข้ามาถามขณะที่เขาพักอยู่ในห้องที่โรงพักม้า เนื่องจากอากาศเย็นเกินไปนัก จึงต้องหยุดพักเดินทางให้ม้าคลายความเหน็ดเหนื่อย ส่วนพี่ล่ายหมิงเฉินไปหาชาวบ้านที่เย็บปักเก่งจ้างเย็บชุดคลุมให้ม้าสองตัวต้องใช้เวลาถึงสามวัน จึงได้พักกันที่นี่ก่อน และทุกคนก็ช่วยดูแลคนเจ็บ “ข้าไม่เป็นไร” จูจื้อเยว่ปากบอกไม่เป็นไรแต่หน้าขาวซีดปากแห้งมาก จนทำให้เด็ก ๆ เป็นห่วง หมอเทวดาหลัวจับชีพจรก่อนจะเอ่ย “กู่เป็นพิษร้ายแรง แม้ว่าร่างกายแข็งแรงถอนพิษแล้วก็ยังต้องรักษาตัวอยู่อีกระยะหนึ่งกว่ากำลังจะฟื้นกลับมา” “ข้ามีโสมอีกมาก ท่านเอาไปทำยาบำรุงให้เขาเถอะ อย่างกยา” อันเฟิงพูดดักคอท่านหมอเทวดาห

เวลาผ่านไปสามเดือน เนื่องจากมีอุปสรรคตลอดทางจากอากาศที่หนาวเย็น แต่ราวกับว่าทุกคนโชคดีมากแม้จะหนาวหิมะก็ยังไม่ตกคล้ายกับปีนี้ตกล่าช้าไปเล็กน้อย เมื่อมาทางใต้อากาศอุ่นกว่าหิมะจึงตกบ้างบางปี แต่ปีนี้แค่อากาศหนาวเย็นเท่านั้น เมื่อมาถึงหน้าประตูเมืองของเหอหนานที่เป็นจุดศูนย์กลาง จูจื้อเยว่ยื่นป้ายก็ได้รับการนอบน้อมอย่างดีจากเหล่าทหาร ทำให้อันหลางแปลกใจนัก “พี่จูจื้อเยว่ ท่านเป็นหัวหน้าพวกเขารึ” จูจื้อเยว่ที่แข็งแรงแล้วยิ้มบาง ๆ ให้จากนั้นพาพวกเขาเข้าไปในเมือง โดยที่พักเป็นจวนตระกูลจู จนเมื่อมาถึงจวนแล้วจูจื้อเยว่จึงเล่าให้ฟัง “ข้าเป็นแม่ทัพของอู่อ๋อง ลอบไปสืบเรื่องของข้าศึกโดนจับได้นึกว่าตัวเองจะตายเสียแล้ว ดีที่เจ้าช่วยข้าเอาไว้ เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะพาไปพบท่านอ๋องของข้าเพื่อรับรางวัล” จูจื้อเยว่กล่าวขึ้น อันเฟิงขมวดคิ้ว เพราะนางรู้ล่วงหน้าแค่เหตุการณ์จะเกิดอะไรในเมืองหลวงเท่านั้น แต่เหอหนานนางไม่มีความทรงจำนี้อยู่เลย จึงไม่รู้ว่านี่คือแม่ทัพของเหอหนานเขตปกครองของอู่อ๋อง แต่ช่างเถอะรู้จักก็ดีเช่นกันนางจะได้ทำอะไร ๆ สะดวกขึ้น “ท่า

“เจ้าเอาสิ่งนี้จากผู้ใดมา!” ถ้อยคำแข็งกร้าว ท่าทีตกใจของอู่อ๋องทำให้หวังเฮ่ออยากจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ‘มันมีปัญหาหรือไม่’ เขากำเสื้อของพี่อันเฟิงไว้แน่น ราวกับต้องการความช่วยเหลือ อันเฟิงจึงตบมือเขาเบา ๆ “ของสิ่งนี้ติดตัวเจ้าหนูน้อยหวังเฮ่อมาตั้งแต่เกิด คาดว่าจะเป็นสิ่งที่ยืนยันตัวตนของเขาได้ ข้าเดินทางมาทางใต้ก็เพื่อมาหาบิดาหรือมารดาของเขา และก็หลบเลี่ยงภัยที่จะเกิดขึ้น” “ภัย?” อันเฟิงเห็นสีหน้าสงสัยแล้วจึงหันไปหาพี่ล่ายหมิงเฉินให้อธิบายต่อ จากนั้นจึงได้เห็นสีหน้าตระหนกจากอู่อ๋อง “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมข้าไม่รู้เรื่องนี้” อู่อ๋องหันไปทางแม่ทัพจูแม่ทัพในเขตปกครองของตนเอง จึงได้รับรายงาน “ก่อนที่ข้าจะถูกพิษสืบได้ว่ามีคนผู้หนึ่งไม่เปิดเผยชื่อหรือเปิดเผยหน้า เขาใช้หน้ากากปิดบังใบหน้าเพื่อสั่งการและรวบรวมกำลังพลเพื่อเข้าต่อกรกับต้าฉิน แต่ทว่ายังไม่ได้ความข้าถูกจับได้เสียก่อน เป็นสายลับต้าฉินที่เป็นหนอนบ่อนไส้” อู่อ๋องเหมือนจะทรุด ไม่คิดว่าซูอ๋องสหายของตนที่หายสาบสูญไปจะกลับมาอีกครั้งเพื่อหักหลังสหายด้วยกันเ