All Chapters of ทะลุมิติมางัดข้อกับบิดา: Chapter 21 - Chapter 30

ทุกวันกลิ่นเนื้อโชยออกจากบ้านของมู่อันเฟิงและเด็กแฝดคู่นั้นตลอดมา เหล่าชาวบ้านต่างอิจฉาวาสนาคนบ้านนั้น มีเพียงแต่สาวใช้หนึ่งคนกับเด็กสามคน แล้วเหตุใดถึงได้มั่งมีเช่นนั้น มีเนื้อกินทุกวัน เท่านั้นไม่พอยังเผื่อแผ่ไปยังบ้านตระกูลหวัง จนได้บ้านหลังใหม่ที่แข็งแรงคงทน ทั้งยังหาหมอมาให้แม่นางหวังลี่รักษาตัว จนถึงขั้นออกมาเดินเหินได้แล้ว สองสามวันก็มีขนมถ้วยฟูบ้าง ขนมถังเกาบ้างออกมาแจกจ่ายที่หน้าบ้านสำหรับคนผ่านไปผ่านมา ทั้งยังมีโอ่งน้ำเล็ก ๆ ลวดลายมังกรใส่น้ำเย็น ๆ ชื่นใจลอยดอกโม่ลี่ฮวาให้คนผ่านมา ได้ดื่มอีกด้วย ยิ่งกลับจากไร่สวนร้อน ๆ ได้ดื่มดียิ่ง “วันนี้มีขนมกวนเจ้าคะ” มู่อันเฟิงเริ่มทำของออกมาหลากหลายขึ้น จะดูว่าคนชอบกินอะไรมากกว่ากัน และนางก็จะทำออกมาขายในอีกไม่ช้า เพราะหากอยู่เช่นนี้คนอาจจะสงสัยเอาได้ว่านางเอาเงินทองเนื้อสัตว์มาจากที่ใด “แม่หนูช่างใจดีนัก ขนมกับน้ำดื่มของเจ้าชื่นอกชื่นใจ กลับมาจากไร่สวนเหนื่อย ๆ ได้กินแล้วหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง” ชาวบ้านที่แวะมาดื่มน้ำผู้หนึ่งทักขึ้น บางวันนางก็มาทันขนมแจก บางวันก็ไม่ทัน “ท่านป้าเอาไปชิมหลาย ๆ ห

มู่อันเฟิงหันไปมอง เพิ่งได้พบกันครั้งแรกในชาตินี้บิดาของเจ้าของร่าง ท่าทางดุดันไม่เบาเลยทีเดียว “มู่อันเฟิงเจ้ามาก่อเรื่องอันใดที่นี่” เสียงดุดันของบิดาเมื่อพบว่าลูกสาวแยกบ้าน ความกรุ่นโกรธที่เต็มเปี่ยมหลังจากได้ฟังเรื่องจากภรรยา ใบหน้าของเขาจ้องเขม็งไปยังลูกสาวน้ำเสียงหนักแน่นเย็นชามือสองข้างกำแน่นจนตัวสั่น “หึ...บิดาในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที” มู่อันเฟิงไม่ได้ตกอกตกใจ ทั้งตักก๋วยเตี๋ยวให้ผู้อื่นไปด้วยอย่างสบายอกสบายใจ ไม่มีอาการร้อนรนหรือรู้สึกว่าตัวเองทำสิ่งใดผิด “เจ้าขโมยทรัพย์สินเดิมของมารดาเจ้ามาอยู่ที่นี่งั้นรึ” มู่อันเฟิงเข้าใจไม่มีผิด นางจิ้งจอกนั่นต้องฟ้องบิดาของนางเป็นแน่ และที่นางแปลกใจก็คือปกติเขาต้องกลับเดือนสิบเอ็ด เหตุใดไม่กี่วันให้หลังถึงกลับมาแล้วเล่า ช่างน่าแปลกนัก “ขโมยรึ ท่านใช้คำว่าขโมยอันใด มีหลักฐานหรือไม่” แน่นอนว่านางย่อมต้องต่อกรกับบิดาเต็มที่ เพื่อเรียกร้องความยุติธรรม “แล้วเจ้าแยกบ้านทำสิ่งใด” “หึ...ท่านคงยังไม่รู้กระมัง ว่าข้าตายไปแล้วฟื้นขึ้นมาช่วยน้องชายทั้งสองที่กำลังถูกขาย ไม่รู้ว่

“มิได้ มิได้เด็ดขาด” มู่เสวียนหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ แล้วจุดจบตระกูลมู่จะเหลืออะไร กระทั่งตำแหน่งเสนาบดีกลาโหมยังจะรักษาไว้ได้อย่างไร “เหตุใดไม่ได้ในเมื่อพวกข้าไม่อยากใช้แซ่ท่านแล้ว อยากใช้แซ่ของใต้เท้าใจดีผู้นี้” อันหลางรีบไปยืนข้างใต้เท้าผู้นี้ทันที ทั้งยังประจบเอาใจอีกฝ่าย จนยกมือลูบหัวเขาเบา ๆ อย่างเอ็นดู “ยังจะพูดเล่นอีก นั่นฝ่าบาทนะ ใต้เท้าที่ไหนกัน” คำว่า ‘ฝ่าบาท’ หลุดจากปากคนที่เป็นบิดา ทำเอาสามพี่น้องตะลึง หากเป็นเช่นนั้นท่านยายผู้นี้ก็คงเป็นไทเฮาสินะ “ฝ่าบาท...ฝ่าบาท ที่แปลว่าฮ่องเต้น่ะหรือ” มู่อันหลางตกตะลึง หันมองทั้งสองคนอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองด้วยซ้ำ เจิงซุ่นซีหงุดหงิด เขาไม่อยากให้เจ้าเด็กพวกนี้รู้เสียหน่อยว่าเขาเป็นผู้ใด แต่เป็นบิดาสมควรตายผู้นั้นของเด็กพวกนี้ ที่ทำให้เขาอยากสั่งประหารจริง ๆ “ฝะ...ฝ่าบาทหรือเพคะ” มู่อันเฟิงถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ แต่สังเกตจากสีหน้าดูเหมือนฝ่าบาทกำลังไม่พอใจบิดานัก “ใช่ เป็นข้า แต่เจ้าไม่ต้องถือยศกับข้า ข้าก็แค่ท่านลุงที่มานั่งกินข้าวบ้านเจ้าทุกวัน ให้เจ้าอัน

หลังจากบ้านพวกเขากลับมาสงบสุขอีกครั้ง เด็ก ๆ ในหมู่บ้านร่วมทั้งจ้าวฉู่ ที่รู้สึกเป็นห่วงสหายอยู่ไม่น้อย จึงกันมาถึงหน้าบ้านเพื่อถามข่าว “อันหลิง อันหลาง เป็นอย่างไรบ้าง บิดาเจ้าไม่ให้ใช้แซ่ ใช่หรือไม่ ข้าคิดว่าเขาใจร้ายเกินไป พวกเจ้าระหกระเหินออกจากตระกูลก็หนักหนาอยู่แล้ว” จ้าวฉู่กล่าวอย่างเป็นห่วงเป็นใยสหาย แม้เขาจะเกเรไปบ้างเพราะการเลี้ยงดูอย่างตามใจของมารดา ที่พร่ำสอนให้เอาเปรียบผู้อื่น แต่เนื้อแท้ของเขาแล้วไม่ได้เลวร้ายนัก “ข้ามีแซ่ใหม่แล้ว ต่อไปเรียกพวกเจ้าเรียกข้าว่าเจิงอัน-หลาง” เป็นอันหลางตอบเหล่าสหายให้สบายใจ หวังเฮ่อที่ไปส่งมารดาแล้วกลับมาอีกครั้งเพื่อติดตามข่าวสหาย จึงได้ยินพอดี “แซ่เจิงรึ...เหตุใดข้าคุ้นแซ่นี้นัก” หวังเฮ่อ นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก แต่เอาเถอะสหายได้แซ่ใหม่แล้วเขาก็ดีใจ ต่อไปพวกเราใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุขเสียที “แซ่ใต้เท้าใจดีผู้นั้น พวกเจ้าอย่าคิดมาก” อันหลิงกลัวว่าน้องชายจะหลุดปากบอกความลับระหว่างพวกเขากับฝ่าบาทไป จึงเอ่ยขึ้นก่อน จากนั้นก็ได้ยินหวังเฮ่อพูดต่อ “พี่สาวเจ้าทำหมี่ต้มอร่อยยิ่งนัก พวกเจ้าบ้านเ

สายลมเอื่อย ๆ พัดแผ่วเบา ทำให้ม่านที่กั้นสายตาโบกสะบัดพริ้วตามแรงลม ภายในเรือนรับรองกลางสระบัวถูกห้อมล้อมด้วยกลีบบัวขาวและชมพูที่บานสะพรั่ง ลมเย็นโชยผ่านเบา ๆ ส่งกินหอมละมุนของดอกบัวทั่วบริเวณ ด้านในประดับด้วยม่านไหมสีขาวบริสุทธิ์ เรือนรับรองตกแต่งงดงาม โดยมีผู้เป็นใหญ่ทั้งสองประทับอยู่บนตั่งนอน ที่ปูด้วยฟูกนอนนุ่มนิ่ม ร่างในชุดคลุมสีทองอร่ามเอนกายพักผ่อน พระเนตรปิดสนิทเค้ากับเสียงกรนเบา ๆ ดังเป็นจังหวะ แสดงถึงความเหนื่อยล้าจากราชกิจมากมาย โดยที่ด้านนอกมีเสียงฉู่ฉ่าดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะหลิวกระทะดังกระทบกันอย่างคล่องแคล่ว ทำให้นางกำนัลขันทีที่ได้รับคำสั่งให้ดูแลเหล่าเด็ก ๆ มองทึ่งในความสามารถของคุณหนูตระกูลมู่ ที่เป็นบุตรสาวกำเนิดจากท่านหญิงโหรวอัน และที่ต้องทำให้ตื่นตะลึงทั้งวังหลวงคือวันนี้มีประกาศชัดจากฝ่าบาทรับสามพี่น้องเข้าเป็นสมาชิกราชวงศ์ เดิมคิดว่าเป็นบุญหล่นทับตระกูลมู่ แต่ใครจะคาดนั่นคือหายนะต่างหาก เพราะเมื่อประกาศจบก็สั่งลดขั้นใต้เท้ามู่เสวียนทันที พาให้คลื่นลมในวังหลวงเปลี่ยนทิศอย่างสิ้นเชิง ผ่านไปราวชั่วยามครึ่งอาหารกว่าสิบอย่างที่รังสรรค์โ