ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

หลังจากที่ได้สำรวจสมบัติจากดินแดนโพ้นทะเลจนทั่วแล้ว ทุกคนต่างก็มีของที่ตนเองสนใจเป็นพิเศษ เสิ่นเจิ้งเต๋อนั้นแทบจะละสายตาไปจากแว่นขยายและปากกาขนนกไม่ได้เลย ส่วนจ้าวหมิงฮุยนั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ใกล้กับปืนใหญ่ราวกับถูกมนต์สะกดทางด้านองค์รัชทายาทจ้าวหมิงเซวียนมองภาพทั้งหมดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น สายตาของพระองค์มาหยุดลงที่เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังยืนลูบผิวเรียบลื่นของกระจกเงาบานใหญ่อย่างหลงใหล“เวยเวย” พระองค์ตรัสขึ้น “ดูเหมือนเจ้าจะชอบคันฉ่อง... เอ่อ... กระจกบานนี้เป็นพิเศษกระมั้งนอกจากพืชพันธุ์หายาก”“เจ้าค่ะพี่ชายหมิง!” เสิ่นหลิวเวยตอบรับอย่างไม่ปิดบัง “มันวิเศษมาก! ชัดเจนมากกว่ากระจกทองเหลืองที่บ้านของเราร้อยเท่าเลย!”“ถ้าเช่นนั้น...” องค์รัชทายาทแย้มสรวลอย่างใจกว้าง “ในเมื่อเจ้าได้มอบความรู้ที่เป็นประโยชน์ต่อแผ่นดินมากมาย... ก็ให้พี่ชายใหญ่ได้มอบรางวัลให้เจ้าบ้างเถิด... เจ้าอยากได้สิ่งใดบนเรือลำนี้... พี่ชายจะซื้อให้เจ้าทั้งหมดเอง”คำพูดของพระองค์ทำให้ทุกคนในที่นั้นหันมามองด้วยความตกตะลึง! โดยเฉพาะปู่และท่านอารองของนางที่รู้ดีว่าของแต่ละชิ้นบนเรือลำนี้มีร

เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว...คลื่นลมแห่งการเปลี่ยนแปลงที่พัดผ่านมณฑลตงไห่ได้เริ่มสงบลง เหลือไว้เพียงรากฐานใหม่ที่กำลังหยั่งลึกลงไปในผืนดินอย่างมั่นคงเสิ่นอี้หานได้ทำหน้าที่เจ้าเมืองคนใหม่อย่างเต็มตัว แม้จะต้องเผชิญกับกองเอกสารและปัญหาที่เจ้าเมืองคนก่อนทิ้งไว้มากมาย แต่ด้วยความช่วยเหลือจากบุตรสาวตัวน้อยที่คอยให้คำแนะนำแปลก ๆ แต่มักจะได้ผลเสมอ ก็ทำให้เขาสามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างน่าทึ่งทางด้านอำเภอผิงเจียงเอง เสิ่นอี้เฉิงก็กำลังง่วนอยู่กับการจัดระเบียบท่าเรือและระบบภาษีใหม่ทั้งหมดเช่นกัน แม้ว่ามันจะหนักหนาแต่เมื่อเขาได้เห็นรอยยิ้มและความหวังของเหล่าพ่อค้าที่ซื่อสัตย์ เจ้าตัวก็มีกำลังใจที่จะสู้ต่อไปส่วนที่อำเภอซีซานนั้น... ตอนนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางแห่งการเรียนรู้และความหวังแห่งใหม่โดยสมบูรณ์ องค์รัชทายาทจ้าวหมิงเซวียนและคณะผู้ตรวจการไม่ได้รีบเดินทางกลับเมืองหลวงในทันที แต่ทรงใช้เวลาหนึ่งเดือนเต็มในการตรวจสอบความคืบหน้าของโครงการต่าง ๆ อย่างละเอียดโดยไม่มีการแจ้งให้ทราบล่วงหน้าพระองค์ได้เสด็จไปยังโรงงานแปรรูปอาหารทะเล นาเกลือ และแม้กระทั่

ไม่นานหลังจากวันที่เหล่าพี่น้องบ้านเสิ่นไปสมัครเรียน ในที่สุดวันเปิดภาคการศึกษาใหม่ของสถานศึกษาไห่เหวินซู        เยวียนก็มาถึง...บรรยากาศในยามเช้าของวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ รถม้าหรูหราหลายคันจอดเรียงรายอยู่เบื้องหน้าประตูทางเข้า เหล่าคุณชายและคุณหนูในอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีต่างทยอยกันลงจากรถม้า พร้อมกับบ่าวรับใช้ที่หอบหิ้วหีบเสื้อผ้าและตำราตามหลังมาเป็นพรวนแม้ว่าสำนักศึกษาจะอยู่ภายในตัวมณฑลตงไห่ ทว่าตามกฎระเบียบของที่นี่ เหล่าว่าที่บัณฑิตทุกคนจำเป็นต้องอยู่ในหอพักของสถานศึกษา ซึ่งหากจะให้เสิ่นหลิวเวยเปรียบเปรย ที่แห่งนี้ก็เหมือนกับโรงเรียนประจำชั้นสูงนั่นเองจะว่าโชคดีหรือโชคร้ายก็สุดจะรู้ที่ในยุคนี้ผู้คนไม่นิยมส่งบุตรหลานมาเรียน อีกทั้งยังไม่มีการบังคับเรื่องการศึกษาจึงทำให้ชาวบ้านหรือแม้แต่คนชั้นสูงบางครอบครัวไม่คิดว่าการศึกษาสำคัญ ยกเว้นครอบครัวนั้นต้องการจะให้บุตรหลานสอบรับราชการ หรือไม่ก็หากเป็นสตรีก็หวังจะให้นางแต่งกับคนชั้นสูงเพื่อสร้างฐานะให้แก่ครอบครัวดังนั้นแม้ว่าที่แห่งนี้จะเป็นสถานศึกษากินนอนก็ทำให้ห้องพักยังมีเพียงพอ ซึ่งเสิ่

ความเงียบเข้าปกคลุมโรงอาหาร สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องไปทางเขาเป็นตาเดียว “จงฟังให้ดี... พ่อค้าผู้หนึ่งมีไข่ไก่ในตะกร้าสิบแปดฟอง เขาเดินไปที่ตลาด ซื้อไข่ไก่เพิ่มมาอีกหกสิบเจ็ดฟอง แต่ระหว่างทางกลับบ้านเกิดสะดุดล้ม ทำไข่แตกไปสามสิบสองฟองขอถามว่า... บัดนี้พ่อค้าผู้นี้เหลือไข่ไก่อยู่กี่ฟอง!”โจทย์บวกลบที่ถูกเล่าเป็นเรื่องราวนี้ ทำให้เมิ่งหย่าฉีรีบนำลูกคิดของตนขึ้นมาทันที นิ้วของนางดีดอย่างรวดเร็ว... ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก... “ห้าสิบสามฟองเจ้าค่ะ!” นางตะโกนตอบออกมาอย่างมั่นใจในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ!แต่เสียงที่ดังขึ้นพร้อมกันกับนาง... ก็คือเสียงเล็กใสของเสิ่นหลิวเวย“ห้าสิบสามฟองเจ้าค่ะ”อาจารย์หยางเลิกคิ้วสูง! เร็วเท่ากัน! “ถูกต้องทั้งคู่! ข้อนี้เสมอกัน!”“โธ่เอ๊ย!” เสียงโอดครวญจากกลุ่มศิษย์พี่ที่ลงพนันดังขึ้นเบา ๆเมิ่งหย่าฉีหันไปมองหลิวเวยด้วยสายตาประหลาดใจเล็กน้อย (บังเอิญน่ะสิ! โจทย์ข้อนี้นับว่ายังง่ายไป!)“โจทย์ข้อที่สอง... ยากขึ้นมาหน่อย” เสียงของหยางซือเจ๋อกล่าวต่อ“จงฟังให้ดี... ช่างทอผ้าผู้หนึ่ง ทอผ้าไหม

หลังจากที่เสิ่นหลิวเวยได้รับอนุญาตให้ใช้โรงครัวของสถานศึกษาได้ตามอัธยาศัยแล้ว เจ้าตัวก็ไม่รอช้าที่จะเริ่มปฏิบัติการปฏิวัติอาหารทันที ในเย็นวันนั้นเองนางอ้างกับท่านอาจารย์หยางว่าจะขอลองเตรียมอาหารมื้อเย็นสำหรับพี่น้องของนางก่อนเพื่อทดสอบครัวดังนั้นเมื่อได้กุญแจครัวเล็ก... ซึ่งเป็นครัวแยกสำหรับอาจารย์ที่อยู่ติดกับโรงอาหารใหญ่มาอยู่ในมือ เด็กหญิงก็สั่งให้เสี่ยวชิงไปตระเตรียมถ่านและฟืน ส่วนตนเองก็เข้าไปสำรวจด้านในครัวตามลำพัง‘ชุนหยา เจ้าพร้อมหรือไม่’ นางเอ่ยถามภูตน้อยทันทีที่ประตูปิดลง‘พร้อมเจ้าค่ะ! ว่าแต่นายท่านต้องการสิ่งใดในมิติบ้างหรือเจ้าคะ’‘ข้าอยากได้ไก่หมักสูตรไก่ทอดผู้พัน... ซี่โครงหมูหั่นขนาดพอดีคำ... มันฝรั่งสำหรับตุ๋น มะเขือเทศกับไข่... และที่สำคัญ สาลี่กับเห็ดหูหนูขาวสำหรับของหวาน! เจ้าเตรียมให้ข้าได้หรือไม่’‘เรื่องแค่นี้เองสบายมากเจ้าค่ะ นายท่านไว้ใจชุนหยาได้เลย’เพียงพริบตาเดียวจบคำของภูตน้อยไม่นาน บนโต๊ะเตรียมอาหารที่ว่างเปล่าก็เต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศที่ถูกเตรียมไว้มีทั้งไก่ที่ถูกหั่นเป็นชิ้น... หมักด้วยเครื่องเทศจนเข้าเนื