ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

เสิ่นอี้หานมองชายชรารุ่นพ่อเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ เขาเป็นนายอำเภอของที่นี่มาหลายปีย่อมรู้ดีถึงชะตากรรมของหมู่บ้านชิงซีดีกว่าใครหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในปากอ่าว ที่ดินของพวกเขาถูกน้ำทะเลรุกล้ำมานานหลายชั่วอายุคนจนดินเค็ม ปลูกสิ่งใดก็ไม่เคยงอกงาม เป็นหมู่บ้านที่ถูกทอดทิ้งและยากจนที่สุดในเขตปกครองของเขาเสมอมา และเขาเคยพูดถึงเรื่องให้ทุกคนย้ายออก ทว่าด้วยความผูกพันกับผืนดินจึงไม่มีใครคิดย้ายถิ่นฐาน“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเหอ...” เสิ่นอี้หานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ข้าเข้าใจความกังวลของท่านดี... เรื่องนี้ข้าขอรับปากว่าจะหาหนทางตรวจสอบและให้ความช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ”แม้จะเป็นคำพูดที่เต็มไปด้วยความจริงใจ แต่สำหรับหัวหน้าหมู่บ้านเหอจิ้งกั๋วแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับคำพูดที่เขาได้ยินมาตลอดหลายสิบปี เขาทำได้เพียงโค้งคำนับอย่างสิ้นหวังแล้วถอยกลับไปยืนเงียบ ๆ ในกลุ่มคนเมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มจมลงสู่ความหดหู่ เสิ่นอี้หานจึงรีบสรุปการประชุม “เอาละ! สำหรับหมู่บ้านที่เหลือทุกท่านก็สามารถนำมันฝรั่งและมันเทศป่าพวกนี้กลับไปเตรียมการเพาะปลูกได้เ

“เวยเวย!” เสิ่นอีหานที่เดินตามมาทันลูกน้อยส่งเสียงเรียก “ท่านพ่อ สิ่งของพวกนี้มันสามารถนำมาทำอาหารได้ทั้งหมดเลยนะเจ้าคะ อีกทั้งข้ายังรู้ด้วยว่ามันเรียกว่าอะไร”“จริงหรือ!” เมื่อไห่หลงรู้ว่าสิ่งที่พวกเขาเก็บมาทั้งหมดนั่นกินได้ เจ้าตัวก็ปล่อยมือออกจากถังปลาอย่างลืมตัว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง“จริงสิเจ้าคะ หากไม่เชื่อข้าจะบอกว่าสิ่งที่อยู่ในถังกับของพวกนี้มันมีชื่อเรียกว่าอะไรบ้าง” นางหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อในสิ่งที่ต้องทำให้หัวหน้าหมู่บ้านชราและคนที่ติดตามมาด้วยตื่นตกใจมากกว่าเดิม“ไม่เพียงแค่เจ้าพวกนี้เท่านั้นนะเจ้าคะที่กินได้ เพราะสาหร่ายและหอยตามชายหาดที่เราเดินผ่านมานั้นก็ล้วนกินได้ทั้งหมดด้วย”คำกล่าวนี้ของนางทำให้ทุกคนนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง เด็กหญิงตัวน้อยผู้นี้กำลังจะบอกว่าทุกสิ่งที่อยู่ในทะเลล้วนเป็นอาหารอย่างนั้นรึ!หลิวเวยไม่รอให้ใครได้ซักถาม นางเดินตรงไปยังอวนที่ถูกทิ้งไว้บนพื้นทรายราวกับเป็นกองขยะ แล้วเริ่มบรรยายราวกับอาจารย์ผู้ทรงภูมิ นางชี้ไปยังกุ้งมังกรตัวใหญ่ที่ยังคงดีดดิ้นอยู่“สิ่งนี้... ท่านเทพเซินหนงเรียกว่าหลงเซียหรื

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ!” หลิวเวยประกาศเสียงใสเมื่อเห็นว่าปูในกระทะเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงสดน่ากิน “ท่านย่าเหอ ตักใส่จานได้เลยเจ้าค่ะ”อาหารจานแรกที่ถูกนำมาแสดงให้ทุกคนเห็นก็คือปูม้าผัดฮวาเจียว ตามมาด้วยน้ำแกงปูม้าใส่ขิงที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น และปิดท้ายด้วยกุ้งมังกรย่างใบตองที่ถูกแกะเนื้อออกมาวางเรียงอย่างสวยงาม นอกจากนี้ยังมีน้ำแกงสาหร่ายซึ่งมีหน้าตาแปลกประหลาดในสายตาชาวบ้านเพิ่มมาอีกด้วยเสิ่นอี้หานในฐานะนายอำเภอเป็นผู้ได้รับเกียรติให้ลงตะเกียบคีบเป็นคนแรก เขามองอาหารตรงหน้าด้วยแววตาสับสนเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจคีบเนื้อปูผัดฮวาเจียวเข้าปาก...ทันทีที่เนื้อปูสัมผัสลงบนลิ้น... ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง! รสชาติเผ็ดซ่าอันแปลกใหม่ของฮวาเจียวที่ทำให้ลิ้นชานิด ๆ ตัดกับรสหวานเข้มข้นของเนื้อปูสดได้อย่างลงตัว!“อร่อย!” เขาอุทานออกมาคำหนึ่งอย่างลืมตัวและคำพูดนี้ของเขาก็ได้เปรียบเสมือนสัญญาณ ทุกคนต่างไม่รั้งรออีกต่อไปรีบลงมือชิมอาหารตรงหน้าทันที และเสียงอุทานด้วยความพึงพอใจก็ดังขึ้นระงมไปทั่วทั้งลานบ้าน“สวรรค์! นี่มันรสชาติอะไรกัน! ข้าไม่เคยกินของอะไร

“เรียนนายท่าน คุณชายน้อยผู้นี้ถูกพิษที่ทำร้ายอวัยวะภายในมานานนับหลายเดือนเรื่องนี้ท่านทราบหรือไม่” ไม่รอช้าหลังจากที่เสิ่นอี้หานจัดการจับชีพจร ตรวจลิ้น และดูดวงตาของเด็กน้อย เจ้าตัวก็พูดออกมาตามที่ลูกสาวเขียนบทให้อย่างไม่ตกหล่นชายผู้มากวัยกว่าเขาเล็กน้อยพยักหน้ารับช้า ๆ ใบหน้าของเขาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับฉายแววโศกเศร้าออกมาอย่างไม่อาจปิดบัง“เรารู้... และก็รู้ดีอีกด้วยว่าเวลาของเขาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว เราจึงได้พาเขาออกเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วหล้า ด้วยหวังเพียงน้อยนิดว่าจะพบเจอวาสนา” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เจือความหวังเป็นครั้งแรก“จนกระทั่งได้พบกับนักพรตท่านหนึ่งเมื่อเดือนก่อน ท่านได้ชี้ทางมายังทิศตะวันออกแห่งนี้... บอกว่าบางทีเขาอาจจะมีทางรอด”พูดถึงตรงนี้ดวงตาคมกริบคู่นั้นก็ทอประกายแห่งความหวังขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม ผิดจากความดุดันน่าเกรงขามเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง เขามองตรงมายังเสิ่นอี้หานประหนึ่งว่านายอำเภอหนุ่มคือแสงสว่างสุดท้ายที่เขาเฝ้ารอคอย “เจ้า… ช่วยเขาได้หรือไม่?”เสิ่นอี้หานโค้งคำนับเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยความมั่นใจตา

แม้ว่าหลิวเวยคันปากอยากจะพูดออกไปว่า (ท่านลุงเจ้าคะ คำตอบนี้มันไม่เนียนเอาเสียเลย) แต่นางก็ได้แต่เก็บมันเอาไว้ในอก ก่อนที่นางจะได้ยินเสียงของชายผู้มากวัยกว่าเอ่ยเข้าเรื่องของนาเกลือ“แม่หนูเวยเวย เจ้าช่วยพูดเรื่องนาเกลือให้ลุงฟังได้หรือไม่” คำเรียกขานที่เป็นกันเองเช่นนี้ทำให้ผู้ติดตามต่างมองหน้ากันและรู้ได้ในทันทีว่าองค์เหนือหัวได้ถูกใจเด็กหญิงตัวน้อยเข้าให้แล้ว และตอนนี้พวกเขาเองก็จะต้องระมัดระวังกับสองพ่อลูกนี้เป็นอย่างมาก เนื่องจากพวกเขาเป็นผู้มีพระคุณต่อองค์ชายนั่นเองเมื่อถูกถามถึงเรื่องที่ตนเองกำลังต้องการ ดวงตาของเสิ่นหลิวเวยก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที “ได้เลยเจ้าค่ะท่านลุงหวัง!” นางขยับตัวนั่งตัวตรงราวกับอาจารย์ตัวน้อยที่พร้อมจะให้ความรู้ก่อนที่จะเริ่มอธิบายหลักการทำนาเกลือด้วยภาษาที่เรียบง่ายแต่เห็นภาพชัดเจน “ผืนดินที่เค็มจนปลูกอะไรไม่ขึ้น  ก็เพราะมันอุ้มสมบัติสีขาวไว้เยอะเกินไปเจ้าค่ะ”“สมบัติสีขาวเช่นนั้นรึ!?” ผู้สูงวัยกว่าทวน“ใช่เจ้าค่ะ สมบัติที่ว่าก็คือเกลือ” เสิ่นหลิวเวยตอบด้วยรอยยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม นางขยับตัวเล็กน้อยบนเบาะนุ