جميع فصول : الفصل -الفصل 300

Matapos kong mag-reapply ng lipstick at matapos kong tanggalin ang lipstick sa labi ni Zio, lumabas na kami ng kwarto at baka kung saan pa humantong ang halikan namin.Pagbaba namin sa lobby, nasa tapat na ng building ang kotse ni Zio. May isang tauhan na naghihintay sa amin para ibigay ang susi sa kanya.It's already dark. Kung nagtagal pa kami, ma-late nga kami kasi alas sais ang start ng party. Feeling ko, malapit nang mag-alas sais ngayon na madilim na.Pagkasakay naming pareho ay dumiretso na kami sa venue ng party. Hindi naman iyon malayo sa building ni Zio kaya inabot lang kami ng thirty minutes sa biyahe bago kami dumating.Huminto kami sa tapat ng building. Sa labas, may naghihintay na valet para i-park ang kotse ni Zio.Nang bumaba si Zio, bumaba rin ako. May mga nasa unahan namin na pumapasok sa loob. Tumango ako when I realized we are not that late.Napabaling ako kay Zio nang maramdaman ko ang kamay niya sa likod ko. He then guided me to walk inside the venue.Pagpasok na

Bumalik sa pag-iyak si Savvy. Nilagay niya ang dalawang kamay sa mukha at saka humagulgol ulit. “Antonio, it's obviously Zio. Sino ang makakabuntis sa kanya kung hindi ang anak ko?” pagpapaintindi ni Rosalie. “Noong nagpaalam siya na magho-hotel sila ng anak ko, I was already okay with it if she got pregnant. Sila rin naman ang ikakasal.”Zio clicked his tongue in annoyance at his mother.I don't want to meddle with this but I couldn't remain silent. “Hindi nakipag-hotel si Zio kay Savvy! He explained to me what happened.” Bumaling ako sa mama ni Zio. “We only heard Zio's laugh that day. Hindi mo siya personally na nakausap sa phone. Savvy manipulated the situation at pinalabas niya na magkasama sila at magho-hotel. Pero ang totoo, kasama ni Zio si Rio sa tatlong araw na ’yon para sa ginagawa nilang project. Savvy was with someone else!” mataas na sinabi ko.Dumilim ang tingin sa akin ni Rosalie. “How dare you accuse Savvy?” galit na sigaw niya.Pero natigilan siya nang sumigaw ulit

Hindi ko alam kung kailan ako natauhan na naiwan pala ako sa mga Garcia. Kung hindi lang nila pinoproblema si Savvy, baka kung ano nang nangyari dito.Nanlalamig akong naglakad palabas ng bahay. Mabuti at hindi nila ako napansin.Nang maisara ko ang pintuan, tinakbo ko ang gate. It was dark and cold. Tahimik na ang mga tao at mahimbing na natutulog pero heto kami at nagkakagulo.Paglabas ko ng gate, walang kotse sa tapat. Hindi ko alam kung saan umuwi si Zio. Dito ba sa bahay nila dito o sa penthouse.Maybe out of desperation, nagawa kong pumunta sa bahay nila dito. Panay ang punas ko sa luha ko habang naglalakad sa bahay nila.Tumigil ako sa gate nila at nagsimulang mag-doorbell. Nakalimang pindot ako sa doorbell nang may magsalita sa gate intercom.“Umalis ka dito kung ayaw mong nagpatawag kami ng security!” banta sa loob ng bahay.A sob escaped my lips. “I just want to talk to Zio. Please…” pagmamakaawa ko. May tumawa sa monitor.“If you still don’t know your place, you shameful

I cried myself to sleep every night. Hindi ko matanggap na ang bilis niya akong binitawan. Ni hindi man lang niya ako binigyan ng isa pang chance para magpaliwanag.I was wrong. I know that now. Dapat, sinabi ko na lang sa kanya. Dapat hindi ko na tinago pa. Lalo na alam kong kapag tungkol kay Maxwell, hindi niya makontrol ang galit niya.Two weeks na akong hindi pumapasok. Hindi rin naman ako makaka-focus kung papasok ako. Hindi ako mapakali hangga't hindi ko nakakausap si Zio.Bumalik ako sa bahay nila para doon siya hanapin. Kaya lang, si Rosalie ang nakausap ko.Iritadong-irita siya nang lumabas siya ng bahay nila.“Alin sa sinasabi ko ang mahirap intindihin? I don’t know if you’re deaf or stupid. I said, get out of here!”Lumapit siya sa akin at saka ako sinampal. Umawang ang labi ko sa sakit. For a moment, I lost my hearing.“Gusto ko lang po makausap si Zio. Hindi ko na po siya nakikita ng dalawang linggo,” umiiyak kong sabi.Mas lalo lang nandilim ang mukha ni Rosalie. Umawang

Kahit na gusto kong magpahinga sa condo ko, hindi ko nagawa dahil pinilit ako ni Tita Maxine na puntahan ang attorney bago raw ulit siya lumipad papunta sa ibang bansa. Hindi raw siya namamalagi dito sa Pilipinas kaya mahirap kitain.Sinamahan ako ni Tita na pumunta sa opisina ng attorney. Nakasunod ako sa kotse niya habang iginagaya niya ako.Sinabi ko na mauna na siya at ako na ang pupunta, pero hihintayin daw niya ako at gusto niyang lumabas kami.I couldn't say no to her. Lalo na at hindi na raw ako bumalik sa kanila.Pagdating namin sa isang firm, itinuro sa akin ni Tita ang opisina ng attorney bago siya umupo sa labas para hintayin kung kailan ako matatapos.The moment I entered the office, bigla akong nakaramdam ng kaba. Nagtaas ng tingin ang attorney sa akin.“Please, have a seat, Miss Galvez.”I pursed my lips. Pumasok ako at saka naupo sa itinuro niya.“Gusto niyo raw po akong makita?” I asked, a bit uncomfortable.The attorney adjusted his glasses before looking at me.“I w