ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

คำว่าแบบร่าง ทำเอาจ้าวหมิงฮุยถึงกับชะงักไปอีกครั้ง... เด็กหญิงคนนี้ไม่เพียงแต่รู้จักชื่อเรียกสิ่งประดิษฐ์ที่ซับซ้อน แต่ยังรู้จักคำศัพท์เฉพาะทางของเหล่าช่างฝีมือที่แม้แต่ขุนนางบางคนยังไม่เข้าใจ!“เจ้า... รู้จักคำว่าแบบร่างด้วยเช่นนั้นรึ” เขาถามอย่างไม่อาจเก็บงำความประหลาดใจไว้ได้อีกต่อไป“ก็... ท่านเทพเซินหนงบอกว่าการจะสร้างสิ่งใดเราควรต้องวาดภาพให้เห็นภาพรวมก่อนอย่างไรเล่าเจ้าคะ” นางรีบอ้างเทพเจ้าองค์เดิมเป็นเกราะกำบังอย่างแนบเนียนพร้อมกับคิดว่างานนี้ต้องแถค่ะ แถเพียงอย่างเดียวเท่านั้น“ว่าแต่พี่ชายเฉิน... มีแบบร่างที่ว่านั่นติดตัวมาด้วยหรือไม่ล่ะเจ้าคะ?”จ้าวหมิงฮุยเม้มปากเล็กน้อย... ปกติแล้วแบบร่างสิ่งประดิษฐ์ของเขาถือเป็นความลับสุดยอดที่แม้แต่บิดาและพี่น้องก็ยังไม่เคยได้เห็นฉบับสมบูรณ์ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอาจารย์น้อยผู้ลึกลับคนนี้...ความอยากรู้อยากเห็นและความต้องการที่จะประลองปัญญากลับมีชัยชนะเหนือความระแวดระวังทั้งมวลเขาหันไปพยักหน้าให้เฉินม่อที่ยืนอยู่ไม่ไกล “เจ้าช่วยไปนำหีบเอกสารส่วนตัวของข้ามาที”คำสั่งนั้นทำให้เฉินม่อและกู้หวายอี้ถึง

คำกล่าวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของเสิ่นหลิวเวย ได้กลายเป็นเหมือนกับคำปลุกใจให้กับทุกคนที่อยู่ยังที่แห่งนี้ ชาวบ้านหมู่บ้านหนงหยางที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความสิ้นหวังบัดนี้กลับเคลื่อนไหวอย่างแข็งขันราวกับเป็นคนละคน พวกเขารีบไปหาฟืนแห้งและก้อนหินมาช่วยกันก่อเตาอย่างง่าย ๆ ตามคำสั่งของแม่ทัพน้อยอย่างไม่รีรอบรรยากาศกลางทุ่งนาที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับคึกคักราวกับมีงานเทศกาลขนาดย่อม กลิ่นดิน กลิ่นโคลน และกลิ่นไอแดด ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมของอาหารที่ค่อย ๆ ลอยอบอวลขึ้นมาทีละอย่างเตาแรก... คือเตานึ่ง ปูขนที่จับมาได้ถูกล้างจนสะอาดแล้วนำไปเรียงบนใบขิงสดที่เพิ่งเก็บมาจากริมลำธาร ก่อนจะนำไปนึ่งในหม้อดินใบใหญ่ที่ปิดฝาด้วยใบตอง ไม่นานนักกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของเนื้อปูสดก็เริ่มเล็ดลอดออกมา ผสานกับกลิ่นหอมซ่าอ่อน ๆ ของใบขิง กลายเป็นกลิ่นที่บริสุทธิ์และชวนให้น้ำลายสออย่างยิ่งเตาที่สอง... คือเตาย่าง กบป่าตัวอ้วนพีที่ถูกทำความสะอาดอย่างเรียบร้อยถูกห่อด้วยใบชาป่าที่เก็บมาจากชายเขาอย่างแน่นหนา แล้วนำไปวางบนกองถ่านที่กำลังคุแดงฉาน หยดน้ำจากตัวกบที่ซึมผ่านใบชาลงไปกระทบกั

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากได้รับราชโองการสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน บรรยากาศในจวนตระกูลเสิ่นก็กลับมาเต็มไปด้วยความจริงจัง แต่เป็นความจริงจังที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความกระตือรือร้นมากกว่าทุกครั้งที่ห้องโถงใหญ่ เสิ่นอี้หาน เสิ่นอี้เฉิง กู้หวายอี้ และจ้าวหมิงฮุย (ในนามหวังเฉิน) กำลังกางแผนที่อย่างง่ายของอำเภอซีซานลงบนโต๊ะเพื่อวางแผนการทำงาน“ตามราชโองการแล้ว ภารกิจเร่งด่วนที่สุดของเราคือการเริ่มต้นโครงการนาเกลือหลวง” กู้หวายอี้กล่าวเปิดประเด็น“ดังนั้น วันนี้ข้าคิดว่าเราควรจะเดินทางไปยังหมู่บ้านชิงซีเพื่อสำรวจพื้นที่จริงและพูดคุยกับชาวบ้านอีกครั้ง”“ข้าเห็นด้วยอย่างยิ่งขอรับ” เสิ่นอี้หานตอบรับ “ข้าน้อยจะให้คนไปเตรียมเกวียนทันที”“เดี๋ยวก่อนท่านนายอำเภอ” จ้าวหมิงฮุยเอ่ยขัดขึ้น “การเดินทางไปหมู่บ้านชิงซีนั้นทุรกันดารนัก หากใช้เกวียนวัวคงจะเสียเวลาไปเกือบครึ่งค่อนวัน” เขาหันไปมองกู้หวายอี้ “ข้าคิดว่าเราควรจะขี่ม้าไปวิธีนี้ช่วยประหยัดเวลาได้มากกว่า”ความคิดที่เน้นประสิทธิภาพนี้ทำให้ทุกคนเห็นด้วยทันที แต่แล้วเสียงเล็กใสสายหนึ่งก็ได้ดังขึ้น...“ท่าน

“เป็นแผนการที่ดี” เขากล่าวชม “แต่... เจ้าคิดถึงเรื่องที่ใหญ่ที่สุดแล้วหรือยัง”“เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?” เสิ่นหลิวเวยเอียงคอถามอย่างกังขา คิ้วเล็ก ๆ ของนางเริ่มขมวดเข้าหากัน“เงินทุน” จ้าวหมิงฮุยเอ่ยคำเดียวสั้น ๆ “การจะสร้างโรงงาน จ้างแรงงาน และรับซื้อวัตถุดิบจำนวนมาก ต้องใช้เงินทุนมหาศาล และที่สำคัญมากกว่านั้น... เมื่อเราผลิตสินค้าออกมาแล้ว... เราจะนำมันไปขายให้ใคร?”“เรื่องนี้จริง ๆ แล้วข้าก็คิดไม่ออกหรอกเจ้าค่ะ” คำกล่าวของนางทำให้องครักษ์ทั้งสี่และจ้าวหมิงฮุยพากันสงสัย ก่อนที่นางจะรีบพูดออกมาอย่างรวดเร็วด้วยดวงตาทอประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นเล็กน้อย“จนกระทั่ง ข้าเห็นพี่ชายเฉินนั่นแหละ”“เจ้าอย่าบอกนะว่าที่เจ้าชวนข้าเป็นหุ้นส่วนก็เพราะสองเรื่องนี้”“ใช่แล้วเจ้าค่ะ พี่ชายเข้าใจได้ถูกต้องแล้ว” เด็กหญิงยอมรับอย่างตรงไปตรงมา“ในเมื่อตอนนี้เราเป็นหุ้นส่วนกันแล้ว... เรื่องที่เวยเวยทำไม่ได้... ก็ต้องเป็นหน้าที่ของพี่ชายเฉินแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ?”จ้าวหมิงฮุยถึงกับชะงักไปกับความเจ้าเล่ห์ของคนตัวเล็กตรงหน้า ก่อนที่จะนิ่งฟังนางกล่าวต่อว่านางจะมาไ

จ้าวหมิงฮุยที่นั่งมองน้องชายฝาแฝดอยู่เงียบ ๆ ถึงกับเลิกคิ้วสูงด้วยความสนใจไม่น้อย... เนื่องจากเจ้าตัวไม่เคยเห็นน้องชายมีแววตาที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาและมีความมุ่งมั่นเช่นนี้มาก่อนเลย(ดูเหมือนว่าเด็กหญิงผู้นี้... ไม่เพียงแต่จะรักษาพิษในกายของน้องสามได้... แต่นางยังสามารถรักษาพิษในใจของเขาได้อีกด้วย) เขาคิด... ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางอย่างหาได้ยากออกมาโดยที่คนสนิทอย่างเฟิงโม่อดไม่ได้ที่จะขยี้ตาซ้ำ (ตั้งแต่มาที่นี่ดูเหมือนว่าองค์ชายรองจะมีรอยยิ้มมากขึ้น)“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้นะเจ้าคะ!” หลิวเวยตบโต๊ะเบา ๆ เป็นการสรุป“ท่านพ่อกับท่านอารองดูแลโครงการหลวงทั้งสอง ท่านปู่เป็นที่ปรึกษาใหญ่ ท่านย่าดูแลภาพรวมในจวน ท่านแม่กับท่านอาสะใภ้รองเป็นแม่ทัพใหญ่ฝ่ายโรงครัว ส่วนท่านอาเล็กเป็นผู้จัดการโรงงานคนแรกของครอบครัวเรา!” นางกวาดตามองเหล่าพี่ชาย“ส่วนพวกท่านพี่ทุกคนคือกองกำลังหลักในการขยายฐานทัพของเรา! และพี่ชายคังคือผู้บัญชาการ โดยมีพี่ชายเฉิน... คือ เสนาธิการใหญ่ผู้ดูแลยุทธศาสตร์รวมถึงเรื่องการเงิน”การแบ่งหน้าที่ที่ชัดเจนและดูน่าสนุกนี้ ทำให้ทุ