บททั้งหมดของ Marriage Proposal วิวาห์ร้ายสุดท้ายก็รัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

ยี่สิบสองปีที่แล้ว รถยนต์คันหรูสีดำขับมาจอดยังหน้ามูลนิธิภายใต้การดูแลของตระกูลสิทธิเกรียงไกร สองสามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่งลงจากรถด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะเดินเข้ามาด้านในอาคารสีขาวฟ้าที่มีลักษณะกึ่งสำนักงานและบ้านพัก โดยมีเจ้าหน้าที่หญิงสามคนยืนคอยอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว พนักงานทั้งสามรีบยกมือ

กระทั่งเมื่อวาลีก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย เธอตัดสินใจเข้าพักที่หอพักใกล้กับมหาวิทยาลัย แน่นอนว่าเรื่องนี้ได้ผ่านการปรึกษากับวิรัชและโสภาเรียบร้อยแล้ว แม้ครั้งแรกวาลีไม่อยากรบกวน เธอสามารถนั่งรถเมล์ออกจากมูลนิธิตั้งแต่เช้าตรู่ ต่อรถเมล์สองสาย หรือต่อรถเมล์ต่อเรือโดยสารเพื่อเดินทางไปและกลับม

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้ไม่ได้แตกต่างจากทุกวัน จะต่างก็มีอยู่สองสิ่ง สิ่งแรก คือ หญิงชราผู้มีศักดิ์เป็นคุณย่าของพลบค่ำและรุ่งอรุณลงมาร่วมโต๊ะรับประทานอาหารด้วย ซึ่งปกติท่านจะรับประทานอาหารภายในห้องนอนเท่านั้น สิ่งที่สอง คือ มีแขกสาวสวยใบหน้าจิ้มลิ้มมานั่งร่วมรับประทานอาหารด้วยในมื้อนี้ “ตา

หลายวันผ่านไป วาลีคอยอยู่ช่วยงานแม่จันทร์ทั้งที่วัดและมูลนิธิไม่ขาดจนทุกอย่างผ่านไปด้วยความเรียบร้อย คนที่บ้านสิทธิเกรียงไกรเองก็สลับกันมางานทุกวันกระทั่งเสร็จสิ้นพิธีฌาปนกิจ ส่วนใหญ่จะเป็นลูกสาวคนเล็กอย่างรุ่งอรุณที่มาอยู่เป็นเพื่อนวาลีแทบทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน ลูกสาวคนเล็กของตระ

เป็นเพราะเมื่อวานเธอเผลอหลับบนรถของเขา แถมยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามานอนที่ห้องตนเองได้อย่างไร กว่าจะรู้สึกตัวตื่น ก็เป็นเวลาที่นาฬิกาปลุกของเธอดังในเช้าตรู่วันถัดมา ปกติวาลีจะสระผมวันเว้นวัน และเมื่อคืนเป็นคิวที่เธอต้องสระผม แต่เพราะผล็อยหลับไปบนรถเขาตั้งแต่เมื่อวานเลยไม่ได้อาบน้ำ กว่าจะได้อา