สอนรักพ่อลูกอ่อน

สอนรักพ่อลูกอ่อน

last updateLast Updated : 2026-03-16
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
39Chapters
659views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เรื่องราวของกฤษณะ พ่อม่ายลูกติดที่สูญเสียภรรยาไปโดยไม่คาดคิด ชีวิตเขามืดมนและดำดิ่งจากความรู้สึกผิด จนกระทั่งได้เจอกับหมอก ชายหนุ่มที่มาพร้อมกับโลกที่สดใสและความรักอันเต็มเปี่ยม

View More

Chapter 1

1 บทนำ

S그룹 본사 최상층 회장실, 

그 문 앞 복도에는 이름만 들어도 유명한 셰프들이 나란히 서 있었다.

흰 셰프복에 단정한 모자, 은빛이 번쩍이는 조리도구,

완벽히 플레이팅된 요리가 놓인 쟁반을 양손으로 받쳐 든 모습은 그 자체로 일종의 퍼레이드 같았다.

하지만 그들의 얼굴에는 긴장과 초조함이 엉켜 있었고, 뺨에는 굳은 미소가 어색하게 걸려 있었다.

복도를 채운 공기는 마치 숨조차 삼키기 두려운 듯 묵직했고, 

안쪽에서 새어나오는 소리,

포크와 나이프가 접시 위를 긁는 미묘한 소리와 낮고 단호한 남자의 목소리는 그 공기를 더욱 팽팽하게 조였다.

“이것도 아니야.”

이현의 목소리는 낮고 차가웠으며, 무언가를 집어삼킨 듯 건조하고 예민했다.

그의 눈썹은 점점 더 좁아졌고, 얇게 다문 입술 끝은 미세하게 떨리고 있었다.

한 접시가 탁자에서 밀려나며 자리 잡은 그 긴장의 끝에서, 

이현은 또 다른 한 접시에 나이프를 툭 던지며 푸념처럼, 

그러나 명확한 실망의 감정을 담아 중얼거렸다.

“이것도 아니라고!!”

평소라면 그조차 쉽사리 감정을 드러내지 않던 남자였지만, 

오늘따라 그의 참을성은 바닥까지 내려앉아 있었다.

“이게 정말 국내 최고의 요리사 음식이 맞습니까?”

회장실 안은 그의 목소리에 따라 잔잔했던 물결이 깨지듯 미묘한 떨림이 일었다.

복도에 서 있던 셰프들은 저마다 고개를 숙이며, 누군가는 등을 굽히고, 

누군가는 뒷덜미를 습관처럼 주무르며 한껏 초조해했다.

이현은 의자에서 벌떡 일어났고, 

의자 다리가 대리석 바닥을 긁는 소리가 짧고 날카롭게 울려 퍼졌다.

그는 손등으로 이마를 천천히 쓸어내리며 짧은 숨을 토해냈고, 

이내 성큼성큼 걸음을 옮겨 회장실 문을 거칠게 열었다.

쿵, 요란한 소리에 복도 끝까지 울림이 번졌다.

그는 한순간 복도 끝까지 침묵을 가져왔고, 

아무도 그에게 말을 건네지 못한 채 고개를 숙이거나 눈치를 살피며 그가 지나가는 길을 조용히 비켜주었다.

그렇게 회장실을 벗어나 비상계단을 내려가며, 이현은 눈꺼풀 너머로 묘한 공허감을 느꼈다.

수십 명의 셰프가 정성스레 준비한 음식을 맛보았지만, 그 무엇도 그의 마음속 공허를 메우지 못했고, 

혀끝에는 잠깐의 감각만 남았을 뿐 가슴 한복판까지 내려가는 따뜻함은 하나도 느낄 수 없었다.

그는 S그룹 본관 뒤편 골목길로 무작정 발걸음을 옮겼다.

저녁 공기가 뺨을 스치며 내려앉을 때, 

어디선가 퍼져오는 고소하면서도 따뜻한 냄새가 그의 걸음을 잠시 멈춰 세웠다.

그 냄새는 상류사회의 고급스러운 향과는 달랐고, 

억지로 연출된 파인다이닝의 복잡한 향도 아니었으며, 

왠지 모르게 오래전 기억의 문을 두드리는 소박하고 포근한 냄새였다.

골목 끝, 가로등 불빛이 번지는 곳에서 작은 식당 하나가 보였다.

‘마싯집’이라고 손글씨로 적힌 허름한 간판, 

그리고 그 아래 줄지어 선 사람들.

긴 기다림에도 불평 대신 웃음과 수다가 오가는 풍경은, 

그에게 놀라움과 약간의 호기심을 안겨주었다.

이현은 그 줄 끝을 따라 잠시 시선을 내리깔았다가, 

망설임도 없이 곧장 줄 맨 앞으로 걸어 나갔다.

날렵한 걸음, 단 한 치의 흔들림도 없는 눈빛, 

사람들의 시선을 한껏 끌어당기는 강렬한 존재감.

“저, 저기요!”

“아저씨, 줄 서야죠!”

뒤에서 불만 섞인 목소리가 쏟아졌지만, 

이현은 가만히 주머니에서 검은색 카드를 꺼내 들었다.

그 카드는 어둠 속에서도 번쩍이며 강력한 존재감을 내뿜었고, 

알아보는 이들의 표정은 잠시 경악으로 얼어붙었다.

“오늘 매상 전부, 내가 계산하겠소.”

낮고 확신에 찬 목소리는 골목을 관통했고, 

“뒤로 물러들 나시오” 라는 마지막 한마디는 더할 나위 없는 힘으로 사람들을 잠시 멈춰 세웠다.

그리고 그때, 식당 안에서 누군가 달려나왔다.

앞치마를 질끈 묶은 젊은 여자, 붉게 달아오른 뺨,

긴 머리를 대충 하나로 묶은 채, 왼손에는 검은 고무장갑을 낀 채로 오른손에 빗자루를 꽉 쥐고 있었다.

“아저씨!”

그녀의 목소리는 놀랍도록 단단했고, 순간 이현의 눈길이 그녀의 얼굴로 향했다.

활처럼 단호하게 그어진 눈썹, 화장기 거의 없는 얼굴,

그리고 불꽃처럼 살아 있는 눈동자.

“여긴 웨이팅 순서 지켜야 하는 집이에요. 돈 있다고 다 되는 거 아니거든요?”

이현은 처음으로 조금 웃을 듯 말 듯한 입꼬리를 살짝 움직였다.

조용히, 그러나 분명히 흥미가 솟구치는 느낌이었다.

“내가 오늘 매상 다 줄 텐데도?”

순간, 그녀의 얼굴에 짧은 놀라움이 스쳤다가, 곧 매서운 기운으로 바뀌었다.

그리고 이어지는, 세상에서 가장 단호하고 짧은 대답.

“…미친놈인가.”

짧은 한마디. 그 한마디는 이현이 평생 들어본 어떤 비평보다도 강렬했다.

유리는 빗자루를 번쩍 들어 올렸고, 이현은 피식 웃으며 뒤로 물러섰다.

그 짧은 장면은 골목 끝까지 파도처럼 번졌고,

사람들은 숨죽인 웃음을 터뜨리며 조용히 핸드폰을 꺼내는 이도 있었다.

그날 밤, 이현은 오랜만에 걸음이 가벼워졌다.

그리고 마음속 깊은 곳에서 잊고 지냈던 무언가가 살짝 건드려졌다.

‘재밌네.’

그건 아주 오래전,

어머니의 손맛을 그리워하던 소년의 마음이 어렴풋이 되살아나는 순간이었다.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
39 Chapters
2 ความหลัง(1)
"สวัสดีค่ะคุณกฤษ น้าขอเข้าไปทำความสะอาดนะคะ" รุ่งรัตน์ แม่บ้านที่มาทำงานได้สามเดือนแล้วเอ่ยขออนุญาตผู้เป็นเจ้าของบ้าน เธอจะมาทำความสะอาดที่นี่สัปดาห์ละ 2 วัน (วันพฤหัสบดี 5 โมงเย็นถึง 3 ทุ่มและวันอาทิตย์ 8 โมงเช้าถึงบ่าย 2 รับค่าจ้างเป็นรายวันตามสัญญาจ้าง ที่เลือกตกลงเป็นสองวันนี้เพราะว่าวันพฤหัสบดีกฤษณะจะเลิกงานเร็ว และเขาจะหยุดทำงานทุกวันอาทิตย์ ทำให้มีเวลาเปิดบ้านให้ช่วงเวลานี้พอดีโดยไม่ต้องรบกวนใครอื่น ปกติแล้วทุกวันพฤหัสบดีแม่บ้านรุ่งรัตน์จะต้องเจอพี่เลี้ยงเด็กเสมอเพราะพี่เลี้ยงจะอยู่จนถึงเวลาพาถุงแป้งเข้านอนถึงจะกลับซึ่งหลายครั้งก็เป็นเวลาไล่เลี่ยกับเวลาที่แม้บ้านรุ่งรัตน์ใกล้จะเลิกงาน แต่วันนี้แปลกไป เธอไม่เห็นเงาของใครนอกจากผู้ว่าจ้างของเธอที่นั่งอ่านเอกสารบางอย่างอยู่ในชุดลำลอง ข้าง ๆ ตัวเขามีเจ้าตัวน้อยนอนส่งเสียงอ้อแอ้อยู่เป็นระยะ สีหน้าของคนเป็นพ่อดูเคร่งเครียดจนทำให้เธออดที่จะถามขึ้นไม่ได้ "วันนี้พี่เลี้ยงหนูถุงแป้งกลับไปแล้วหรือคะ" กฤษณะส่ายหน้าแต่ก็ไม่พูดอะไรไปมากกว่านั้น ชายหนุ่มถอนหายใจยกมือขึ้นกุมขมับราวกับมีเรื่องในใจให
Read more
2 ความหลัง(2)
สองสามวันที่ผ่านมาพี่เลี้ยงเด็กที่เป็นคนรู้จักที่กฤษณะจ้างวานเอาไว้ไม่มาทำงานเลยสร้างปัญหาให้กับเขาเป็นอย่างมาก งานก็เยอะแถมยังต้องกระเตงลูกอ่อนไปไหนมาไหนด้วยอีก ยังดีที่พอมีที่ฝากเลี้ยงได้แต่เขาก็ไม่ได้มีเวลาไปรับไปส่งลูกขนาดนั้น จะไปฝากไว้ยาว ๆ ก็ดูจะผิดต่อภรรยาที่ต้องเอาลูกไปทิ้งขว้างไว้ที่ไกลหูไกลตา วันนี้เขาจึงขอลาหยุดเพื่อจะได้มีเวลาทบทวนหลาย ๆ สิ่งเกี่ยวกับชีวิตตัวเอง การมีเด็กอ่อนในบ้านทำให้ชีวิตเขาวุ่นวายได้แทบจะในทุก ๆ วินาที -- นี่เขาเผลอโยนความผิดให้ลูกตัวเองอีกแล้ว -- แม่บ้านรุ่งรัตน์มองหน้าคุณพ่อมือใหม่อย่างเคลือบแคลง ทั้ง ๆ ที่ลูกสาวของกฤษณะก็อายุย่างเข้าเดือนที่ 10 แล้ว แต่ทำไมเขาถึงกลับได้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการดูแลเด็กเลย ชายหนุ่มดูไม่กระตือรือร้น ไม่สนไม่แคร์อะไรนัก ขนาดเห็นผื่นแดงที่ตัวลูกก็ยังดูไม่ตกใจด้วยซ้ำ พฤติกรรมผิดวิสัยคนเป็นพ่อมาก แม้จะสงสัยแต่ก็ได้แต่เก็บความขุ่นมัวเอาไว้ในใจก่อนจะไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ "ผมเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลยใช่ไหม" น้ำเสียงของกฤษณะที่เปล่งออกมามีความสั่นไหวอยู่เล็กน้อย อีกฝ่ายหันกลับมามอ
Read more
3 ปรามาส(1)
"แม่ว่าไงนะครับ" "แม่ถามว่า หมอกสนใจงานพี่เลี้ยงเด็กหรือเปล่า" หลังจากที่กลับมาถึงบ้าน รุ่งรัตน์ก็ชั่งใจอยู่นานก่อนจะตัดสินใจถามคนใกล้ตัวที่สุดนั่นก็คือมารุตลูกชายของเธอเอง "ทำไมอยู่ดี ๆ แม่มาถามหมอกแบบนี้ครับ ไหนแม่บอกว่าไม่อยากให้หมอกทำงานประเภทนี้ยังไงล่ะ" มารุตขมวดคิ้วถามกลับ แม่เป็นคนบอกกับเขาเองว่างานประเภทนี้มันเหนื่อย ไม่อยากให้เขาทำ แต่ทำไมวันนี้กลับยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด "ก็แม่เห็นว่าลูกกำลังหางานทำอยู่ แล้วแม่ก็คิดว่าลูกน่าจะเหมาะกับงานนี้ ลูกเรียนเกี่ยวกับการดูแลเด็กมาไม่ใช่หรือ" "หมอกเรียนวรรณกรรมสำหรับเด็กครับ" "นั่นแหละที่แม่หมายถึง แหมเด็กคนนี้นี่จริง ๆ เลย ผิดนิดผิดหน่อยไม่ได้" มารุตอมยิ้มน้อย ๆ แม่ไม่เคยเรียกชื่อสาขาวิชาที่เขาเรียนถูกเลย แต่ที่แม่พูดมันก็ไม่เชิงผิดเพราะว่าเอกที่เขาเรียนมันเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเด็กทั้งสิ้น แม้จะเน้นหนักไปทางด้านวรรณกรรมแต่มันก็ยังมีวิชาที่ให้ได้ศึกษาเกี่ยวกับพัฒนาการของเด็กด้วย ดังนั้นเรื่องของการดูแลเด็กก็เป็นปัจจัยพื้นฐานที่คนที่เรียนอย
Read more
3 ปรามาส(2)
[เช้าวันถัดมา] "คุณไม่ใช่คนที่ผมต้องการ" "ครับ?" มารุตเอียงคอทำสีหน้าฉงน วันนี้แม่ให้เขาเข้ามาคุยรายละเอียดงานที่บ้านของผู้ว่าจ้าง แต่เข้ามายังไม่ทันได้หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยซ้ำก็โดนปฏิเสธแล้ว "แม่บ้านรุ่งรัตน์บอกว่าวันนี้จะมีคนมาสมัครงาน คือคุณใช่ไหม ถ้าใช่ ผมไม่รับ" "ทำไมล่ะครับ เรายังไม่ได้คุยรายละเอียดอะไรเลยนะ" "ผมต้องการพี่เลี้ยงที่เป็นผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย แค่นี้คุณสมบัติคุณก็ไม่ตรงแล้ว" มารุตขมวดคิ้วเป็นปม ได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ มองตามเจ้าของบ้านที่กำลังเปิดประตูเชื้อเชิญให้เขาออกไป สรุปที่เขาตัดสินใจและพร่ำบอกตัวเองทั้งคืนให้พยายามสู้กับงานนี้ก็ต้องสูญเปล่าเพราะเขาไม่ใช่ผู้หญิงอย่างนั้นเหรอ "คุณด่วนตัดสินใจไปหรือเปล่าครับ ผมยังไม่ได้ทดลองงานเลยนะ" "ไม่" กฤษณะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกำลังไม่พอใจ เขาอุตส่าห์ยอมเสียเวลาลางานอีกวันเพียงเพื่อจะได้จัดการเรื่องพี่เลี้ยงคนใหม่ให้เรียบร้อย แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ตามที่คิด ตอนแรกเขานึกว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นคนที่มาคุยเร
Read more
4 ทดลองงาน(1)
ผ่านมากว่าครึ่งค่อนวันแล้วนับตั้งแต่มารุตได้รับอนุญาตเข้ามาในบ้านหลังนี้ หลังจากที่คุยรายละเอียดคร่าว ๆ นายจ้างอย่างกฤษณะก็ให้เริ่มทดลองงานในทันทีซึ่งมารุตเองก็ไม่ขัด งานหลัก ๆ ของเขาก็คือดูแลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเด็กเท่านั้น ส่วนอื่น ๆ เป็นหน้าที่ของแม่บ้าน วิเคราะห์ดูแล้วเหมือนจะสบายแต่เปล่าเลย ไม่ใช่อย่างที่คิดงานพี่เลี้ยงเป็นอีกงานหนึ่งที่ค่อนข้างหนัก มันไม่ใช่แค่การดูแลเด็กให้ผ่านพ้นไปวัน ๆ เท่านั้น แต่มันคือการทุ่มเทจิตวิญญาณทั้งหมดที่มีเพื่อส่งเสริมเด็กให้เจริญเติบโตไปในทางที่ดีในทุก ๆ ด้าน ดังนั้นอาชีพพี่เลี้ยงจึงไม่แตกต่างอะไรไปจากการเป็นแม่คนที่ต้องใส่ใจ ให้ความรัก ความอบอุ่น ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยให้กับเด็ก แต่มันจะดีกว่านั้นถ้าหากมีการเตรียมพร้อมที่ดีด้วย"คุณกฤษครับ ถุงแป้งชอบกินอะไรครับ""กินนม""แล้วอาหารอย่างอื่นล่ะครับ""ไม่รู้สิ ปกติเห็นพี่เลี้ยงเขาจัดการเองตลอด""แล้วน้องแพ้อาหารอะไรไหม""ก็ไม่น่านะ เด็กแพ้อาหารด้วยเหรอ เห็นกินอยู่ไม่กี่อย่าง"มารุตสูดหายใจเข้าปอดก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถึงว่าทำไมถุงแป้งถึงได้ดูอ่อนแรงเหมือนเด็กขาดสารอาหาร นี่เขาควรจะโทษใคร
Read more
4 ทดลองงาน (2)
-- ติ๊งต่อง –ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง มารุตก็กับมาพร้อมกับข้าวของที่หอบมาอย่างพะรุงพะรัง ขณะที่เขากำลังจะเคาะประตูขอเข้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านใน ดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านกำลังมีแขก"ถ้าพี่เลี้ยงลูกไม่ได้ ก็ยกเด็กให้เราเถอะ""พี่ไม่ให้ นั่นลูกพี่""ลูกพี่งั้นเหรอ แล้วพี่ดูแลเด็กยังไง ถึงได้มีแต่ผดผื่นแดงเป็นปื้นขนาดนี้ ข้าวปลาก็ไม่มีให้ลูกกินดูสิเด็กร้องใหญ่แล้ว""…""เราสูญเสียพี่มินไป พี่อย่าต้องให้เราเสียหลานไปอีกคนเลย พี่มินคงจะดีใจมากกว่าที่เด็กได้มาอยู่กับเรา""พี่ไม่ให้""แต่พี่เลี้ยงลูกไม่เป็น พี่จะทำร้ายเด็กไปถึงเมื่อไหร่ อย่าให้เราถึงขั้นต้องฟ้องเอาเด็กจากพี่เลยนะ ขอล่ะ"ประโยคทั้งหมดทั้งมวลที่ได้ยินทำให้มารุตต้องถอยห่างออกจากหน้าประตูมาตั้งหลัก เขาไม่ได้ตั้งใจแอบฟังแต่เสียงมันดังทะลุออกมาถึงข้างนอก เท่านั้นยังไม่พอเขายังได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ยิ่งทำให้อยากจะรีบเข้าไปข้างในเร็ว ๆ ขณะที่กำลังจะเงื้อมือเปิดประตู ผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินทำหน้าโมโหออกมา เธอดูจะชะงักไปเล็กน้อยตอนที่เห็นมารุตยืนรอหน้าประตูบ้านก่อนจะเดินผ่านเขาไปพอประตูเปิดทำให้มารุตได้ยินเสียงร้องไห้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
Read more
5 ราบรื่นเหมือนคลื่นซัด
วันนี้เป็นวันแรกที่มารุตจะเริ่มต้นใช้ชีวิตในฐานะของพี่เลี้ยงเด็กเต็มตัว เขาเดินทางมาที่บ้านของกฤษณะแต่เช้าตรู่เพื่อรับมอบหน้าที่ แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้มีความตื่นเต้นหรือกังวลใจเลยสักนิด"ถุงแป้งงงงงงงงง"ยังไม่ทันที่เจ้าของบ้านจะได้พูดอะไร เจ้าของน้ำเสียงโทนนุ่มก็เอ่ยทักทายลูกบ้านตัวน้อยที่กำลังคลานต้วมเตี้ยมอยู่ในคอกกั้นตัวเองพร้อมกับส่งเสียงตอบราวกับกำลังทักทายผู้มาเยือนมารุตโบกมือให้เจ้าตัวน้อยก่อนจะเดินตามเจ้าของบ้านเข้าไปในห้องด้านในสุดที่ค่อนไปทางด้านหลังของตัวบ้านเพื่อเอาของไปเก็บ เขาได้ห้องนอนขนาดกลางที่ไม่ได้มีข้าวของเครื่องใช้อะไรมาก มีเพียงเตียงนอนกับตู้เสื้อผ้าและดีที่มันเป็นห้องแอร์"ฉันต้องไปทำงานแล้ว ฝากดูแลลูกด้วยนะ""แหมคุณกฤษ พูดแบบนี้ผมเขินนะ"มารุตพูดพลางทำท่ากระมิดกระเมี้ยนบิดไม้บิดมือ อยู่ดี ๆ ก็พูดฝากฝังซะเหมือนเขาเป็นแม่ศรีเรือน คนเมื่อวานที่ชอบพูดจาถากถากเขาไปไหนแล้ว"ฉันไม่ได้จ้างนายมาเพื่อเล่นขายของ""ขอโทษครับ"มารุตหยุดการกระทำของตัวเองและตอบกลับด้วยน้ำเสียงจืดเจื่อนเพราะความรู้สึกผิด เขาก็แค่อยากให้กฤษณะมีอารมณ์ขันบ้างก็เท่านั้น แต่ดูเหมือนจะเล่นมากไป
Read more
6 ชั่งใจ
[เช้าวันถัดมา]วันนี้เป็นวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุดงานของกฤษณะ แม้จะเป็นวันหยุดแต่เขาก็ตื่นเช้าเป็นปกติ ยิ่งเมื่อคืนเกิดมีปากเสียงกับพี่เลี้ยงเด็กด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เขานอนหลับไม่ลง หลับ ๆ ตื่น ๆ เพราะพะวงกับหลาย ๆ เรื่องเมื่อออกจากห้องมาก็พบว่ามีคนตื่นอยู่ก่อนแล้วและมารุตก็กำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้กับลูกเขาอยู่พอดี กฤษณะไม่พูดอะไร เขาเดินเข้าไปหาคนทั้งคู่ ชายตามองคนหนุ่มกว่าเล็กน้อยแล้วก็เดินผ่านไป สุดท้ายก็เป็นมารุตเองที่ทนไม่ไหวต้องพูดขึ้นก่อน"ถ้าคุณหาพี่เลี้ยงคนใหม่ไม่ทัน ผมจะช่วยดูถุงแป้งให้ก่อนก็ได้"มารุตเองก็นอนไม่หลับมาทั้งคืน คิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรต่อจากนี้ ตามจริงเขาเองก็อยู่ในช่วงหางานมาตลอด ดังนั้นถ้าจะตกงานตอนนี้ก็ไม่ได้น่าตกใจเท่าไหร่ ก็แค่กลับไปเริ่มต้นหางานใหม่ก็เท่านั้น"ฉันไม่ได้คิดจะหาพี่เลี้ยงคนใหม่"สิ่งที่กฤษณะพูดทำให้คนฟังถึงกับต้องหยุดมือ นี่เขาคิดจะไล่คนออกแล้วยังจะไม่หาคนใหม่อีกเหรอ"นี่คุณไม่ห่วงลูกสาวคุณเลยใช่ไหม คุณไม่มีเวลาแล้วยังจะไม่หาพี่เลี้ยงมาดูแลถุงแป้งอีก คุณคิดอะไรอยู่คุณกฤษ""ก็นายยังไม่ได้ลาออกนี่"มารุตชะงักปาก ปกติแล้วถ้าโดนว่าแบบนั้น นายจ้างของเข
Read more
7 เดินเล่น
"ขอโทษนะคะ พอจะทราบไหมคะว่าหมู่บ้านนี้อยู่ตรงไหน"ผู้หญิงคนหนึ่งสะพายเป้แบคแพคเดินสวนมา เห็นพวกเขากำลังเดินรับลมเล่นอยู่พอดีก็เลยเข้ามาถามทาง กฤษณะมองดูตามแผนที่ที่เธอชี้ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่ารู้คำตอบ เขาอธิบายให้เธอฟังคร่าว ๆ ถึงวิธีการเดินทางไปยังหมู่บ้านที่เธอตามหา"ขอบคุณนะคะ"ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นมาพลางชำเลืองสายตามองมาที่มารุตที่กำลังส่งขวดนมให้ถุงแป้ง มารุตส่งยิ้มให้กับคนแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จักและเธอเองก็ยิ้มตอบ แต่เขากลับรู้สึกว่าเธอมองพวกเขาด้วยสายตาแปลก ๆ"วันนี้อากาศค่อนข้างร้อน ระวังลูกจะเป็นลมแดดนะคะ"แม้จะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่มารุตก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจจากน้ำเสียงของคนพูด แต่มันผิดแปลกตรงที่เธอไม่ได้หันไปพูดกับคนเป็นพ่อ แต่หันมาพูดกับเขาแทน"ขอบคุณนะครับ แต่นี่ไม่ใช่….""ฉันต้องไปแล้ว ขอให้พวกคุณมีความสุข รักกันนาน ๆ นะคะ"ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยค ผู้หญิงคนนั้นขอตัวก็โบกมือลา มารุตโบกมือลาตอบ พอหันกลับมาอีกทีก็พบกว่ากฤษณะมองเขาอยู่ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา นี่เขาเป็นอะไรไปอีกแล้ว"คุณมองผมแบบนั้นทำไม""นายทำให้เขาเข้าใจเราผิด""คุณโทษผมเนี่ยนะ ผมยืนอยู่เฉย ๆ ของผม
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status