Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

-- แกร๊ก –เสียงประตูเปิดออกท่ามกลางความมืดมิดภายในบ้าน แสงที่สาดจากทางด้านนอกช่วยให้คนที่เพิ่งจะเดินเข้ามาด้านในปรับโฟกัสสายตาได้ง่ายขึ้น ทำไมมารุตถึงได้ปล่อยให้บ้านมืดได้ขนาดนี้ทุกอย่างภายในบ้านเงียบเชียบผิดปกติ ทำให้กฤษณะรู้สึกใจไม่ดี เขานึกไปถึงเหตุการณ์วันนั้น วันที่เขาสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต ภาพมุมเดิม เวลาเดิม ทำให้ความรู้สึกเดิม ๆ ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาหลอกหลอนเขาทีละนิด อยู่ ๆ เขาก็รู้สึกร้อนจนเหงื่อแตกเต็มตัวเหมือนจะหายใจไม่ออก"แอ๊"เสียงลูกสาวตัวน้อยร้องดังขึ้นทำให้กฤษณะได้สติ เขารีบกดเปิดไฟด้วยความร้อนใจและมองหาต้นเสียง ภาวนาไม่ให้มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นภาพแรกหลังจากที่ไฟสว่างปรากฏร่างของคนสองคนอยู่ในคอกกั้นเด็กตรงห้องรับแขก ลูกสาวตัวน้อยของเขากำลังนั่งส่งเสียงอ้อแอ้ ใช้สองมือเล็ก ๆ นั่นแตะเบา ๆ ที่ใบหน้าของพี่เลี้ยงหนุ่มที่นอนเหมือนคนไม่ได้สติ เห็นดังนั้นกฤษณะก็วิ่งแทบไม่คิดชีวิต"มารุต!! ...หมอก!!! ตื่นสิ!! "กฤษณะนั่งคุกเข่า โอบร่างที่นอนแน่นิ่งขึ้นบนหน้าตัก ตบใบหน้าเกลี้ยงเกลานั่นไม่เบามือนัก เขาทั้งเรียกทั้งเขย่าตัวกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นอะไร"อือออออ""หมอก นายเป็นอะไร

หลายวันที่ผ่านมามารุตยุ่งมาก นอกจากเขาจะต้องดูแลเจ้าตัวเล็กแล้ว เขายังต้องดูแลพ่อของเจ้าตัวเล็กด้วย แต่ก่อนหน้านั้นที่ถุงแป้งยังได้แค่คลานเขาก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอะไร แต่หลังจากวันนั้นถุงแป้งก็ดูจะซนมากขึ้น ปีนออกคอกกั้นเก่งขึ้นและเคลื่อนไหวรวดเร็วจนจับตัวได้ยาก"เฮ้อ"วันนี้เขาทำความสะอาดห้องเด็กแล้วก็ต่อด้วยห้องตัวเองตั้งแต่เช้า ที่จริงแม้งานทำความสะอาดจะเป็นหน้าที่ของแม่เขา แต่มารุตเองก็อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระแม่ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ นอกจากนั้นตอนบ่ายเขาพาถุงแป้งไปพบหมอเพื่อฉีดวัคซีน กลับมาถึงบ้านในตอนเย็นแล้วจึงพาเด็กอาบน้ำ ป้อนข้าวให้กัน แล้วก็เล่นกันอยู่สักพักก่อนจะส่งเข้านอนหลังจากที่กล่อมให้ถุงแป้งนอนจนสำเร็จ พี่เลี้ยงคนเก่งก็ไปเตรียมมื้อค่ำไว้รอเจ้าของบ้านที่กำลังจะกลับมาในไม่ช้า และกลับมาล้างขวดนม พับผ้าอ้อมและอีกสารพัดงานยิบย่อย พอทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยถึงได้มานั่งถอนหายใจพักเหนื่อยอยู่ตรงโซฟา-- แกร๊ก –เสียงเปิดประตูบ้านดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคนคุ้นตาเดินเข้ามาด้านใน วันนี้กฤษณะกลับช้ากว่าปกติไปมาก ทุกครั้งเวลาที่กฤษณะกลับมาถึงบ้าน เขามักจะได้ยินเสียงทักทายอั

วันอาทิตย์แม่ของมารุตมาทำงานปกติในช่วงเช้า เธอสอบถามถึงเรื่องความเป็นอยู่ของลูกชายตามปกติ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าห่วงเธอก็กลับไปหลังจากทำความสะอาดเสร็จ ก่อนกลับยังแอบดุลูกชายเอาไว้ เพราะมารุตแอบทำส่วนของเธอเสียเกินครึ่งพอเข้าสู่ช่วงบ่ายมารุตก็ชวนกฤษณะทำกิจกรรมต่อทันที"อั๊ย…ยัย ๆ ""คุณกฤษ ทำไมเปียกมะล่อกมะแล่กแบบนั้นล่ะครับ"ร่างโปร่งเดินเข้ามาในห้องน้ำก็เห็นกฤษณะนั่งขมวดคิ้วดูลูกตัวเองอยู่ใกล้ ๆ พอหันไปเห็นเจ้าตัวเล็กก็ถึงบางอ้อ เพราะเธอกำลังนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำเด็กและกำลังตีน้ำเล่นแปะ ๆ จนน้ำสาดกระเซ็นไปทั่ว"ฮ่า ๆ ""อย่ามัวแต่หัวเราะสิ มาช่วยฉันที"กฤษณะใช้มือข้างเดียวประคองเจ้าตัวเล็กที่ดิ้นไปมาอยู่ในอ่างที่พยายามจะสไลด์ตัวเองลงนอนให้ได้ แถมยังร้องงอแงเมื่อพ่อไม่ยอมปล่อยให้เธอเล่นตามใจ"นายให้ฉันมาทำอะไรกันแน่""อ้าว ก็มาสานสัมพันธ์กับลูกคุณยังไงล่ะครับ""สานยังไง วันหยุดทั้งทีให้ฉันมานั่งดูลูกอาบน้ำเนี่ยเหรอ""ก็คุณยังเจ็บแขนอยู่ แค่มานั่งดู นั่งคุย ก็โอเคแล้ว ใช่ไหมครับแป้งน้อย อะนี่เป็ด""บาๆๆ บู่""เป็ดน้อย"มารุตบีบเป็ดเหลืองที่อยู่ในมือถุงแป้งจนมันเกิดเสียงขึ้นมา แล้วก็พู

พัฒนาการของถุงแป้งมีการเปลี่ยนแปลงแทบจะรายวัน แรก ๆ กฤษณะก็ไม่เข้าใจ เขามักจะมีคำถามมาให้มารุตช่วยไขความข้องใจให้อยู่เสมอ แต่พอนานวันก็เริ่มเข้าใจมากขึ้น หลายครั้งความเครียดที่เคยมีก็ถูกลบเลือนหายไปแทนที่ด้วยความสดใสของลูกสาวตัวน้อย"หมอก นายอยากจะหยุดไปเที่ยวหรือทำธุระส่วนตัวก็ได้นะ เดี๋ยวฉันจะจ้างคนมาช่วยดูลูกแทน""คุณจะไล่ผมออกเหรอครับ""ฟังให้ได้ศัพท์สิ นายยังไม่ได้หยุดเลย ตอนนี้ฉันว่างอยู่ เผื่อนายอยากจะไปไหน ระหว่างที่นายไม่อยู่ฉันก็แค่จะหาคนมาดูยัยหนูชั่วคราว""ไม่เอาหรอกครับ ผมรอคุณหายดีก่อนดีกว่า ตอนนี้แป้งน้อยกำลังหัดเดินแถมซนยิ่งกว่าเดิมอีก ขืนผมไม่อยู่แล้วมีปัญหาขึ้นมาคุณจะทำไง"กฤษณะครุ่นคิด เขาเองเป็นคนที่ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนนอกจากไปด้วยเรื่องหน้าที่การงาน แต่ก็เข้าใจดีกว่าทุกคนย่อมต้องมีสิ่งที่อยากทำ แต่มารุตเองไม่เคยขอลาหยุด นี่ก็เป็นอีกส่วนที่ทำให้เขายอมรับมารุตเพราะความทุ่มเทในหน้าที่ แต่ก็เขาก็อยากจะให้อิสระแกลูกจ้างเขาด้วย"ถ้าอย่างนั้นจะไปไหน ก็บอก เดี๋ยวฉันพาไป""หืม นี่ผมหูฝาดไปหรือเปล่า""ทำไม""ก็เดี๋ยวนี้คุณใจดีมาก ใจดีเกินไป""นายชอบให้ฉันใจร้ายสินะ""ไม่คร

"อือออออ"เสียงครางของคนที่นอนบนเตียงดังขึ้นทำลายความเงียบเชียบภายให้ห้อง ความเมื่อยล้าจากการนอนท่าเดิมมาหลายชั่วโมงทำให้เขาต้องบิดขี้เกียจกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่อย่างนั้น มันทั้งนุ่มทั้งกว้างดีจริง ๆ-- เฮือก! –คนที่ยังไม่ลืมตาตื่นดีกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง เขาต้องไปเตรียมมื้อเช้าให้สองพ่อลูกนี่นา มารุตหย่อนขาลงจากเตียงจนเมื่อเปิดเปลือกตาจนสุดก็พบความผิดปกติ-- ไม่ใช่ห้องเรานี่หว่า –ไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่ามันเป็นห้องเขาเลยตั้งแต่เตียงนอน ขนาดความกว้างของห้อง ตู้และเฟอร์นิเจอร์อื่น ๆ บนโต๊ะข้างหัวเตียงมีรูปของเจ้าของห้องกับภรรยายืนยิ้มอยู่ด้วยกัน เมื่อเดินไปเปิดม่านก็แทบผงะยิ่งกว่าเดิม ก็ดวงอาทิตยมันขึ้นสูงเสียจนต้องเงยหน้ามองหา-- ฉิบหายละ –พอรู้ตัวว่าอะไรเป็นอะไร มารุตก็รีบย่องออกจากห้อง แต่ไม่ทันจะได้ก้าวออกพ้นประตูก็เจอกับอะไรบางอย่างยืนตระหง่านขวางทางอยู่ เขาได้แต่หลุบตามองต่ำ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย แม้จะไม่เห็นหน้าแต่ก็พอที่จะรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว"เอ่อ…"เมื่อไม่รู้จะพูดอะไรก่อนดี คนที่เพิ่งจะสร่างเมาก็ได้แต่อ้ำอึ้งด้วยความตื่นเต้น แม้