Lahat ng Kabanata ng สอนรักพ่อลูกอ่อน: Kabanata 21 - Kabanata 30

"คุณกฤษครับ แขนคุณโอเคขึ้นแล้วใช่ไหม""อืม ดีขึ้นมากแล้ว"กฤษณะวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะหลังจากที่ดื่มอึกสุดท้ายจนหมด พวกเขามานั่งพักเบรคช่วงสายกันในห้องรับแขกหลังจากที่เจ้าตัวเล็กงีบหลับไปก่อนหน้าแล้ว"ครับ"มารุตลิงโลด ตอบกลับเสียงใส เขายิ้มจนหน้าบานเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายใกล้จะหายดี"ถ้าไม่มีลิงป่วนจนฉันเจ็บตัวอีก ไปหาหมอรอบหน้าก็น่าจะถอดเฝือกได้"ยังไม่ทันจะดีใจได้ถึงนาทีใบหน้าที่กำลังชื่นมื่นก็เปลี่ยนจากฉีกยิ้มกว้างมาทำปากจู๋ ช่วงที่ผ่านมามารุตกลัวว่าจะซุ่มซ่ามทำให้เกิดอุบัติเหตุกับคนรอบข้างอีก เขาจึงค่อนระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ แต่ก็เกิดความรู้สึกห่อเหี่ยวเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่เข้า"พรุ่งนี้ เราจะพาถุงแป้งไปเยี่ยมคุณตาคุณยายกี่โมงครับ""ไปช่วงบ่าย ๆ หน่อย ไว้ยัยหนูตื่นแล้วค่อยไปก็ได้.... ""อ๋อ ครับผม"คำตอบของกฤษณะทำให้มารุตอมยิ้มขึ้นมาอีก เมื่อเห็นว่าคนเป็นพ่อเริ่มจำตารางเวลาของถุงแป้งได้ อย่างน้อยก็รู้แล้วว่ากฤษณะใส่ใจลูกมากขึ้นกว่าแต่ก่อน"ยิ้มอะไรของนาย""เปล่าครับ แค่ยิ้มเฉย ๆ ทำไมครับ ผมยิ้มไม่ได้เหรอ""ฉันใช้งานนายหนักไปหรือเปล่า ช่วงนี้นายถึงได้ยิ้มแปลกบ่อย ๆ ""นี่คุณหา

หลังจากกลับมาถึงบ้านกฤษณะก็เดินกลับเข้าห้อง เขาขังตัวเองอยู่ในนั้นจนกระทั่งมารุตเตรียมมื้อเย็นเสร็จก็ยังไม่ออกมา สุดท้ายก็เลยลองเดินไปตามด้วยความเป็นห่วง-- ก๊อก ๆ --"คุณกฤษครับ ข้าวเย็นเสร็จแล้ว"เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ เลยลองเคาะดูอีกรอบ เผื่อว่าอีกฝ่ายอาจจะเผลอหลับ-- แกร๊ก –เจ้าของห้องแง้มประตูโชว์ใบหน้าที่นิ่งขรึมแต่แววตาแฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยออกมาให้เห็นเพียงเสี้ยว มารุตรู้สึกได้ว่าบรรยากาศด้านในห้องอึดอัดจนหายใจลำบาก"นายกินเถอะ ฉันยังไม่หิว""ถุงแป้งรออยู่นะครับ ตอนนี้เธอเริ่มติดคุณตอนกินข้าวแล้ว ถ้าคุณไม่ไปนั่งด้วยเธออาจจะไม่ยอมกินก็ได้เหตุผลเดียวที่จะทำให้กฤษณะยอมได้ก็คือลูก และมารุตก็เลือกจะใช้เจ้าตัวเล็กมาเป็นข้ออ้างเพื่อให้คนเป็นพ่อยอมออกมากินข้าวด้วย ร่างสูงนิ่งไป เขามองมารุตที่กำลังส่งสายตาอ้อนวอนมาให้จึงพยักหน้าตอบแล้วเดินตามร่างโปร่งมาที่ห้องครัวแต่โดยดี"พอ พอ ๆ ๆ ๆ "แม้จะฟังไม่ชัด แต่เสียงที่เปล่งออกมาจากปากเล็กนั่นค่อนข้างสะดุดหูเขามากทีเดียว ถุงแป้งถือช้อนอยู่ในมือกำลังโยกตัวอยู่บนเก้าอี้กินข้าวของเด็ก เธอจ้องพ่อของตัวเองพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวาน ๆ ให้เห็นฟันสี่ซ

วันนี้มารุตตื่นเช้าได้ตามที่ตั้งใจ เขาลุกมาล้างหน้าแปรงฟันตั้งแต่ตี 5 แปลกมากที่เมื่อคืนก็เข้านอนเร็ว แต่ตอนตื่นกลับไม่ได้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างทุกครั้ง ทั้งที่เวลาตื่นก็ต่างกันไม่มาก ร่างโปร่งเดินเข้าไปบอกลาแม่ตัวเองก่อนจะขับรถกลับบ้านของกฤษณะเพื่อไปทำงานต่อ ก่อนจะเข้าบ้านยังไม่ลืมที่จะแวะตลาดเช้าซื้ออาหารเช้าสำหรับสองคนเพื่อความสะดวกขึ้นด้วย"มารุตมาแล้วคร้าบ"เจ้าของน้ำเสียงนุ่มนวลลากเสียงยาวมาตั้งแต่หน้าประตูบ้านทักทายเจ้าของบ้าน ที่กำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูกอยู่ เมื่อเห็นนายจ้างมาทำหน้าที่แทนเขาโดยที่เขาไม่ได้ร้องขอก็เกิดความรู้สึกผิดเล็ก ๆ อยู่ในใจ นี่เขามาช้าไปใช่ไหม"แป้งน้อยร้องปลุกคุณเหรอครับ""เปล่า""หรือว่างอแง""เปล่า"มารุตทำหน้าสงสัยหนัก ปกติถ้าเขาไม่กำชับหรือฝากฝังให้ทำ กฤษณะก็มักจะค่อยได้สนใจ แต่วันนี้มาแปลก แม้นายจ้างของเขาจะเป็นคนตื่นเช้าเหมือนกันแต่ก็ไม่คิดว่าจะลุกขึ้นมาดูแลลูกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง "ฉันก็แค่ว่าง แล้วยัยหนูก็ตื่นพอดี""มาครับผมช่วย""ไม่เป็นไร เสร็จพอดี""มามะ ให้พี่หมอกอุ้มหน่อย""เดี๋ยว"กฤษณะยกมือขึ้นมาจับมือของมารุตเอาไว้ ก่อนจะไล่ไปยังต้นคอแ

หลังวันเกิดของถุงแป้งกฤษณะก็ไปทำงานค้างคืนอยู่สองวัน ระหว่างที่เจ้าของบ้านไม่อยู่ มารุตก็ได้แต่เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่เขาจะกลับ เพราะรู้สึกว่าในบ้านเงียบเหงาแปลก ๆ แต่พอกฤษณะกลับมา มารุตกลับยิ่งเหงาไปใหญ่ อะไรที่เคยทำเคยพูดก็ไม่มี กฤษณะทำเหมือนมารุตเป็นคนแปลกหน้า พอกลับถึงบ้านก็ทักทายกันแค่คำสองคำ อุ้มลูกมากอดมาดมแล้วก็จบลงเพียงเท่านั้น ไม่ต่างจากวันแรกที่เข้ามาทดลองงานเลย------"หมอก เป็นอะไรลูก เกิดอะไรขึ้น ทำไมมาเอาดึกป่านนี้"รุ่งรัตน์ได้ยินเสียงประตูก็เดินออกมาดู ตอนแรกเธอนึกว่าขโมยด้วยซ้ำ เพราะเวลายามวิกาลแบบนี้คงไม่มีใครมาหา พอเห็นลูกชายใบหน้าเศร้าหมอง แววตาคลั่งคลอไปด้วยน้ำใส ๆ ก็รีบเข้าไปปลอบลูกในทันที"แม่ครับ วันนี้หมอกนอนด้วยนะ""ทำไมล่ะลูก มีอะไรหรือเปล่า แล้วงานที่บ้านคุณกฤษล่ะ""พรุ่งนี้เช้าเดี๋ยวหมอกก็กลับไปครับ แต่วันนี้หมอกนอนไม่หลับ หมอกอยากกลับมานอนบ้าน หมอกขอคุณกฤษแล้ว""หมอก….""หมอกขอตัวไปนอนก่อนนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นไม่ทัน""ลูกกลับมาตอนเที่ยงคืนแค่เพื่อจะมานอนที่บ้านแล้วก็ตื่นตีห้าเพื่อจะกลับไปทำงานที่บ้านนู้นเนี่ยน่ะหรือหมอก..."มารุตเดินเหมือนคนร่างไร้วิญญา

"สวัสดีค่ะคุณกฤษ"หลังจากกฤษณะกลับมาที่บ้าน คนที่เขาเจอหน้ากลับเป็นแม่ของมารุต กฤษณะลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้เป็นคิวทำความสะอาดของแม่บ้านรุ่งรัตน์ โชคดีที่วันนี้มีคนอยู่บ้าน อย่างน้อยก็มีคนเปิดประตูให้ตอนที่เขาไม่อยู่ ร่างสูงเอ่ยทักทายตอบอย่างเคยก่อนจะอุ้มเจ้าตัวเล็กที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดเดินเข้ามาด้านใน ระหว่างนั้นก็กวาดสายตามองหาใครอีกคนไปด้วย"พอดีวันนี้หมอกอาการไม่ค่อยดีเลยขอตัวกลับไปนอนบ้านค่ะ น้าขอโทษแทนลูกด้วย เดี๋ยวน้าจะช่วยดูหนูถุงแป้งให้แทนนะคะ"ได้ฟังความจากปากแม่บ้านรุ่งรัตน์ถึงกับทำให้กฤษณะถึงกับขมวดคิ้ว สุดท้ายมารุตก็หนีหน้าเขาไปจนได้ แต่อย่างน้อยก็พอโล่งใจได้บ้างที่สถานการณ์ทุกอย่างยังคงดูปกติดี กฤษณะมองดูลูกที่นอนหลับสนิท ใบหน้าเอมอิ่มหลังจากที่เล่นสนุกมีคนคอยเอาอกเอาใจอยู่ไม่ห่าง ก่อนที่แม่บ้านรุ่งรัตน์จะเดินเข้ามาหาแล้วขออุ้มเจ้าตัวเล็กแทน"น้าจะพาถุงแป้งไปนอนในห้องให้นะคะ อีกสักพักค่อยปลุกขึ้นมากินข้าว คุณมาเหนื่อย ๆ อาบน้ำอาบท่าก่อนดีไหมคะ มารุตเตรียมมือเย็นไว้รอแล้ว"ความชำนาญของแม่บ้านรุ่งรัตน์ทำให้เธอสามารถจัดการทุกอย่างได้ไม่ต่างจากมารุตและอาจดีกว่าด้วยซ้ำ ไม่ว่