บททั้งหมดของ หย่าหวนรัก: บทที่ 71 - บทที่ 80

“คุณปู่ฮะ คุณย่าฮะ พี่ธันเห็นดาวสวยมากเลยฮะ ดาวเต็มท้องฟ้า แล้วตอนเช้าพี่ธันเห็นสวรรค์ด้วยฮะ” เด็กน้อยเล่าอย่างตื่นเต้น ให้ผู้เป็นปู่กับย่าฟัง เรียกรอยยิ้มให้กับคนทั้งหมดที่ยืนอยู่ ยกเว้นคนเดียวที่ทำหน้าบูดบึ้ง เมื่อพ่อกับแม่อุ้มเจ้าตัวแสบเข้าไปในบ้าน เขาก็ดึงแขนเธอออกมาแล้วกอดเขาไว้จากด้าน

“แม่ฮะ พี่ธันง่วงแล้ว” เด็กน้อยไม่อยากอยู่ใกล้ผู้เป็นบิดาอีก เขาอยากหนีหน้าไปนอนกับแม่ “ได้สิครับ แม่พาไปนอน” ลูกชายเธอช่างได้ใจนัก ง่วงตอนที่เธออยากให้ง่วงเสียจริง “วันนี้เล่านิทานเรื่องอะไรดีฮับ” “เล่าเรื่องตำนานความรักของดวงดาว ดีไหมครับ” ดาหลานึกเรื่องตำนานความรักของดว

เมื่อลงมาด้านล่างเห็นลูกชายนั่งทานข้าวอยู่กับผู้เป็นย่า เธอจึงเข้าไปนั่งด้วย “คุณย่าป้อนอร่อยไหมครับ” “อร่อยมาเลยฮับ” เด็กน้อยเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ พร้อมทั้งยิ้มให้มารดา “แม่ว่าเราเตรียมหาโรงเรียนให้หลานดีไหม สามขวบแล้ว” “แม่คะ หนูยังไม่อยากให้แกไปเรียนเร็วนัก เอาตามเก

วันนี้ทั้งวันเธอหลบหน้าเขาตลอด เขาพยายามเข้ามามีส่วนร่วมในทุกกิจกรรมของเธอและลูก แต่เธอทำเป็นไม่สนใจ แต่กับลูกชายนี่สิ รายนั้นเริ่มใจอ่อนบ้างแล้ว ‘จะโกรธพ่อได้นานแค่ไหนกันเจ้าตัวเล็กของแม่’ เธอมองอย่างส่ายหน้าให้กับลูกชาย แต่เธอก็ไม่คิดจะให้คนเป็นพ่อกับลูกต้องพลัดพรากจากกัน ทำหน้าท

เมื่อเห็นท่าทางของรามิล เธอก็คิดได้ทันทีว่าเธอนั้นพลาดแล้ว คนอย่างเขานั้นเป็นคนที่ไม่น่าตอบรับคำท้าทายด้วยเลยจริง ๆ เขาอุ้มลูกด้วยรอยยิ้ม แล้วก็ยักคิ้วให้เธอเปิดห้อง เพื่อที่ตัวเองจะได้เข้าไปนอนด้วยกัน หญิงสาวจำใจต้องเปิดแล้วไปยืนรอให้เขาวางลูกลงกับเตียงแล้วก็กดดันให้เขาออกไป