All Chapters of ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากมื้อเช้าอันแสนอบอุ่นที่ทุกคนได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันผ่านพ้นไป บรรยากาศในจวนตระกูลเสิ่นก็กลับเข้าสู่กิจวัตรประจำวัน เหล่าบุรุษของบ้านต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน เหลือเพียงเหล่าสตรีและเด็กเล็ก ๆ เพียงเท่านั้นเสิ่นหลิวเวยที่กำลังนั่งเอามือเท้าคาง... หน้าประตูห้องโถงของเรือนกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เด็กหญิงยังคงพยายามประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทั้งการทะลุมิติ ใบหน้าของท่านย่าที่เหมือนกับคุณย่าในชาติก่อน และที่สำคัญที่สุด... นั่นก็คือเสียงปริศนาที่ดังก้องขึ้นในหัวก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลงท่ามกลางความเงียบสงบของจวนแห่งนี้ที่มีบ่าวไพร่เพียงน้อยนิด หลินเวยได้ตัดสินใจลุกขึ้นเดินออกจากเรือนไปนั่งลงบนม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นหลิวใหญ่ในสวน ปล่อยให้เสี่ยวชิงยืนรออยู่ห่าง ๆซึ่งเมื่อเธอคิดว่าไม่น่าจะมีใครมาสนใจตัวเองแล้ว หลิวเวยก็ปล่อยให้ตัวเองนั่งนิ่งเพื่อทบทวนเรื่องราวที่เกิดกับตน(เสียงที่เราได้ยินมันคืออะไรกันแน่... หรือเราจะแค่ประสาทหลอนไปเอง? ไม่ลองไม่รู้สินะ) จบความคิดนี้ของตน วิญญาณของเธอก็ลองทำในสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์ทำอยู่เสมอเมื่อเผชิญกับสิ่งที่ไม่รู้... นั่นค

หลิวเวยไม่รอช้า นางคิดว่าหากจะทำให้พวกเขาเห็นก็จะต้องเริ่มจากการให้มีของกินมายืนยันเสียก่อน ดังนั้นนางจึงได้เอ่ยเรียกพี่ชายทั้งสองพร้อมกับทำท่าทางเป็นมีลับลมคมใน“พี่สี่ พี่ห้า” นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังและลึกลับ “เมื่อสักครู่ข้าสัมผัสได้ว่าในจวนของเรานั้นมีเถามันเทศป่าอยู่ติดกับริมกำแพงจวนตรงนั้นเจ้าค่ะ และยังมีพุทรามากมายข้างเรือนเก็บฟืนทางทิศใต้ด้วย พวกเราไปเก็บมากินดีหรือไม่” เด็กแฝดทั้งสองต่างจ้องมองนางเป็นตาเดียว และเมื่อพูดถึงของกินจู่ ๆ เสียงโครก... ก็ดังออกมาจากท้องเล็ก ๆ ของเสิ่นจื้อคังและเสียงที่ดังขึ้นมาอย่างไม่คาดคิดนี้ก็ได้ทำลายความเงียบและความลึกลับของสถานการณ์ลงทันที... เสิ่นจื้อคังผู้เป็นเจ้าของเสียงถึงกับหน้าแดงก่ำ เขารีบยกมือขึ้นกุมท้องของตัวเองด้วยความอับอาย ส่วนเสิ่นจื้ออันผู้เป็นพี่ชายฝาแฝดก็พยายามกลั้นหัวเราะจนตัวสั่นรวมถึงเสี่ยวชิงด้วย“พี่ห้าหิวหรือเจ้าคะ?” หลิวเวยถามด้วยรอยยิ้มเอ็นดู แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้“ขะ... ข้าเปล่าเสียหน่อย!” เสิ่นจื้อคังเถียงเสียงอ่อย แต่ท้องของเขากลับส่งเสียงประท้วงดังขึ้นอีกครั้งเป็นการยืนยันจื้ออันเลิกกลั้นหัวเราะแล้วห

เมื่อหลิวเวยเห็นว่าท่านย่าเชื่อมั่นในตัวนางและถึงแม้ว่าผู้ใหญ่อีกสองคนจะยังคงตกตะลึงอยู่แต่ก็ไม่ได้คัดค้านอย่างแข็งขันอีก เสิ่นหลิวเวยก็ไม่รอช้าเพราะนี่คือโอกาสทองที่จะตอกย้ำความน่าเชื่อถือของท่านเทพเซินหนงให้ยิ่งฝังรากลึกมากขึ้นนางไม่รอให้บรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้คงอยู่นาน เด็กหญิงจึงหันกลับไปยังดงพืชที่ทุกคนหวาดกลัวด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะประกาศด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงและมั่นใจ“ถ้าเช่นนั้นในเมื่อพวกเราอยู่ที่นี่กันแล้ว ท่านย่า ท่านแม่ ท่านอาสะใภ้รอง ทุกคนก็มาช่วยเวยเวยเก็บพืชทองคำใต้ดินกันเถอะเจ้าค่ะ! ท่านเทพเซินหนงบอกว่ายิ่งเก็บเร็วเท่าไหร่ พลังวิเศษในดินก็จะยิ่งช่วยให้มันงอกงามขึ้นมาใหม่เร็วเท่านั้น!”คำชักชวนที่ดูไร้เดียงสาแต่ก็แฝงไปด้วยความเร่งด่วนนั้น ทำให้เหล่าผู้ใหญ่หันไปมองหน้ากันอีกครั้ง “เวยเวย... แต่... แต่มันมีพิษนะลูก” หลิวซูซินยังคงอดที่จะท้วงติงด้วยความเป็นห่วงไม่ได้“ท่านแม่ไม่เชื่อใจเวยเวยหรือเจ้าคะ?” เจ้าตัวเล็กทำแก้มป่องเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายอย่างฉะฉานตามที่ได้เตรียมการไว้ “ท่านเทพเซินหนงสอนไว้ชัดเจนแล้วเจ้าค่ะ ว่าพิษของมันอยู่ที่ไหน”

หลังจากมื้ออาหารที่ทั้งอร่อยและอิ่มท้องอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน บรรยากาศภายในจวนตระกูลเสิ่นก็อบอวลไปด้วยความสุขและความหวัง แต่เมื่อทุกคนย้ายเข้ามาในห้องโถงใหญ่ตามคำสั่งของชายชราผู้เป็นประมุขของจวนบรรยากาศที่เคยคึกคักก็ค่อย ๆ สงบลง กลายเป็นความคาดหวังอย่างจริงจังถึงเรื่องบางอย่าง เสิ่นเจิ้งเต๋อได้สั่งให้บ่าวรับใช้ทุกคนรวมถึงเสี่ยวชิงและฮุ่ยจูออกไปรอข้างนอกก่อน โดยให้เหตุผลว่านี่คือการประชุมเรื่องสำคัญภายในครอบครัวเมื่อประตูห้องโถงถูกปิดลงเหลือเพียงสมาชิกของครอบครัว ทุกสายตาก็จับจ้องไปยังเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งอยู่บนตักของหญิงชราอย่างพร้อมเพรียงเสิ่นเจิ้งเต๋อเป็นผู้ทำลายความเงียบขึ้นก่อน เขามองหลานสาวด้วยสายตาที่อ่อนโยนแต่ก็แฝงไว้ด้วยความจริงจัง “เวยเวย ย่าของเจ้าบอกปู่ว่าเจ้ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับสุขภาพของพวกเราจะบอก... เรื่องน้ำหวานอมฤตที่ท่านเทพเซินหนงมอบให้มันคือสิ่งใดเช่นนั้นรึ”หลิวเวยพยักหน้าด้วยท่าทางสุขุมเกินวัย... ก่อนที่นางจะเล่าเรื่องราวที่เตรียมการไว้ในใจอย่างฉะฉาน “เจ้าค่ะท่านปู่... ตอนที่เวยเวยสลบไป ท่านเทพเซินหนงสงสารที่เห็นร่างกายของข้าอ่อน