บททั้งหมดของ ฟ้าของน่านน้ำ NC24++: บทที่ 121 - บทที่ 130

บทที่ 120 ออกค่าย  เช้าวันออกเดินทางไปเข้าค่ายบรรยากาศหน้าบ้านคุกรุ่นไปด้วยสงครามประสาทขนาดย่อมระหว่าง หมาแก่ ขี้หวงกับ เมียเด็กแสนงอน มะลิยืนกอดอกใบหน้าหวานง้ำงอบ่นพึมพำเรื่องเดิมซ้ำมาตั้งแต่เมื่อวานยันนาทีสุดท้ายที่ต้องออกจากบ้าน“กุนคะ! ถ้ามะลิไปค่ายแต่กุนขับรถไปส่งเองแบบนี้ มันจะเรียกว่าไปค่ายกับเพื่อนได้ยังไงคะ”น้องโอดครวญอย่างไม่สบายใจ เธออยากใช้ชีวิตแบบนักศึกษาทั่วไป นั่งรถบัสร้องเพลงทำกิจกรรมไปกับเพื่อนๆไม่ใช่แยกตัวออกไปนั่งรถคันหรูให้ดูเป็นคุณหนูแตกแยกจากกลุ่มแบบนี้ แต่กุนของเธอนั้นขึ้นชื่อเรื่องความดื้อรั้นระดับสิบ“หนู... กุนเป็นห่วง ข่าวรถบัสเกิดอุบัติเหตุก็มีให้เห็นออกบ่อยไป กุนจะยอมให้หนูนั่งไปได้ยังไง… กุนไม่สบายใจหรอกนะ”น่านน้ำยืนยันกระต่ายขาเดียว มือหนาคว้ากระเป๋าเป้ของน้องไปยัดใส่ท้ายรถตัวเองเสร็จสรรพ ท่าทางจริงจังและเผด็จการของเขาทำเอามะลิอยากจะทรุดลงไปนั่งประท้วงที่พื้นหน้าบ้านเสียให้รู้แล้วรู้รอด เถียงกันมาเป็นชั่วโ

 บทที่ 122 นิ้วนี้แน่ใจใช่ไหม หลังจากจบค่ายริมทะเลในวันนั้น ชีวิตของมะลิก็เข้าสู่ช่วงปิดเทอมอย่างเป็นทางการ ส่วนน่านน้ำก็ยังคงทำหน้าที่บินข้ามขอบฟ้าตามตารางงานปกติ แต่ไฟรทนี้ดูจะพิเศษกว่าครั้งไหนๆเพราะเขามีภารกิจสำคัญที่ค้างคาใจมานานในโซนDuty Freeของสนามบิน ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบเต็มยศหยุดยืนอยู่ที่หน้าร้านเครื่องประดับแบรนด์หรูอย่าง Tiffany & Co. ในที่สุดเขาก็นึกออกเสียทีว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญหนูมะล้เพื่อเป็นรางวัลที่เธอพยายามจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้สำเร็จ“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ สนใจสินค้าตัวไหนสอบถามได้นะคะ” พนักงานสาวเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ“หาแหวนวงเล็กๆคับ” น่านน้ำตอบเสียงเรียบพลางกวาดสายตามองไปตามตู้กระจกที่ระยิบระยับไปด้วยเครื่องประดับเลอค่า“แหวนหมั้นหรือแหวนแต่งงานคะ?” พนักงานถามต่อตามสูตรเพื่อจะได้แนะนำถูกประเภท“มะ ไม่ใช่ครับ แหวนใส่เล่นๆก็พอ”น่านน้ำชะงักไปเล็กน้อย ท่าทางประหม่าที่หาดูได้ยากปรากฏบนใบหน้าคมเข้มจนคนมองแอบ

บทที่ 124 ของส่วนตัวที่ไม่ควรแตะต้อง นับจากค่ำคืนนั้น น่านน้ำก็ไม่เคยกลับขึ้นไปนอนบนห้องนอนใหญ่อีกเลย ความน้อยใจที่สุมอกบวกกับนิสัยเอาแต่ใจทำให้เขาเลือกที่จะปิดปากเงียบ เขาไม่เอ่ยปากขอร้อง ไม่ถามย้ำ และไม่บังคับให้น้องต้องอยู่กับเขาตลอดไปเหมือนที่ใจอยากทำลึกๆในใจแล้วเขาไม่อยากได้เพียงแค่ร่างกายของน้องที่อยู่ตามสัญญา แต่สิ่งที่เขาโหยหาคือหัวใจที่อยากจะอยู่กับเขาจริงๆไม่ใช่การบังคับฝืนใจกันอีกต่อไป ในเมื่อน้องขอนับวันถอยหลังเพื่อจะจากไป เขาก็จะปล่อยให้มันเป็นไปตามนั้น แม้ข้างในจะเหมือนถูกฉีกทึ้งจนไม่เหลือชิ้นดีก็ตามบรรยากาศภายในบ้านหลังใหญ่ที่เคยอบอวลไปด้วยรอยยิ้ม บัดนี้กลับเงียบเชียบเยือกเย็นไม่ต่างจากป่าช้า ความสดใสที่เคยมีหายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ทั้งสองคนใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังเดียวกันเหมือนคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันไปมาโดยไร้ซึ่งคำสนทนามะลิยิ่งเจียมตัวหนักกว่าเดิม เธอทำหน้าที่ดูแลบ้าน ดูแลความสะดวกให้น่านน้ำตามปกติ แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาหรือเอ่ยปากพูดอะไ

บทที่ 126 การตัดสินใจของมะลิ ในจังหวะที่หัวใจของมะลิกำลังจะขาดรอน ร่างบางหิ้วกระเป๋าใบเล็กก้าวพ้นประตูรั้วบ้าน เธอพยายามก้มหน้าซ่อนน้ำตาเพื่อรวบรวมกำลังใจก้าวไปให้พ้นจากอาณาเขตของเขาให้ได้ แต่แล้วรถตู้คันสีขาวคุ้นตาก็แล่นมาเทียบจอดที่ฟุตบาทตรงหน้าเสียก่อน“อ้าวมะลิ ขนของไปไหน”เสียงหวานทว่าทรงอำนาจของน่านฟ้าดังขึ้นพร้อมกับประตูรถที่เลื่อนเปิดออก ร่างงามสวยสง่าก้าวลงมาด้วยความแปลกใจ แต่พอได้เห็นสภาพของคนตรงหน้าน่านฟ้าก็ถึงกับชะงักไปมะลิสะดุ้งสุดตัวร่างทั้งร่างสั่นเทาเหมือนใบไม้ต้องลม ดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักและท่าทางที่เหมือนคนขวัญเสียทำให้น่านฟ้ารู้สึกใจหายวาบ เธอรีบปราดเข้าไปโอบไหล่บางนั้นไว้แน่น“มะลิเป็นอะไร น่านน้ำมันทำอะไรบอกฉัน...”น่านฟ้าถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธระคนสงสาร เธอรู้จักนิสัยน้องชายตัวเองดีว่าบทจะร้ายก็น่าถีบแค่ไหน ยิ่งเห็นมะลิสะอื้นจนตัวโยนจนพูดไม่ออก ความผิดทั้งหมดก็ถูกโยนไปที่น่านน้ำทันทีร้อยเปอร์เซ็นต์“เปล่า

บทที่ 128 ตามคืนหัวใจ ภายในห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหราและเงียบสงบของบ้านน่านฟ้า เจ้าของบ้านสาวกำลังขะมักเขม้นกับการคัดกรองรายชื่อสูตินรีแพทย์ระดับต้นๆของประเทศ เพื่อเตรียมการดูแลสมาชิกใหม่ที่กำลังจะลืมตาดูโลก“รพ.นี้แหละ ไม่ไกลบ้านมากด้วย เดินทางสะดวกเผื่อเจ็บท้องกะทันหัน” น่านฟ้ายื่นหน้าจอแท็บเล็ตไปให้มะลิที่นั่งเหม่อลอยอยู่ข้างๆ“ได้ค่ะ” น้องตอบรับด้วยเสียงแผ่วเบาแบบขอไปที ดวงตาที่ยังบวมช้ำมองหน้าจอผ่านๆโดยที่ใจไม่ได้จดจ่ออยู่กับสิ่งที่เห็นเลยแม้แต่นิดในจังหวะนั้นเองเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันระบบรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านก็ดังขึ้น น่านฟ้าเหลือบมองเลขทะเบียนรถและชื่อผู้มาเยือนที่ปรากฏบนหน้าจอ ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ... หมาบ้าผู้เกรี้ยวกราดตามกลิ่นมาถึงหน้าถ้ำแล้ว“พี่ไทม์คะ” น่านฟ้าลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องทำงานของสามีที่อยู่ติดกัน“ว่าไงครับ?” ไทม์สามีหนุ่มผู้แสนดีเงยหน้าจากกองเอกสารส่งยิ้มให้ภรรยาสุดที่รัก“พี่ไทม์ช่วยไปกันหมาบ้าไม่ใ