All Chapters of Hired to Serve, Forbidden to Love: Chapter 71 - Chapter 80

CalessiaLutang pa rin ako nang lumabas sa banyo. Hindi mawala sa isip ko ang mga nangyari sa loob.’Yong ginagawa niya habang naliligo ako, na ikinatigas ang buong katawan ko. Gusto kong lumingon. Tingnan siya. Pero natatakot ako sa banta niya.Wala pa nga akong karanasan. Hindi ibig sabihin, inosente ako sa kung ano ang ginagawa niya.Malinaw kong naririnig ang hingal niya. Ang pigil na ungol na ayaw niyang iparinig sa akin. Pero malinaw kong naririnig.Malayo ang distansya ko sa kanya, pero pakiramdam ko, nagliliyab ang balat ko kahit pumapatak ang tubig sa buong katawan ko.Napangiti ako. Masaya. Kung tutuusin, puwede na niyang gawin ang gusto niya kanina, kasi nando’n na kami. Pumapayag ako, tumutugon sa haplos at halik niya, pero nagpigil siya.Patunay lang na nirerespeto niya ako. Hindi siya lumampas sa hindi pa dapat mangyari.Kaya lang, pagkalito naman ang pumalit sa saya ko nang matapos siya.Para bang nahimasmasan na siya matapos ilabas ang init niya. Malambing pa rin naman

Calessia“Bart, bakit mo ba ako dinala rito?” tanong ko habang naglalakad kami sa lobby ng DL Hotel.Sa kotse pa lang, gusto ko nang magtanong.At saka may meeting nga siya. Bakit biglang isinama niya ako? May pa-damit pa siya.Napatingin ako sa suot kong beige long dress, simple pero elegante.Kaya lang, mula nang makasakay kami sa kotse kanina, ni minsan, hindi na niya ako nilingon. Sa phone niya lang siya nakatutok, laging nakangiti.Ang nakakainis pa, hindi ko mabasa dahil sa privacy screen ng phone niya.Hanggang sa nakarating na lang kami dito sa hotel.Ngayon nga ay hindi pa rin niya ako sinasagot.“Sinama-sama mo ako, hindi mo naman pala ako papansinin…” bulong ko, akmang babawiin ang kamay ko. Pero pinigil niya.Sinuksok na rin niya ang phone niya sa bulsa. Matiim na tumingin sa akin at ngumiti nang matamis.“Bakit mo ba kasi ako isinama? May meeting ka nga, ‘di ba?”Inismiran ko siya.Mas napangiti naman siya. Inangat niya ang kamay ko at inilapat sa labi niya.“You’re my wif

MarcRamdam ko ang hiya ni Calessia habang buhat ko siya. Halos ibaon na niya ang mukha sa dibdib ko.Pero ako, ngiting-ngiti.Masaya kasi ako. Dahil alam kong masaya siya. Masaya ang mama niya. Masaya si Lola.At sa simpleng bagay na ’to… parang nabura kahit papaano ang bigat na matagal nilang dala.Pagdating namin sa estate, nagtangka siyang maunang bumaba ng kotse.Hinawakan ko agad ang pulso niya.“Wait,” mahina kong sabi.Sumenyas ako sa driver. Naiwan kaming dalawa.Pagkababa niya, agad ko siyang hinila pabalik at pinaupo sa kandungan ko.“Marc!” napatili siya. “Umayos ka nga.”Ngumisi ako. “Maayos naman ako.”“Hindi ka maayos.”“I’m perfectly fine,” bulong ko. Inilapit ko ang labi ko sa leeg niya. “I’ve got you right here.”Niyakap ko siya nang mas mahigpit. Dahan-dahang dumulas ang kamay ko sa hita niya habang ang labi ko’y nakalapat sa batok niya, inaamoy ang pabango niya.“Official fiancée na kita… hindi lang sa contract…” dagdag ko, halos pabulong. “So now, puwede na—”“Anon

CalessiaNakangiti akong dahan-dahang nagmulat ng mga mata habang kinakapa si Marc sa tabi ko.Pero wala siya...Dismayado akong bumangon at napadaing agad. Masakit ang balakang ko. May mahapding pakiramdam din sa pagitan ng mga hita ko.Akala ko pa naman, mukha niya ang unang makikita ko paggising. O kaya’y yayakap siya sa akin habang tulog pa ako.Bigla tuloy kumirot ang dibdib ko. Para akong maiiyak. Parang may parte sa akin na nagsisising bumigay ako sa kanya kagabi.Mabilis kong itinakip ang mga palad ko sa mukha ko nang uminit ang mga mata ko.Pinili ko ’to. Ginusto ko ’to. Masaya kong ibinigay sa kanya ang lahat.Kaya wala akong karapatang mag-drama.Humugot ako ng malalim na hininga para pakalmahin ang sarili ko.Pagkatapos, maingat kong ibinaba ang mga paa ko sa sahig at dahan-dahang tumayo.Sakto namang bumukas ang pinto.Bumungad si Marc na may dalang tray ng pagkain habang nakangiti.Napakagat tuloy ako sa labi.Nag-o-overthink pa ako kanina. Pinaghahanda lang pala niya ako

Hindi ako mapakali habang sakay ng bridal car. Wala akong alam sa setup ng kasal. Basta na lang, ibinigay ni Marc itong wedding dress ko na hindi ko alam kung kailan pa niya ipinagawa. Hindi ito simpleng gown lang; hindi madaling gawin. May mga diamond pa.Kanina, akala ko sabay kaming pupunta sa wedding venue. Pero sabi niya, hindi raw puwede. Doon na lang daw kami magkikita.Hindi ko nga in-expect na sa estado nila, naniniwala pa pala sila sa gano’ng pamahiin.Sina Mama at Lola rin, nauna na. Kaya heto ako ngayon, walang ideya kung ano’ng naghihintay sa akin.Sa labas lang ako nakatingin. Sa mga lugar na dinadaanan namin na hindi na naman pamilyar sa akin.Hanggang sa makarating kami sa isang exclusive village. May mga bantay sa gate pero hindi kami hinarang. Mukhang kilala na nila ang sasakyan ni Marc.Diretso kaming pumasok hanggang sa huminto sa tapat ng isang private cathedral na napalamutian ng puting rosas.May mga bantay sa bawat sulok. May media rin, pero halatang piling tao