جميع فصول : الفصل -الفصل 100

CalessiaKinabukasan, sabay kaming pumasok ni Marc.Hindi pa rin naman nagbago ang routine ko sa trabaho. Ginagawa ko pa rin lahat nang hindi na hinihintay ang utos niya. Sanay na kasi ako sa sistema niya. Minsan nga, nauunahan ko pa siya sa mga kailangan niya.Ang pagkakaiba lang ngayon, hindi na ako parang naglalakad sa basag na bote.Maayos na kasi ang pakikitungo sa akin ng ibang empleyado. Hindi na gaya dati na parang takot silang kausapin ako. Parang ang tingin nila sa akin noon ay may nakakahawa akong sakit.Napapangiti ako habang nagtitipa sa laptop ko at pasimpleng sumusulyap kay Marc.Kababalik lang namin mula sa boardroom. Ngayon, may kausap na naman siya sa phone habang nakatutok ang mga mata niya sa laptop niya.At ni minsan, hindi ako nagpapansin sa kanya. Kasi naiintindihan ko naman. Hindi madaling pamahalaan ang napakalaking kumpanya.At saka, busy rin ako.May ginagawa akong revised proposal para sa expansion ng cold storage and distribution hubs ng Belmonte Holdings s

CalessiaPareho kaming tahimik ni Marc sa loob ng kotse.Papunta na kami sa meeting. Pero dahil sa nangyari kanina, para kaming lutang.Si Marc, nakatutok nga sa tablet, pero kita ko sa gilid ng mata ko na hindi naman gumagalaw ang screen. Hindi rin gumagalaw ang mga daliri niya.Isinandal ko na lang ang ulo ko at pumikit.Saka naman siya humawak sa kamay ko.Ipinihit ko ang ulo ko sa direksiyon niya."Are you okay?""I'm fine..."Bahagya siyang napabuntong-hininga."Are you still bothered by what happened with your sister?"Hindi ako sumagot.Kinagat ko lang ang labi ko.Sino ba ang hindi ma-bo-bother?Akala ko simpleng usapan lang ang mangyayari.Usapang pamilya.Hindi ko naman akalaing madadamay si Marc."I'll tell HR to fire her."Agad akong napatingin sa kanya."Narinig mo ang usapan namin kanina?"Hindi siya sumagot. Muli na lang akong pumikit. Pero humigpit naman ang hawak niya sa kamay ko."Alam mo, wala naman siyang pakialam sa akin noon. Wala siyang pakialam kung sino o anong

CalessiaNanghihina akong napasandal sa dingding saka yumuko. Pinahid ko ang mga luha ko bago nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Pagkatapos ay dahan-dahan akong humakbang.Pero napalingon ulit ako sa elevator.Naisip kong sundan si Marc.Pero ang utak ko naman, nagsasabing wala na iyon. Nakaalis na. Kung kanina mo pa hinabol, baka naabutan mo pa.Kaya nagdesisyon na lang akong bumalik sa kuwarto.Nakailang hakbang pa lang ako nang may narinig akong tumawag sa pangalan ko.Agad akong napalingon."Anong ginagawa mo rito?" Si Olga.Bakas ang pagtataka sa mukha niya, lalo na't hindi ako agad sumagot. At saka, maluha-luha nga ang mata ko. Heto nga, at tinitigan niya ako nang matiim."Nag-away ba kayo ni Marc? Malilintikan talaga sa akin 'yon pagbalik no'n.""Pagbalik?" agad kong tanong.Pero tumunog naman ang phone niya. Agad niyang tinangnan."Wait lang…"Lumayo siya nang kaunti para sagutin iyon. Hindi rin maalis ang tingin ko sa kanya. Wala namang kakaiba sa kanya. Natural lan

CalessiaHuminto si Marc, saktong malapit sa kamay ni Ate. Pero hindi niya tinanggap ang kamay niya.“Can you move?” tanong niya.Imbes na sumagot, humikbi lang si Ate. Humawak siya sa binti niya at namilipit sa sakit.“My leg...” daing niya. “My leg hurts...”“Don't move,” agad na sabi ni Marc. “You might have a fracture.”Umatras siya at tumabi sa akin bago inilabas ang cellphone niya.Nag-dial siya ng emergency hotline.Nang may sumagot, agad niyang ipinaliwanag ang sitwasyon ni Ate at ibinigay ang eksaktong location namin.Pagkababa ng tawag, muli namang gumalaw si Ate.“Don't move,” sabi ulit ni Marc. “The medics are on the way. You'll only make it worse.”Natigil ang iyak ni Ate. Saglit na umawang ang labi niya. Parang may gusto siyang sabihin pero hindi niya mabigkas.Ako rin...Napatitig lang ako kay Marc, saka kay Ate na parang gusto nang tumayo.Bakas na ang pamumula sa mukha niya. Parang nahihiya na siya sa ayos niya lalo na't napapaligiran na siya ng maraming tao.Nagpilit

CalessiaBuong araw wala akong ginawa kundi kulitin ang board na ipagbigay-alam sa awtoridad ang pagkawala ni Marc.Pero ayaw nila. Ginagawa raw nila ang lahat ng paraan para mahanap lang siya.Sumapit ang gabi. Wala pa ring balita.Paulit-ulit kong tinitingnan ang phone ko.Paulit-ulit kong sinusubukang tawagan siya.Pero pareho ang resulta. Walang sagot.Nang sumikat ang araw, wala pa ring balita.Para na akong mababaliw. Wala akong maisagot kay Lola sa tuwing magtatanong siya.Palakad-lakad ako sa harap ng glass wall sa opisina ni Marc sa headquarters habang nakatanaw sa siyudad.Normal pa rin ang takbo ng lahat.Ang hindi normal ay ang pagkawala ni Marc."Ma'am..."Napalingon agad ako sa pinto."Any updates?"Umiling ang secretary."The board is requesting your presence, ma'am."Hindi ako sumagot, pero lumabas ako.Nakasunod naman sa akin ang secretary.Pagbukas ng pinto, lahat ng tingin ay napunta sa akin.Nakaupo sa conference table ang apat na board members kasama ang legal team