บททั้งหมดของ ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา: บทที่ 11 - บทที่ 20

“มีใครอยู่หรือไม่...~” เสียงนี้คล้ายคนเมาก็จริง แต่เป็น คนเมาที่แกล้งทำของผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินอย่าง ‘เจิงซุ่นซี’ จนองครักษ์อย่าง ‘วั่งจั๋วเฉิน’ ต้องกุมขมับ‘หาเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน’ เจิงซุ่นซีเป็นฮ่องเต้ที่ใส่ใจทุกข์สุขของราษฎรเป็นอย่างมาก มากเสียจนเมื่อตกเย็นฟ้ามืดที่ที่ไปก็คือบ้านชาวบ้านต่าง ๆ ยิ่งรอบ ๆ กำแพงวังด้านหลังที่เป็นหมู่บ้านของชาวบ้านเชิงเขายิ่งมาบ่อย เพื่อสืบเสาะทุกข์ยากของราษฎร แต่ก่อนที่ราษฎรจะทุกข์ยากเป็นเขาที่ทุกข์มาก่อน ‘ให้ตายเถอะ วันนี้จะเจอคนไล่ตะเพิดอีกหรือไม่!’ ขณะที่องครักษ์วั่งกำลังวิตกกังวลอยู่นั้น พลันประตูไม้กลางเก่ากลางใหม่ก็เปิดออก พร้อมเจ้าเด็กอ้วนตัวจิ๋วสูงแค่เข่า “ท่านเป็นใคร?” คำถามที่ไร้ความเป็นมิตรไม่พอ ท่าทาง ที่ยืนกำมือเท้าเอวพร้อมวางมวยนี้ ทำให้วั่งจั๋วเฉินเริ่มสะดุ้ง วันก่อนก็มีสตรีเอาน้ำสาดไล่ วันนี้คงไม่โดนเจ้าเด็กน้อย คนนี้ต่อยเอาหรอกนะ “ขะ...ข้ารึ” เสียงอ้อแอ้คล้ายคนเมายกมือชี้หน้า พร้อมกับยิ้มล่องลอยมองไปยังเด็กตัวน้อยวัยห้าหนาวอย่างรู้สึกสนุก “ใช่นะสิ ไม่ใช่ท

เช้ารุ่งขึ้นเสียงไก่ฟ้าในป่าขับขานเป็นสัญญาณของวันใหม่กำลังเริ่มต้นขึ้น มู่อันเฟิงตื่นขึ้นเปิดหน้าต่างสูดอากาศบริสุทธ์ ทั้งได้ยินเสียงแว่วตามกระแสลมถึงบ้านเรือนที่กำลังตื่นขึ้นหุงหาอาหารในเช้าวันใหม่ กลิ่นข้าวสวยที่กำลังสุกร้อน ๆ ชวนให้นางอยากทำอาหารให้เจ้าเด็กแฝดสองคนของนาง มู่อันเฟิงบิดขี้เกียจชั่วครู่ ก่อนจะเข้าไปในห้องอาบน้ำ เพื่อล้างหน้าและชำระร่างกาย อากาศเย็นเล็กน้อยแต่ไม่ถึงกับหนาวสั่นทำให้นางสดชื่นยิ่งนัก ร่างที่สวมด้วยอาภรณ์ที่เหมาะกับการเข้าครัวเดินออกจากห้องนอนใหญ่ แล้วเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยพื้นหิน ความเย็นเฉียบของมันส่งให้นางรู้สึกหนาวสั่น แม้ว่าจะสวมถุงเท้าและรองเท้าอีกชั้นก็ตาม ‘สงสัยต้องเปลี่ยนรองเท้าให้หนาขึ้น’ นางคิดแล้วก็พาตัวเองไปถึงห้องครัว แล้วพบกว่าฮั่วซือซืออยู่ในครัวแล้ว นางจึงเอ่ยทักทาย “ฮั่วซือซือเหตุใดถึงตื่นเช้านัก นอนให้สบายเถิด” นางคิดว่าจะมาทำอาหารให้เสร็จ แล้วจะปลุกทุกคนให้ตื่นมากินข้าว แต่ทว่าผิดคาดเพราะฮั่วซือซือสาวใช้ของท่านแม่จุดเตารอนางแล้ว “บ่าวชินแล้วเจ้าค่ะคุณหนู” ฮั่วซือซือยิ้มให้กับคุณหนูของตัวเอง

มู่อันเฟิงให้ฮั่วซือซือนึ่งซาลาเปาที่นางปั้นไว้จนหมดแล้ว มีทั้งหมดหกสิบลูกจากการคะเนคร่าว ๆ จากรถม้าที่ผ่านเข้าหมู่บ้านมาเมื่อวาน เผื่ออีกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ตกหล่น และนางก็เดินไปที่หน้าประตูพบกับสตรีวัยกลางคนคนหนึ่ง ที่เดินจูงมือบุตรชายใบหน้าบวมข้างหนึ่งเข้ามาด้วย “ออกมาสักทีนะนางตัวดี” สะใภ้จ้าวหรือหยู่เยียน มารดาของจ้าวฉู่ภรรยาของซิ่วไฉจ้าวชี้หน้าหาเรื่องกับเด็กมาใหม่ทันที “ท่านป้า ไม่ทราบท่านเป็นผู้ใด ถึงได้มาชี้หน้าอยู่บ้านผู้อื่นเช่นนี้” มู่อันเฟิงต่อให้ไม่ชอบการทะเลาะตบตีเท่าไหร่ แต่หากมีคนถูกรังแกนางก็ต้องยื่นมือช่วย วันนี้นางฟังชัดเจนว่าน้องชายของนางไปช่วยหวังเฮ่อที่โดนรังแก น้องชายผู้น่ารักของนางไม่โกหกแน่ “ผู้ใดรึ ทั่วทั้งตำบลใคร ๆ ก็รู้จักสะใภ้จ้าว และไม่กล้าหาเรื่องบุตรชายสุดที่รักของข้า วันนี้ข้าจะเอาเรื่องพวกเจ้าให้ถึงที่สุด หากไม่ชดใช้สามร้อยตำลึงอย่าหวังว่าข้าหยู่เยียนจะกลับบ้าน” มู่อันเฟิงยิ้มอ่อน แม้ว่าต้องพบเจอมนุษย์ป้าบ้างในชาตินี้ แต่ก็เอาเถอะ ความร้ายกาจของสตรีนางนี้ไม่ได้ครึ่งของมารดาเลี้ยงของนางสักนิด “เช่นนั้น

สะใภ้จ้าวเดิมเป็นคนไม่ค่อยรู้หนังสือมากนัก เนื่องจากสามีคร้านจะสอนคนไร้ปัญญาอย่างนาง จึงไม่รู้ว่ากฎหมายอะไรเป็นอย่างไร นางจึงอ้างแต่ชื่อสามีหาเรื่องรีดไถไปทั่ว แต่ไม่นึกว่าเด็กหญิงอายุยังไม่ถึงวัยปักปิ่น เหตุใดถึงรู้หนังสือและรู้กฎหมายเช่นนี้ “เหอะ...ข้าไม่เชื่อหรอก เจ้ารึจะฟ้องข้ากลับ ตัวหนังสือ รู้ถึงสิบตัวหรือไม่” เนื่องจากชาวบ้านทั่วไปไม่ค่อยมีโอกาสได้ศึกษา เพราะหมึกเขียนกับกระดาษมีราคาแพง ไหนจะพู่กันอีก เรียกได้ว่าสิ้นเปลืองมากกว่าจะสร้างบัณฑิตได้หนึ่งคน ส่วนใหญ่จึงเรียนแค่พื้นฐานเขียนกระดานทราย ไม่ได้มีปัญญารู้เรื่องราวมากมาย มู่อันหลางแสยะยิ้มก่อนจะกล่าว “เหอะ...เจ้านับเป็นอะไร ลำพังข้ายังแตกฉานตัวอักษรทุกตัวซึ่งอายุเพียงห้าหนาว พี่สาวข้าสิบสองหนาวย่อมร้ายกาจกว่าข้ามาก เรื่องกฎหมายยิ่งไม่ต้องพูดถึง” มู่อันหลางคุยโวเสียเลย และนั่นคือเรื่องจริง พี่ใหญ่ตั้งใจศึกษามาตั้งแต่ยังเล็ก ท่านแม่เป็นคนเล่าให้พวกเขาฟังด้วยตนเอง สะใภ้จ้าวสายตาหลุกหลิกแววตาฉายความกังวลเด่นชัด ยิ่งมีบุตรชายไม่เอาไหนอย่างจ้าวฉู่รั้งชายเสื้อนางอีก “ท่านแม่กลับเถอะ ท่า

“รู้จักข้ารึ” เจิงซุ่นซีมั่นใจว่าชาวบ้านต้องไม่รู้จักตนเองแน่นอน แต่สตรีผู้นี้ทำท่าทางราวกับเคยเห็นเขามาก่อน หวังลี่กล่าวออกมาแค่นั้น ก็รู้สึกว่าตัวเองหอบเหนื่อยเป็นอย่างมาก ภายในใจตระหนกจนชีพจรเต้นผิดจังหวะ เมื่อลูกชายเห็นดังนั้นจึงร้องอย่างตกใจ “ท่านแม่ทำใจดี ๆ เอาไว้นะขอรับ ท่านหมอจะมาแล้ว” หวังเฮ่อเห็นอาการของมารดาไม่ดีเอาเสียเลย เขาไม่รู้จะทำอย่างไรจริง ๆ อันเฟิงเห็นท่าทางแล้วคล้ายกับคนหอบหนักมาก ไม่เป็นโรคหอบก็มีโรคเกี่ยวกับปอดสักอย่าง นางนึกถึงเครื่องพ่นยาลดอาการหอบแล้วก็มีออกมาจริง ๆ “รบกวนทุกท่านออกไปก่อน เจ้าก็ด้วยข้าคิดว่าข้าช่วยแม่เจ้าไม่ให้อาการหนักได้ แต่ต้องอยู่แค่สองคน” เพราะหากคนอื่นเห็นเครื่องพ่นยาโรคหอบของนาง มีหวังคงได้ตอบคำถามมากมายเป็นแน่ หวังเฮ่อไม่คลายกังวล แต่ก็เชื่อว่าพี่สาวเจ้าแฝดจะช่วยเขาได้ ยิ่งได้เจ้าอันหลางมาจับมือเป็นกำลังใจด้วย ทำให้เขาตัดใจเดินออกมาได้ “พี่สาวข้าร้ายกาจนัก นางเคยตายแล้วไปพบกับท่านแม่ ท่านแม่ให้กลับมาดูแลข้า หากนางออกปากสิ่งที่นางพูดคือท่านแม่ของข้ากำลังยื่นมือช่วย” “จริงหรือ”