جميع فصول : الفصل -الفصل 290

Tahimik nang dumating ako sa bahay. I wonder if Mama knows I am going home?Pero hindi rin nagtagal nang marinig ko ang isang boses galing sa living area. I almost snorted. Impossible nga naman na hindi alam ni Mama na darating ako. I’m sure she’d been looking forward to this.“Mabuti naman at dumating ka rin,” malamig niyang salubong sa akin. Wala pa man ay galit na siya. Mukhang matagal niyang kinimkim ang sinabi ko sa kanya.My jaw clenched but I twisted my lips into a smirk. “Papa wants to talk to me.”Dumiretso na ako sa study room ni Papa. Kung mananatili pa ako sa living area ay alam kong hindi na matatapos-tapos ang sasabihin ni Mama.Pagpasok ko, nadatnan ko si Papa na may binabasa sa table niya. Agad din namang tumigil nang marinig niyang pumasok ako. He motioned for me to sit on his couch.“I want to know how the company is doing,” deretso niyang tanong. No more time for greetings or small talk. “VDS is doing well,” casual kong sagot.Tumango siya at naghintay pa ng sasab

Umawang ang labi ko kasabay ng sigaw sa gym.Nag-timeout ang laro kaya lumapit sila sa bleachers. Zio ran a hand through his slightly damp hair as he chuckled at what his friends were saying.Ngumuso ako nang makitang ang daming tumuturo sa kanyang babae.“If Savannah is really his fiancée, bakit hindi niya inaya sa loob ng gym? Nasa bleachers ang girlfriends ng mga kaibigan niya,” rinig kong sabi sa gilid ko.“Baka ayaw lang ni Savvy?”“Oh please. If I were her, I would take the opportunity to go inside the court. Imagine the envious girls,” tumatawang sabi ng babae. “Truth is, she's not really his fiancée.”Nakikinig pa ako sa chismis ng katabi ko nang biglang may humintong lalaki sa harap ko. Akala ko ay dadaan siya dahil sa daanan ako nakatayo pero iminuwestra niya sa akin ang court.“Pumasok ka daw sa loob sabi ni Zio.”“Huh?”Natigilan ang dalawang nagchi-chismis sa gilid ko. Napalingon silang pareho sa akin.Bahagya akong ngumiti sa lalaki.“I'm fine here.”The man shook his he

Pagod kong kinuha ang cellphone ko. Tiningnan ko kung sino ang tumatawag. I was expecting it to be Zio, pero nagulat ako nang makita kong si Maxwell ang tumatawag.Nagdalawang-isip ako kung sasagutin ko ba pero naisip ko na wala naman talagang kasalanan si Maxwell. Okay naman kami. At isa pa, alam niya na na nag-set ako ng boundaries. Kung hindi ko siya sasagutin, baka isipin niya na umiiwas ako.“Maxwell,” bati ko.“Ella,” he greeted too. “What are you doing?” diretso niyang tanong.“Wala naman. Napatawag ka?” curious kong tanong.Rinig kong bahagya siyang tumawa sa kabilang linya. “Remember what I told you before, that I will meet you one day? Can we meet tonight?”Nanlaki ang mata ko at saka napaupo bigla. Naalala ko nga na gusto niyang mag-meet kami dahil may importante siyang sasabihin.“I have important things to discuss with you,” dagdag niya.“Hindi talaga puwedeng sa tawag pag-usapan?”He chuckled. “Nope. If you're not available, kahit ako na lang ang pumunta sa'yo,” aniya.S

Walang may alam. That's what I realized. Ang may alam lang sa nangyari ay ako at kung sino man ang nagdala sa amin ni Maxwell sa Airbnb na iyon.I kept telling myself that it was not my fault. Hindi ko rin alam ang nangyari. Bigla na lang kaming nahilo.Hindi naman naghinala si Maxwell na baka may naghalo ng drugs doon sa ininom namin sa bar kasi palagi sila doon. He said the management won't do it. VIP siya doon at ayaw nilang mawalan ng VIP na customer. The bartender almost knows what drinks he likes to the point na kahit hindi na siya magsabi, alam nila ang gusto niya.Hindi ko mapagdiinan na may nag-drug sa amin kasi hindi niya alam na pati ako ay nawalan ng malay. He didn't make a deal out of it because he thought it was only him that got drunk.Hindi ko kayang sabihin sa kanya. If nothing happened to us, I want this to just disappear.Instead of dwelling on it, I busied myself with my studies. Kaka-exam lang namin pero nagsimula na akong mag-aral para lang matanggal ang isipan k

“Ella, you don't have to bring clothes. Yung mga kakailanganin mo lang,” saway ni Zio nang makita niyang binuksan ko ang cabinet ko.Umiling ako. “I'm not bringing clothes.” Kunwari akong may ginagawa sa cabinet pero nilalagay ko sa pinakailalim ng mga damit ko yung suot ko noong kitain ko si Maxwell. I was planning to throw it away kasi sira na rin ang mga butones noon pero nakakalimutan ko. Now, I don't want Zio to see it or to even remember I have that kind of blouse.Pumikit ako nang mariin nang isara ko ang cabinet at saka ngumiti ulit. Kinuha ko ang laptop ko at mga ginawa kong reviewers bago nilagay sa dadalhin kong bag.“I'm done,” I said, smiling at him.Hindi siya pwedeng manatili dito sa condo ko dahil nasa penthouse ang mga tatrabahuhin niya. Kaya ako ngayon ang isasama niya.Gusto kong umayaw dahil sa guilt na nararamdaman ko pero hindi ko ginawa. Pilit ko pa ring sinasabi sa sarili ko na wala naman akong kasalanan. I didn't cheat, so there was no need to feel guilty. If