All Chapters of One Hot Night to Forever: Chapter 241 - Chapter 250

Dinala si Yvee ng kaniyang isip sa huling ilang buwan ng buhay ng kaniyang ina.Malinaw na malinaw pa sa memorya niya ang hitsura nito. Nakaupo sa wheelchair sa tapat ng bintana, payat na payat, at halos buto't balat na lang ang mga kamay. Ang mukha ng mama niya na dating napakaganda at laging masayahin, naging maputla, tuyot, at laging mukhang pagod na pagod. Naalala ni Yvee kung paano ito laging nakatitig sa malayo, walang buhay ang mga mata, at palaging nanghihina na parang unt-unting tinatapos ang lakas sa bawat araw na lumilipas.Isang mainit na luha ang biglang pumatak mula sa mata ni Yvee, kasunod ng isa pa, hanggang sa sunod-sunod na itong dumaosdos sa kaniyang pisngi. Nagsimulang manginig ang buong katawan niya. Hindi ito ang karaniwang panginginig dahil sa takot—ito ay ang panginginig ng isang taong unti-unting pinapatay ng katotohanan."Yvee? Hey, tumingin ka sa akin," pag-aalala ni Gideon. Nang mapansin nitong hindi man lang kumukurap si Yvee at tuluyan nang nangangatog,

Pagkatapos ng matinding komprontasyon kay Ereena, hindi na hinintay ni Yvee ang paglipas ng oras. Diretsuhan na niyang hinarap ang huling tao sa listahan niya: ang kanyang ama, si Edwin.Pagpasok niya sa maliit at madilim na kwarto kung saan naka-detain si Edwin, bumungad sa kanya ang lalaking dati niyang tinatawag na "Daddy." Hindi ito tulad ni Ereena na mukhang gulo-gulo ang buhok. Nakasuot pa rin ito ng maayos na damit, ang kanyang postura ay tuwid, at ang kanyang mga mata ay nananatiling matalim—tila nakaupo pa rin siya sa kanyang opisina at naghihintay ng report ng kanyang mga tauhan.Pagkakita kay Yvee, imbes na magsisi, isang mapanghamak na ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Edwin."Yvee," aniya, ang boses ay puno ng awtoridad. "Ayusin mo ang gulo na 'to. Masyadong matagal na akong nandito. Sabihan mo ang mga abogado na kailangan ko nang makalabas. I have business to attend to."Hindi umupo si Yvee. Nanatili siyang nakatayo, nakatingin nang diretso sa mga mata ng ama."Bakit ko

Hinalikan ni Gideon ang tuktok ng ulo ni Yvee. "Ang mga taong tulad ni Edwin ay hindi marunong magmahal, Yvee. Ang alam lang nila ay gumamit ng tao. Ang pag-ibig para sa kanila ay isang transaksyon. Huwag na huwag mong iisiping may kakulangan sa iyo kaya hindi mo iyon nakuha sa kaniya. Ang kakulangan ay nasa kaniya, dahil ipinanganak siyang walang puso.""Alam ko naman," tugon ni Yvee, habang dahan-dahan niyang pinaglalaruan ang mamahaling relo sa pulso ng lalaki. "Ang masakit lang... ay ang katotohanan tungkol kay mama. Buong buhay ko, akala ko ay iniwan ako ni mama dahil mahina siya. Dahil hindi niya kayang panindigan ang pagiging ina sa isang pamilyang tulad ng sa amin. Pero ang totoo, pinatay siya ng tiwala. Pinatay siya ng pag-asang magbabago pa ang lalaking pinag-alayan niya ng buhay niya."Tumingin si Yvee nang diretso sa mga mata ni Gideon. "Iyon ang pinakakinatatakutan ko noon, Gideon. Ang maging katulad ni mama—ang mamatay sa loob ng isang relasyong akala ko ay magliligtas s

Bumaling ang matanda kay Yvee na noo'y tahimik na sumusubo. Agad na lumambot ang boses nito. "Yvangeline, Apo. Kumain ka pa ng marami. Tingnan mo ang sarili mo, parang nangangayayat ka nitong mga nakaraang araw dahil sa dami ng iniisip mo. Mula ngayon, ang tanging iisipin mo na lang ay kung ano ang gusto mong almusal, tanghalian, at hapunan. Maliwanag? Dapat bago ang kasal niyo ni Gideon sa susunod na buwan ay magaling ka na.""Opo, Ahma. Maraming salamat po," sagot ni Yvee, nakakaramdam ng init sa kanyang puso. Ang simpleng pag-aalaga ng matanda ay sapat na para burahin ang lahat ng pait na naramdaman niya kanina.Uminom muna ng konting tubig si Ahma mula sa kanyang kristal na baso. Ibinaba niya ito nang dahan-dahan bago tumingin nang makahulugan kay Yvee, at pagkatapos ay kay Gideon na kasalukuyang naglalagay ng hiwa ng liempo sa plato ng asawa."Ngayong maayos na ang lahat, may isang bagay na lang talaga akong hinihiling sa buhay," panimula ni Ahma, na naging dahilan para matigil s

Dalawang linggo ang mabilis na lumipas. Ang dalawang linggong iyon ang nagsilbing pinakatahimik at pinakapayapang mga araw sa buhay ni Yvee. Tapos na ang magulo at nakakatakot na kabanata ng buhay niya. Tuluyan na rin niyang pinalaya ang sarili niya sa mga kadenang nakakamit sa kamay at mga paa niya. Wala nang ingay ng mga tsismis, wala nang takot sa mga banta, at tuluyan nang naging tahimik ang usapin sa korte habang nagdurusa sa loob ng rehas ang mga taong nanakit sa kaniya.At ngayon, ang araw na pinakahihintay ng lahat ay dumating na.Gaganapin ang kasal sa isang eksklusibo at pribadong garden resort na pag-aari ng mga Revamonte. Ayon sa kahilingan ni Yvee, ito ay isang simple ngunit napakasolemne at eleganteng kasal. Puti at pastel na mga bulaklak ang nakapaligid sa altar, habang ang banayad na simoy ng hangin at ang huni ng mga ibon ang nagsisilbing background music ng lugar. Ang mga bisita ay binubuo lamang ng pamilya, ilang pinagkakatiwalaang kaibigan, at ang mga taong naging