บทนำ

          เมื่อนักเคมีช้ำรัก ถูกคนรักนอกใจได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่มู่ที่บิดาโง่เขลา ถูกเมียน้อยเป่าหูบอกว่านางสมควรตายตามมารดาและอาศัยจังหวะที่บิดาไม่อยู่จัดการนาง ที่กำลังไว้ทุกข์ให้ท่านแม่ด้วยการวางยานางให้ตาย

          มู่อันเฟิงขยับตัวก็รู้สึกอึดอัดและอ่อนแรงพร้อมกับความทรงจำในชาติภพนี้ที่นางได้เกิดใหม่ นอกจากนี้นางยังสามารถหยั่งรู้ล่วงหน้าได้ถึงสามปี ทำให้นางรู้ว่าตอนนี้มารดาที่ตายแล้ว

ไม่สามารถเรียกคืนชีวิตได้อีกต่อไป เพราะร่างมารดาถูกฝั่งกลบไปแล้ว ต่อให้มียาย้อนกลับก็ไม่อาจคืนชีวิตมารดาได้ ภายในใจรู้สึก

คับแค้น

          แต่ทว่ายามนี้น้องชายฝาแฝดทั้งสองที่โดนใส่ร้ายว่าเป็นกาลกินีดวงกินบิดากำลังจะถูกขายออกไป ด้วยฝีมือของนางอนุชั่ว

ที่บิดายกขึ้นมาดูแลจวนในตำแหน่งฮูหยินใหญ่แทนที่มารดาของนางอย่าง ‘ซ่งหลิน’ ที่ร่วมมือกับนักพรตชั่วหากินกับความเป็นความตายของผู้อื่น

          ‘ไม่ได้การ ข้าต้องออกไปจัดการคนชั่วช่วยน้องชายฝาแฝดอย่างมู่อันหลิงกับมู่อันหลาง น้องชายที่น่ารักทั้งสองของนาง’

          แค่คิดจะออกจากโรงศพพลันก็เกิดแสงวาบเข้ามาที่ร่างกายของนาง ทำให้รู้สึกอุ่นไปทั่วร่างความเจ็บปวดในร่างกายเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วก็เห็นห้วงมิติที่ไร้ขอบเขตปรากฏขึ้นทั้งยังมีอุปกรณ์ที่นางต้องการมากมายผุดขึ้นมาตามสิ่งที่นางคิด

          “ตัวช่วยของข้าหรือ!”

..........................................................................................................................................................................................................................

ณ ห้องศาลาเล็ก ๆ ท่ามกลางสวนหย่อมอันเงียบสงบ แสงอาทิตย์อ่อนยามบ่ายสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้ไผ่สาน ส่งให้เห็นฝุ่นละอองเล็ก ๆ ลอยละล่องในอากาศ กลิ่นหอมอ่อนของดอกเหมยและใบชาแทรกซึมผสมกับกลิ่นไม้สน ที่ลอยคละคลุ้งอยู่รอบศาลา ตรงกลางห้องตั้งอยู่คือโลงศพไม้สนสีเข้มมันวาว ประดับด้วยลวดลายแกะสลักอันละเอียดลออและงดงาม แม้จะประณีตบรรจงทำแค่ไหน แต่เมื่อเทียบกับฐานะคุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดีกลาโหมแล้วมิอาจจะปลงใจยอมรับได้ เนื่องจากฐานะระดับนี้โลงศพควรทำจากไม้สักทองเป็นอย่างน้อย

          แม้ฮูหยินใหญ่คนใหม่อย่างซ่งหลินจะอ้างว่าฉุกละหุกเพียงใด แต่ก็ไม่ควรดูหมิ่นคุณหนูใหญ่ที่มารดามีตำแหน่งเป็นถึงท่านหญิง ทำให้ฮั่วซือซือสาวใช้ที่แสนซื่อสัตย์ต่ออดีตนายหญิงใหญ่ร้องไห้ตัวโยนอยู่ข้างโลงศพไม้สน ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจแทน

ผู้เป็นนาย

          ภายในโลงศพที่บุด้วยผ้าเก่าที่ฮั่วซือซือจะหาได้ มีร่างคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่บรรจงนอนนิ่งสงบ ใบหน้าที่เริ่มเป็นสาวงามสง่าเหมือนผู้เป็นมารดาทุกกระเบียด เครื่องประดับทองคำบริสุทธิ์ในหีบของนายหญิงใหญ่ที่นางทำช่องซ่อนเร้นเอาไว้ ถูกนำมาสวมใส่ในร่างกายที่ยังอุ่นของคุณหนู ที่คล้ายยังมีชีวิตแต่เพียงหลับไปเท่านั้น

          ชุดผ้าไหมปักลวดลายละเอียดเป็นรูปดอกเหมยวางไว้เพื่อห่มทับ ก่อนฮั่วซือซือจะสวมใส่ชุดสีสันสดใสของคุณหนูให้เรียบร้อยนางมองหน้าคุณหนูใหญ่ด้วยความอาลัยอีกราวหนึ่งเค่อ[1] แล้วสั่งให้บ่าวรับใช้ปิดฝาโลงเสียอย่างหักใจ

          รอบ ๆ โลงศพมีเครื่องบูชาที่จัดไว้อย่างเรียบร้อย ทั้งผลไม้ ธูปเทียนและดอกไม้หอมที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ แต่ในตระกูลมู่ไม่ว่าสาวใช้หรือบ่าวชายไม่ได้รับอนุญาตให้สวมชุดไว้ทุกข์สักคน นั่นก็เป็นคำสั่งของนายหญิงคนใหม่อีกด้วย ซ่งหลินที่เพิ่งตั้งครรภ์ได้สามเดือนอ้างสารพัดหากประสบกับเรื่องโศกเศร้า จะกระเทือนถึงคุณชายน้อยในครรภ์ของนาง

          แม้แต่คุณชายน้อยน้องชายของคุณหนูใหญ่ทั้งสอง

คือคุณชายมู่อันหลิงและมู่อันหลางก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้มาเคารพศพพี่สาว จนฮั่วซือซือเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ

          “คุณหนูคุ้มครองคุณชายทั้งสองด้วยนะเจ้าคะ” เสียง

คร่ำครวญของนางกระซิบแผ่วเบาดังก้องอยู่ในบรรยากาศ ราวกับไม่อยากรบกวนดวงวิญญาณของคุณหนูใหญ่ ที่ต้องเสียมารดาอย่างกะทันหันไม่พอ ตัวเองยังต้องตายด้วยยาพิษที่จับมือใครดมไม่ได้

          แสงเทียนที่ลุกโซนอยู่ในกลางห้องทำให้เงาโลงศพทาบทับไปบนพื้นและผนังห้อง สร้างบรรยากาศที่ทั้งเศร้าโศกและขรึมขลัง เสียงลมพัดผ่านใบไม้สร้างเสียงซู่ซ่าแผ่วเบา ประหนึ่งบทเพลงแห่งการลาจาก โลกภายนอกยังคงหมุนไป แต่ที่นี่ในศาลาเล็ก ๆ นี้

เวลาเหมือนจะหยุดนิ่ง เพื่อให้สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ได้รำลึกถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่เป็นครั้งสุดท้าย จนกระทั่งเกิดเสียงดังสนั่นลั่นภายในโลงศพ

          ปัง ปัง ปัง!!!

          เสียงโลงศพที่ดังลั่นจนทำให้คนที่อยู่เพียงลำพังสะดุ้ง พร้อมกับแสงเทียนที่จุดเอาไว้ดับพรึบทันที ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึน ลมพัดกระหน่ำพาเม็ดฝนตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย เสียงฟ้าคำรามดังก้องสะท้านไปทั่วบริเวณ สร้างบรรยากาศ

ที่เคร่งเครียดและน่าหวาดหวั่นในศาลาตั้งศพ ท่ามกลางสวนหย่อมในเรือนตระกูลมู่ที่เคยเงียบสงบ บัดนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวายของลมพายุและเสียงบ่าวรับใช้ที่เพิ่งเดินห่างออกไปไม่นาน บรรยากาศเช่นนี้คลับคล้ายกับกำลังเกิดอาเพศใหญ่

          เสียงในโลงศพไม้สนที่บรรจุร่างคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่

ซึ่งเคยวางอยู่ตรงกลางศาลาอย่างสงบ ถูกลมแรงพัดปะทะจนฝาโลงปลิวกระจายออกไป พร้อมกับรอยแยกตามแนวแผ่นไม้ไปคนละทิศ

ละทาง

          ร่างที่เคยนอนแน่นิ่งบนศาลาบัดนี้คล้ายกับกำลังขยับได้ ทำให้คนที่กำลังวิ่งมาหลบฝนมองมาอย่างตะลึง พลันเกิดความหวาดกลัวขึ้นจนมีเสียงกรีดร้อง

          “กรี๊ด...ผะ...ผี...ผีคุณหนูใหญ่!!!” เหล่าสาวใช้บ่าวชายวิ่งกันอุดตะหลุดออกไป ยกเว้นก็แต่ ‘ฮั่วซือซือ’ สาวใช้ของอดีตฮูหยิน

          “คุณหนูใหญ่ คุณหนู...คุณหนูยังไม่ตาย คุณหนูยังไม่ตาย”ฮั่วซือซือดีใจแทบเสียสติ นางยกมือหยิกแขนตัวเองหนึ่งทีและเมื่อรู้สึกเจ็บทำให้รู้ว่านี่ไม่ได้ฝันไป พลันท้องฟ้าที่พิโรธเมื่อครู่กลับมาสงบ ฟ้าสว่างสดใสไร้เมฆหมอกดำทันที

[1] 1 เค่อ ราว 15 นาที