All Chapters of สอนรักพ่อลูกอ่อน: Chapter 1 - Chapter 10

"สวัสดีค่ะคุณกฤษ น้าขอเข้าไปทำความสะอาดนะคะ" รุ่งรัตน์ แม่บ้านที่มาทำงานได้สามเดือนแล้วเอ่ยขออนุญาตผู้เป็นเจ้าของบ้าน เธอจะมาทำความสะอาดที่นี่สัปดาห์ละ 2 วัน (วันพฤหัสบดี 5 โมงเย็นถึง 3 ทุ่มและวันอาทิตย์ 8 โมงเช้าถึงบ่าย 2 รับค่าจ้างเป็นรายวันตามสัญญาจ้าง ที่เลือกตกลงเป็นสองวันนี้เพราะว่าวันพฤหัสบดีกฤษณะจะเลิกงานเร็ว และเขาจะหยุดทำงานทุกวันอาทิตย์ ทำให้มีเวลาเปิดบ้านให้ช่วงเวลานี้พอดีโดยไม่ต้องรบกวนใครอื่น ปกติแล้วทุกวันพฤหัสบดีแม่บ้านรุ่งรัตน์จะต้องเจอพี่เลี้ยงเด็กเสมอเพราะพี่เลี้ยงจะอยู่จนถึงเวลาพาถุงแป้งเข้านอนถึงจะกลับซึ่งหลายครั้งก็เป็นเวลาไล่เลี่ยกับเวลาที่แม้บ้านรุ่งรัตน์ใกล้จะเลิกงาน แต่วันนี้แปลกไป เธอไม่เห็นเงาของใครนอกจากผู้ว่าจ้างของเธอที่นั่งอ่านเอกสารบางอย่างอยู่ในชุดลำลอง ข้าง ๆ ตัวเขามีเจ้าตัวน้อยนอนส่งเสียงอ้อแอ้อยู่เป็นระยะ สีหน้าของคนเป็นพ่อดูเคร่งเครียดจนทำให้เธออดที่จะถามขึ้นไม่ได้ "วันนี้พี่เลี้ยงหนูถุงแป้งกลับไปแล้วหรือคะ" กฤษณะส่ายหน้าแต่ก็ไม่พูดอะไรไปมากกว่านั้น ชายหนุ่มถอนหายใจยกมือขึ้นกุมขมับราวกับมีเรื่องในใจให

"แม่ว่าไงนะครับ" "แม่ถามว่า หมอกสนใจงานพี่เลี้ยงเด็กหรือเปล่า" หลังจากที่กลับมาถึงบ้าน รุ่งรัตน์ก็ชั่งใจอยู่นานก่อนจะตัดสินใจถามคนใกล้ตัวที่สุดนั่นก็คือมารุตลูกชายของเธอเอง "ทำไมอยู่ดี ๆ แม่มาถามหมอกแบบนี้ครับ ไหนแม่บอกว่าไม่อยากให้หมอกทำงานประเภทนี้ยังไงล่ะ" มารุตขมวดคิ้วถามกลับ แม่เป็นคนบอกกับเขาเองว่างานประเภทนี้มันเหนื่อย ไม่อยากให้เขาทำ แต่ทำไมวันนี้กลับยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด "ก็แม่เห็นว่าลูกกำลังหางานทำอยู่ แล้วแม่ก็คิดว่าลูกน่าจะเหมาะกับงานนี้ ลูกเรียนเกี่ยวกับการดูแลเด็กมาไม่ใช่หรือ" "หมอกเรียนวรรณกรรมสำหรับเด็กครับ" "นั่นแหละที่แม่หมายถึง แหมเด็กคนนี้นี่จริง ๆ เลย ผิดนิดผิดหน่อยไม่ได้" มารุตอมยิ้มน้อย ๆ แม่ไม่เคยเรียกชื่อสาขาวิชาที่เขาเรียนถูกเลย แต่ที่แม่พูดมันก็ไม่เชิงผิดเพราะว่าเอกที่เขาเรียนมันเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเด็กทั้งสิ้น แม้จะเน้นหนักไปทางด้านวรรณกรรมแต่มันก็ยังมีวิชาที่ให้ได้ศึกษาเกี่ยวกับพัฒนาการของเด็กด้วย ดังนั้นเรื่องของการดูแลเด็กก็เป็นปัจจัยพื้นฐานที่คนที่เรียนอย

ผ่านมากว่าครึ่งค่อนวันแล้วนับตั้งแต่มารุตได้รับอนุญาตเข้ามาในบ้านหลังนี้ หลังจากที่คุยรายละเอียดคร่าว ๆ นายจ้างอย่างกฤษณะก็ให้เริ่มทดลองงานในทันทีซึ่งมารุตเองก็ไม่ขัด งานหลัก ๆ ของเขาก็คือดูแลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเด็กเท่านั้น ส่วนอื่น ๆ เป็นหน้าที่ของแม่บ้าน วิเคราะห์ดูแล้วเหมือนจะสบายแต่เปล่าเลย ไม่ใช่อย่างที่คิดงานพี่เลี้ยงเป็นอีกงานหนึ่งที่ค่อนข้างหนัก มันไม่ใช่แค่การดูแลเด็กให้ผ่านพ้นไปวัน ๆ เท่านั้น แต่มันคือการทุ่มเทจิตวิญญาณทั้งหมดที่มีเพื่อส่งเสริมเด็กให้เจริญเติบโตไปในทางที่ดีในทุก ๆ ด้าน ดังนั้นอาชีพพี่เลี้ยงจึงไม่แตกต่างอะไรไปจากการเป็นแม่คนที่ต้องใส่ใจ ให้ความรัก ความอบอุ่น ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยให้กับเด็ก แต่มันจะดีกว่านั้นถ้าหากมีการเตรียมพร้อมที่ดีด้วย"คุณกฤษครับ ถุงแป้งชอบกินอะไรครับ""กินนม""แล้วอาหารอย่างอื่นล่ะครับ""ไม่รู้สิ ปกติเห็นพี่เลี้ยงเขาจัดการเองตลอด""แล้วน้องแพ้อาหารอะไรไหม""ก็ไม่น่านะ เด็กแพ้อาหารด้วยเหรอ เห็นกินอยู่ไม่กี่อย่าง"มารุตสูดหายใจเข้าปอดก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถึงว่าทำไมถุงแป้งถึงได้ดูอ่อนแรงเหมือนเด็กขาดสารอาหาร นี่เขาควรจะโทษใคร

วันนี้เป็นวันแรกที่มารุตจะเริ่มต้นใช้ชีวิตในฐานะของพี่เลี้ยงเด็กเต็มตัว เขาเดินทางมาที่บ้านของกฤษณะแต่เช้าตรู่เพื่อรับมอบหน้าที่ แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้มีความตื่นเต้นหรือกังวลใจเลยสักนิด"ถุงแป้งงงงงงงงง"ยังไม่ทันที่เจ้าของบ้านจะได้พูดอะไร เจ้าของน้ำเสียงโทนนุ่มก็เอ่ยทักทายลูกบ้านตัวน้อยที่กำลังคลานต้วมเตี้ยมอยู่ในคอกกั้นตัวเองพร้อมกับส่งเสียงตอบราวกับกำลังทักทายผู้มาเยือนมารุตโบกมือให้เจ้าตัวน้อยก่อนจะเดินตามเจ้าของบ้านเข้าไปในห้องด้านในสุดที่ค่อนไปทางด้านหลังของตัวบ้านเพื่อเอาของไปเก็บ เขาได้ห้องนอนขนาดกลางที่ไม่ได้มีข้าวของเครื่องใช้อะไรมาก มีเพียงเตียงนอนกับตู้เสื้อผ้าและดีที่มันเป็นห้องแอร์"ฉันต้องไปทำงานแล้ว ฝากดูแลลูกด้วยนะ""แหมคุณกฤษ พูดแบบนี้ผมเขินนะ"มารุตพูดพลางทำท่ากระมิดกระเมี้ยนบิดไม้บิดมือ อยู่ดี ๆ ก็พูดฝากฝังซะเหมือนเขาเป็นแม่ศรีเรือน คนเมื่อวานที่ชอบพูดจาถากถากเขาไปไหนแล้ว"ฉันไม่ได้จ้างนายมาเพื่อเล่นขายของ""ขอโทษครับ"มารุตหยุดการกระทำของตัวเองและตอบกลับด้วยน้ำเสียงจืดเจื่อนเพราะความรู้สึกผิด เขาก็แค่อยากให้กฤษณะมีอารมณ์ขันบ้างก็เท่านั้น แต่ดูเหมือนจะเล่นมากไป

"ขอโทษนะคะ พอจะทราบไหมคะว่าหมู่บ้านนี้อยู่ตรงไหน"ผู้หญิงคนหนึ่งสะพายเป้แบคแพคเดินสวนมา เห็นพวกเขากำลังเดินรับลมเล่นอยู่พอดีก็เลยเข้ามาถามทาง กฤษณะมองดูตามแผนที่ที่เธอชี้ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่ารู้คำตอบ เขาอธิบายให้เธอฟังคร่าว ๆ ถึงวิธีการเดินทางไปยังหมู่บ้านที่เธอตามหา"ขอบคุณนะคะ"ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นมาพลางชำเลืองสายตามองมาที่มารุตที่กำลังส่งขวดนมให้ถุงแป้ง มารุตส่งยิ้มให้กับคนแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จักและเธอเองก็ยิ้มตอบ แต่เขากลับรู้สึกว่าเธอมองพวกเขาด้วยสายตาแปลก ๆ"วันนี้อากาศค่อนข้างร้อน ระวังลูกจะเป็นลมแดดนะคะ"แม้จะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่มารุตก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจจากน้ำเสียงของคนพูด แต่มันผิดแปลกตรงที่เธอไม่ได้หันไปพูดกับคนเป็นพ่อ แต่หันมาพูดกับเขาแทน"ขอบคุณนะครับ แต่นี่ไม่ใช่….""ฉันต้องไปแล้ว ขอให้พวกคุณมีความสุข รักกันนาน ๆ นะคะ"ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยค ผู้หญิงคนนั้นขอตัวก็โบกมือลา มารุตโบกมือลาตอบ พอหันกลับมาอีกทีก็พบกว่ากฤษณะมองเขาอยู่ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา นี่เขาเป็นอะไรไปอีกแล้ว"คุณมองผมแบบนั้นทำไม""นายทำให้เขาเข้าใจเราผิด""คุณโทษผมเนี่ยนะ ผมยืนอยู่เฉย ๆ ของผม