All Chapters of Caged by Desire: Chapter 11 - Chapter 20

UNANG naramdaman ni Selene nung nagising siya ay matinding sakit. Hindi yung sakit sa ulo na sanay na siyang maramdaman after uminom. Hindi rin yung sakit sa puso na nararamdaman niya tuwing naalala niya si Tristan. Ito yung sakit sa buong katawan. Yung tipong parang nabugbog siya. Yung tipong ramdam niya ang bawat galaw niya, bawat hinga niya. At nung slowly niyang binuksan ang mata niya, wala siyang maalala. Yung unang nakita niya ay puti. Puting kisame. Puting kurtina na natatangay dahil sa hangin mula sa aircon. Yung ilaw na pumapasok galing sa malaking bintana—floor-to-ceiling windows na nakaharap sa Manila skyline. "Shit," bulong niya sa sarili niya. Hindi ito yung apartment niya. Hindi ito yung bahay ng parents niya. Hindi ito kahit saan na pamilyar sa kanya. Dahan-dahan siyang umupo, hawak ang blanket sa dibdib niya. Tsaka lang niya narealize na hubad siya. Completely naked. Wala siyang saplot kahit ano. At katabi niya sa kama— Wala. Mag-isa lang siya sa malak

Nakaramdam siya ng kung ano sa dibdib niya. Parang gusto niyang umiyak. Pero hindi siya pwedeng umiyak. Hindi dito. Hindi sa harap niya. "I'm fine," sabi niya, kahit obvious na hindi. Tumango si Drake, pero yung tingin niya—parang hindi naniniwala. "What happened last night—" simula niya. "Was a mistake," putol ni Selene agad. "I was drunk. I was hurting. I wasn't thinking straight." "Okay." "I'm sorry if I gave you the wrong impression—" "You didn't." Napatigil si Selene. "I'm not expecting anything from you, Selene," sabi ni Drake, malinaw ang boses. "I'm not going to call you. I'm not going to show up sa work mo or sa bahay mo. If you want to forget this happened, then we'll forget this happened." Dapat relieved siya. Dapat happy siya na ganun kadali. Pero bakit parang may kung ano sa dibdib niya? Parang disappointment? "But," patuloy ni Drake, at tumingin siya ng diretso sa mata niya, "I need you to know that last night wasn't a mistake for me." Napakurap s

Naupo silang dalawa sa couch, si Mika nakaakbay kay Selene, hawak ang ulo niya habang umiiyak siya sa balikat niya. Ilang minuto bago humupa ang iyak ni Selene. Ilang minuto bago niya na-control ang breathing niya. "Sorry," sabi niya, boses niya paos. "Sorry, Miks." "Wag kang mag-sorry," sabi ni Mika, kinuha ang tissue box, binigay sa kanya. "What happened? Bakit ka wala ka nang paramdam buong gabi? I called your parents akala ko umuwi ka ‘don after mo sa club pero sabi nila wala ka dun. I called Tristan—" "Don't," putol ni Selene agad sa sinabi niya. "Don't say his name." Natigilan si Mika. "Selene... what happened, really?" At dun, kinwento ni Selene lahat. Yung anniversary surprise niya. Yung pagpunta niya sa condo ni Tristan. Yung nakita niya. Bawat detalye, sinabi niya. Si Tristan at si Ashley sa couch. Yung mga sinabi nila. Yung pakiramdam niya nung moment na yun. Nakita niya ang pagbabago ng expression ni Mika from worried to shocked to furious. "THAT FUCK

Umalis si Tristan. Isinara ni Mika ang pinto. Ni-lock pa nito.Tahimik lang silang dalawa. Tapos tumingin si Mika kay Selene."Are you okay?"Tumango si Selene. At surprisingly, totoo yun.She was okay.Masakit pa rin. Syempre masakit pa rin. Five years of her life, wala na. Five years of love, ng effort, ng patience—wala na.Pero parang may relief din. Parang may weight na natanggal sa dibdib niya. Parang first time in five years, nakahinga siya ng maayos."I'm okay," sabi niya ulit, kumbinsido na ngayon.Lumapit si Mika saka siya niyakap. "I'm so proud of you," bulong ni Mika."Thank you," sabi ni Selene saka yumakap din. "For everything. For being here. For having my back.""Always," sabi ni Mika. "Always ako nandito."Maghiwalay sila, parehas silang ngumingiti."So," sabi ni Mika, umupo ulit sa couch, "what now?""Now?" Umupo rin si Selene. "Now I move on. I focus on myself. On my work. On my life.""Sounds good," sabi ni Mika. "Pero—""Pero?""Pwede bang mag-celebrate muna tayo?

Hindi makahinga si Selene. Literally, parang kulang sa hangin yung conference room pagkaalis ni Drake. Parang ginamit niya lahat ng oxygen sa room at wala nang natira para sa kanya. "I don't regret that night. And I don't think it was a mistake." Putangina. Bakit niya sinabi yun? Bakit niya hindi na lang nag-play along sa "let's keep this professional" narrative na sinimulan niya? Bakit kailangan niyang mag-leave ng ganong parting words na parang—parang may ibig sabihin? Umupo si Selene sa isa sa conference chairs. Hinawakan niya yung edge ng table para lang may support siya kasi parang lulutang na siya. This wasn't supposed to happen. Drake was supposed to be a one-time thing. A stranger. A chapter na tapos na. Closed book. Done deal. Pero ngayon? Ngayon siya yung client. Technically, anak ng client. Which meant—which meant makikita niya ito regularly. Makaka-work niya. Makaka-interact. Fuck her life. Seriously, anong klaseng karma to? Nag-vibrate yung phone niy