บททั้งหมดของ ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา: บทที่ 31 - บทที่ 40

หลังจากกลับออกมาจากวัง สามพี่น้องก็รีบมาหารือทันทีเรื่องสูตรในการเปิดร้าน นอกจากต้มหมี่น้ำใสแล้วอันเฟิงอยากให้มันแปลกขึ้น นางนึกถึงเย็นตาโฟจึงเริ่มทำเครื่องสำหรับใส่ แล้วให้อันหลางกับอันหลิงวิ่งไปถอนผักบ้านหวังเฮ่อ “เจ้าไปเรียกเด็ก ๆ มาที่บ้านด้วยนะ ข้าจะทำหมี่ต้มสูตรใหม่ด้วย รับรองว่าอร่อยไม่แพ้กัน” นางหยิบทั้งเส้นเล็กเส้นใหญ่ออกมา จากนั้นช่วยกันเตรียมน้ำซุปแล้วจัดการต้มทันที คราวนี้อันเฟิงคว้าเอาหม้อก๋วยเตี๋ยวหม้อใหญ่ออกจากห้องมิติมาเสียเลยจะได้สะดวก และเมื่อวางกับเตาภายในครัวมันช่างพอดีอะไรเยี่ยงนี้ “คุณหนูหม้อนี้หลายช่องนักเจ้าค่ะ” ฮั่วซือซือเจอสิ่งประหลาดมามากก็จริง แต่ทุกครั้งที่คุณหนูหยิบสิ่งใดออกมา ก็ทำให้นางยังไม่คลายความตื่นเต้นเลยสักครั้ง ครั้งนี้ก็ด้วย “เอาไว้ใช้ลวกผักกับเส้นช่องนี้ เอาไว้ต้มน้ำซุปใช้ช่องใหญ่นี้เจ้าค่ะ” นางอธิบายเสร็จก็เอาผ้าขาวบางห่อเครื่องต้มน้ำซุปใส่ลงในหม้อก๋วยเตี๋ยว จากนั้นก็ตุ๋นไปเรื่อย ๆ ระหว่างรอหัวไซเท้าที่กำลังให้น้อง ๆ ไปถอน อันหลางวิ่งไปเรียกสหายมารวมตัวกัน มีเด็ก ๆ ราวห้าคนหวังฉู่ได้ยินเสียง

“ท่านพี่เชื่อข้าแล้วหรือไม่ พวกนางเป็นดวงขัดกับท่าน” ซ่งหลินรีบใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์ เพราะสามีถูกลดขั้นหน้าที่การงาน ทำให้ไม่มีความก้าวหน้า จึงอ้างว่าเป็นเพราะตัวกาลกินี ทั้งสามเสียเลย “หึ...ดวงขัดหรือไม่เดี๋ยวก็รู้ แต่ทว่าตอนนี้การตายของโหรวเอิน ฝ่าบาทให้คนสืบแล้ว เจ้ามีส่วนเรื่องที่นางเสียชีวิตหรือไม่” เพราะเขายืนการรับรองเป็นมั่นเป็นเหมาะ หากส่วนหนึ่งมั่นใจว่าซ่งหลินไม่มีทางทำอะไรชั่วร้ายเช่นนั้นได้แน่ อีกอย่างนาง ก็กำลังท้องอยู่ แต่ก่อนเขาได้รับการรายงานจากบ่าวไพร่เสมอว่าโหรวเอินเป็นคนร้ายกาจทำร้ายอนุในจวน เขาจึงจัดการนางหลายครั้งหลายหน แต่ก็ไม่ถึงกับลงมือถึงตายส่วนใหญ่ไม่กักบริเวณก็ไม่ให้นาง มาพบเขา แต่ฝ่าบาทตรัสเหมือนรู้สิ่งใดขึ้นมา ซ่งหลินหุบยิ้มฉับ นางรู้สึกใจสั่นกลัวความลับจะเปิดเผย จึงแสร้งบีบน้ำตากลบเกลื่อน “ท่านพี่ลูกของเราอยู่ในท้อง ข้าจะร้ายกาจคิดทำร้ายผู้อื่นได้เยี่ยงไร ต้องเป็นบุตรสาวของท่านที่ใส่ความข้า” มู่เสวียนได้แต่รั้งภรรยามาลูบเบาหลังเบา ๆ อย่างปลอบโยน อีกอย่างเขาห่วงบุตรชายที่กำลังจะเกิดมา โหรทำนายแล้วว่าหากบ

รถเข็นจากหมู่บ้านเชิงเขาทยอยเข็นออกมาถึงสามคัน มีทั้งอุปกรณ์ต่าง ๆ และเครื่องปรุงที่จะใช้ในร้านบะหมี่ โดยชาวบ้านที่เป็นหนึ่งในบิดาของเจ้าหนูพวกนี้ นำถ่านและฟืนมาให้สองกระสอบ ทำให้พวกเขาวันนี้เต็มไปด้วยความพร้อมยิ่ง “พวกเราไปกันเถอะ” เสียงอันเฟิงผู้นำขบวนในวันนี้ ที่จะพาเด็ก ๆ ออกไปขายของตั้งแต่วันแรกดังขึ้น ปลุกใจให้ทุกคนสู้ หมู่บ้านเล็ก ๆ เชิงเขาถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาสูง แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหมอกบาง ๆ ที่ปกคลุมทุ่งนาเขียวขจี บ้านเรือนเรียงรายสร้างด้วยไม้เก่าแก่ หลังคามุงด้วยฟางแห้งส่งกลิ่นหอมของดินและต้นหญ้า เหล่าเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งแต่งกายด้วยชุดที่ทำจากผ้าฝ้ายสีซีด บ่งบอกถึงความเรียบง่ายของวิถีชีวิต กำลังมุ่งหน้าออกจากหมู่บ้าน พวกเขาเข็นรถเข็นไม้กลางเก่ากลางใหม่ ที่บรรทุกอุปกรณ์ทำบะหมี่ที่คนบ้านเจิงเตรียมเอาไว้ให้ตั้งแต่เช้ามืด ล้อรถเข็นบดกับพื้นดินส่งเสียงดังเป็นจังหวะ เมื่อพวกเขาเดินผ่านทุ่งนาที่ปลูกข้าวเต็มท้องทุ่ง เสียงหัวเราะและพูดคุยเบา ๆ ของพวกเด็ก ๆ กลับกลายเป็นสัญญาณการเริ่มต้นวันใหม่ที่แสนสดใส การเดินทางของพวกเขาไปยังตำบลที่อย

“งื้อ...พี่ใหญ่ คนพวกนี้จะมาปล้นเรากลางวันแสก ๆ เลยหรือขอรับ” อันหลางที่เกาะหลังพี่สาวกล่าวเสียงสั่น ทั้งมองไปยังคนทั้งสามอย่างไม่น่าไว้วางใจ อันเฟิงสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอด หากให้คาดเดาคงเป็นคนจากแม่เลี้ยงใจร้าย ไม่ก็ท่านพ่อโง่เขลาของนาง เพราะตั้งแต่เกิดใหม่อีกครั้งพวกเราสามพี่น้องก็มีศัตรูเพียงคนเดียวคือตระกูลมู่ ยิ่งตอนนี้รู้ข่าวว่าท่านพ่อโดนลดขั้นคงจะเจ็บแค้นไม่ใช่น้อย แต่โง่เขลาเกินไปหรือเปล่าที่มาดักปล้นท่ามกลางเหล่าทหาร “นี่พวกเจ้าใครส่งมา บอกมานะ” อันเฟิงเห็นพี่ทหารทั้งหลายหยุดดูเช่นกัน คาดว่าหากมีเรื่องร้ายแรงคงจะเข้าระงับเหตุทันท่วงที แต่อันธพาลพวกนี้มองไม่ออกเลยหรืออย่างไร “ใครส่งมาไม่สำคัญ แต่พวกเจ้าส่งเงินมา!” ชายผู้หนึ่ง ที่รับจ้างปล้น วันนี้คิดว่าได้งานหมูเพราะเป็นแค่เด็ก แต่ทว่า... ฟิ้ง! เสียงชักกระบี่ขึ้นจากนั้นเหล่าทหารเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังไม่พอ ชายสามคนที่มีอาวุธเพียงขวานกับมีดพร้าถึงกลับตกใจ “นะ...นี่พวกเจ้า!” “บอกได้หรือยังว่าใครจ้าง!” อันเฟิงขึ้นเสียงทำให้โจรกระจอกทั้งหลายถึงกับเข่าทรุด ไม่

ชาวบ้านที่ได้รับตำลึงจากบุตรชาย ต่างเอาผักต่าง ๆ มาให้ ทั้งหัวไชเท้า แครอท ผักคะน้า และอื่น ๆ อีกมากมาย อันเฟิงเห็นว่ากำลังต้องการผักอยู่พอดี เดิมจะให้น้องชายไปหาซื้อในหมู่บ้าน แต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว “ท่านป้าอยู่ทานอาหารด้วยกันหรือไม่ วันนี้ข้าจะทำอาหารสูตรใหม่ให้เด็ก ๆ กินเลี้ยงฉลองที่ร้านเปิดวันแรก ก็ได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ” อันเฟิงชักชวนทุกคนอย่างใจดี นางคิดว่าเส้นที่นางเอาจากห้วงมิติมีไม่จำกัด เลี้ยงทุกคนย่อมได้ “อย่าเลย เจ้าทำให้เด็ก ๆ เถิดแค่ได้ตำลึงก็ดีจะแย่อยู่แล้วพวกเราไปก่อน ที่บ้านยังมีงานอีกมาก” เหล่ามารดาของสหาย ห้าคนของอันหลิงอันหลางรีบวิ่งกลับบ้านทันที กลัวจะอยู่แล้วนางต้องกินอาหารด้วยความเกรงใจ จ้าวฉู่ที่เพิ่งมาถึงเห็นเหล่าท่านป้าทั้งหลายรีบวิ่งกลับไป ราวกับวิ่งหนีบางสิ่ง จึงเอ่ยถามขึ้น “อันหลางนั่นเขาหนีอะไรกัน” อันหลางยิ้มให้จ้าวฉู่ก่อนตอบ “ท่านป้าเกรงใจน่ะสิ กลัวว่าจะต้องอยู่กินอาหาร” จ้าวฉู่กลับหัวเราะไม่ออกพร้อมหน้าบึ้ง ทำให้อันหลางถามอีกคำ “เจ้าเป็นอะไร ที่บ้านไม่ดีใจหรือที่ได้อีแปะกลับบ้าน” “ไม่ใช่อย่างนั้