جميع فصول : الفصل -الفصل 320

Wala akong nagawa. Kahit ayaw kong pumunta ay napilitan ako. Inis na inis akong pumasok sa walk-in closet ko para mamili ng isusuot.Sa pagmamadali ko, sa una kong nakita ay iyon na ang kinuha ko. So I ended up wearing a white top, paired with a short black skirt. Tapos ay nagsuot ako ng black blazer with gold buttons para medyo pormal tingnan. Ginamit ko rin ang black boots ko.Sobrang binilisan ko lang ang pagpapalit kaya nakalugay lang ang buhok ko. Matapos ako ay kinuha ko ang laptop ko at ang cellphone ko bago bumaba.Nahanap ko si Kuya Jerick na nakikipag-usap sa isang bodyguard ng mansion. Mabuti na lang at hindi na ako natagalan sa paghahanap sa kanya. Kaya rin mabilis ang pag-alis ko ng bahay.Habang nasa biyahe, nasilip ko ang itsura ko sa salamin. I kept on biting my lips kaya nabura ang manipis na lipstick na nilagay ko roon kanina. Ngumuso ako at saka kinuha ang lipstick na nakalagay sa dala kong pouch. I then applied it again.Twenty minutes later, ay dumating din ako sa

Kumalabog ang puso ko nang makita kong matutumba sa akin ang table. Umatras ako pero na-out balance ako kaya sa akin bumagsak ang table. Nadaganan ng table ang hita ko kaya napahiyaw ako sa sakit. May naramdaman akong bumaon na tusok sa isang hita ko.Mabilis na tinanggal ng waiter ang table na nakadagan sa hita ko pero huli na. Kita kong may dugo na umaagos sa isang hita ko.Nanlamig ang buong katawan ko. “I'm sorry, ma'am!” tarantang sabi ng lalaki.Bumaba siya sa paanan ko at saka hinawakan ang hita ko. Mas lalong nanlamig ang katawan ko.“Don't… touch me! I'm fine… I'm fine!” I said desperately.Maraming dugo ang umagos sa hita ko.“Call the doctor!” rinig kong sigaw ng isa sa mga guest.“Ma'am, may sugat po kayo,” namumutlang sabi ng waiter.Hinawakan niya ulit ang hita ko. Chills ran down my spine. I felt like something was crawling on my body. Sunod-sunod kong sinipa at tinatampal ang kamay ng lalaki.“Do not touch me!” hysterically kong sabi.Umatras ako palayo sa lalaki. Ku

Hindi ako makapaniwala sa sinabi ni Veronica. I don't believe Zio would do such a thing.Halos hindi ko malasahan ang inorder kong mga pagkain dahil binabagabag ako ng sinabi ni Veronica.Did Zio do it? Kailan? Bakit hindi niya sinabi sa akin?Matapos namin kumain ay dumiretso na kami sa building ko kasi gusto ko nang magpahinga. Sa dami ng iniisip ko, sumasakit ang ulo ko.Pagdating ko sa loob ng penthouse, dumiretso ako sa kama ko at nagpasyang itulog ang lahat ng bumabagabag sa akin. Mabuti na lang at nagawa kong makatulog.Akala ko, gagaan ang pakiramdam ko kapag naitulog ko iyon. Kaso paggising ko, binagabag na naman ako ng sinabi na iyon ni Veronica.I want to know if that was true. Kaya nagpatawag ako ng investigator.“Find out what happened to the Garcias. I want to know where they are now, why they haven’t approached me anymore, and what their current situation is. Find out everything you can about their recent lives, where they’ve been, what they’ve been doing, and how they’

Zio VelascoI was wrong. I was damn fucking wrong. Bakit ako nandito? Bakit ko siya iniwan?Ang ingay ng bar na pinuntahan ko. Nanlalabo pa ang mata ko sa sunod-sunod na nainom kong alak.Hinilot ko ang sentido ko at saka tumayo. Kababa lang ng bartender ng inumin na inorder ko.“Here's the payment!”Hindi ko na ininom ang ginawa niya at dali-daling lumabas. I could still feel my fucking anger. The pulse in my head could be heard in my ears. The image I saw…her and that damn bastard…clung to my head. I wanted to erase it with strong liquor.Babalik lang ako para ihatid si Ella sa penthouse, then I'll cool my head. I was wrong to leave her with my mother and the Garcias!“Fucking irrational mind!” I cursed myself.Binilisan ko ang takbo ng kotse ko dahil nag-aalala ako. Baka dahil iniwan ko siya, kung ano na ang ginawa nila sa kanya.But I never arrived. One minute, I was driving just fine. The next second, my car hit something hard. Pagmulat ko ng mata, ang dilim na. I couldn't breat

I don't know how much longer I should have to waste my life. Matapos kong mawalan ng malay dahil sa panginginig ng katawan ko, pagkagising ko, nasa kwarto na si Mama at Papa. Lolo was here. Rio and Thalia were even in my room.It was a damn miracle to let them all be in one room without killing each other. But miraculously, they were all calm.“What happened?” tanong ko.Sabay-sabay silang napalingon sa akin. Worry was all I could see in their eyes. Muntik na ba akong mamatay?“What were you doing?” Si Rio. He was frowning at me. “You kept on straining yourself, and you got unconscious for two weeks again!” mariin niyang sabi.I sighed heavily. The first time I strained myself was when I forced myself to walk. Pangalawa iyon noong ayaw nila akong bigyan ng cellphone. The third time, I was probably strained because of my nightmare.Hindi na nila hinayaan na mga nurse lang ang magbantay sa akin. My annoying mother stayed during my recovery. I didn't expect her to do it. Siya ang huli ko