บททั้งหมดของ หย่าหวนรัก: บทที่ 81 - บทที่ 90

นพดนัยไปทานข้าวกับลูกค้า แต่เมื่อมาถึงก็พบว่าหญิงสาวที่เพิ่งแยกจากกันเมื่อครู่มากับเด็กผู้ชาย น่าจะเป็นลูกของเธอ ส่วนผู้ชายคนนั้นที่ใบหน้าละม้ายคล้ายกับลูกของเธอน่าจะเป็นสามีที่กำลังจะหย่ากันสินะ เขามองตามร่างบางและก็คิดอะไรบางอย่าง จึงยกเลิกนัดเพราะติดธุระด่วน แล้วหันมาเดินตามดาหลาไปดีกว่า

ตลอดวันหยุดปีใหม่ นอกจากง้อเมียไม่สำเร็จแล้ว เขายังแทบไม่ได้คุยกับเธอเลย มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดใจมาก เวลาคนที่อยากคุย อยากกอด อยากหอมเมินเฉยมันก็เจ็บอย่างนี้สินะ “พรุ่งทำงานแล้วไม่ใช่เหรอตามิล” สาวิตรีเห็นลูกชายหน้ามุ่ยอยู่คนเดียวในห้องทำงาน จึงเดินมาถาม “แม่ครับ ผมอยากให้ดาหลาไปทำง

หญิงสาวนั่งทำงานของตัวเองที่รับเขียนคอลัม เมื่อเสร็จแล้วก็หันมองเขา แล้วเวลาก็เลยเที่ยงมานานมาก แต่ทำไมเขายังไม่ขยับตัว “คุณเที่ยงกว่าแล้วนะ ไม่หิวหรือไง” ชายหนุ่มหมุนแขนดูนาฬิกาที่ข้อมือที่ธันวาเป็นคนเลือกเองกับมือ ก็เห็นว่าเลยเวลามามากแล้ว เขาทำงานอย่างสบายใจโดยที่เธออยู่ใกล้ ๆ เ

“แม่ฮาบ” เมื่อรถของผู้เป็นบิดาจอดที่โรงรถ ธันวาก็รีบวิ่งมาหาผู้เป็นมารดาทันที เพราะไม่เคยห่างกันนาน วันนี้ทั้งวันต้องอยู่กับคุณย่าจึงคิดถึงแม่เป็นพิเศษ “ว่ายังไงครับลูก” เธอฉวยอุ้มลูกน้อยขึ้น แล้วก็เดินเข้าไปหาผู้เป็นย่า “คิดถึงแม่จังเลยฮาบ” เด็กน้อยกอดคอมารดา แล้วก็จุ๊บที่แก้มสองข

“ไปกันเถอะเลือกชุด เมียผมต้องสวยที่สุดในงานไม่งั้นผมไม่ยอม” เขากึ่งลากกึ่งจูงดาหลาออกไปเลือกชุดที่ร้านชื่อดัง ช่างจับเธอวัดตัวจับชุดโน้นใส่ชุดนี้ ชุดราตรีแสนแพงมาแขวนเรียงตรงหน้า แต่เธอไม่ได้เลือก ใช่ค่ะ เขาเป็นคนเลือกทั้งที่ไม่ได้ใส่เอง “ชุดโน้นดีกว่าครับ กลางคืนขับผิวสวยดี”