جميع فصول : الفصل -الفصل 110

CalessiaTumayo ako habang mahigpit pa rin ang hawak ko sa wallet ni Marc. Then taas-noo akong tumingin sa mga pulis sa harap ko."Then do your job.” Sinadya kong idiin ang boses ko."Ayoko ng maraming satsat. I want results… Hanapin ninyo ang asawa ko. Alamin ninyo kung sino ang may kagagawan nito."Tahimik lang silang tumango.Hindi na ako naghintay ng kahit ano pang sasabihin nila.Tumalikod na ako.Agad namang sumunod ang ilang board members."Calessia—"Lumingon ako sa kanila. “Hayaan n’yo po muna ako… I want to be alone."Huminto naman sila at hindi na nga nila ako sinundan.Nagpatuloy lang ako sa paglalakad hanggang makalabas ng gusali.Malamig ang simoy ng hangin na sumalubong sa akin.Nanoot iyon sa balat ko hanggang sa pinakailalim ng dibdib ko.Huminto ako sa gilid ng kalsada. Tanaw ang iilang sasakyang dumadaan.Then naalala ko si Mama at Lola. Hindi nila alam na umalis ako.Ilang beses akong humugot ng malalim na buntong-hininga bago ko inilabas ang cellphone ko.Tinawagan

CalessiaGabi na, pero hindi ako nakatulog.Kanina pa ako nakahiga sa kama habang nakatitig sa bubong nito.Paminsan-minsan ko ring tinitingnan si Armando. Nakahiga siya sa sahig na kawayan. Walang sapin. Isang unan lang ang gamit niya.Hindi ko alam kung tulog na ba siya o katulad ko, nakikiramdam lang.Kaibigan ko siya. Pero hindi ako komportable kasama siya.Kaya tuwing mapapapikit ako, agad din akong dumidilat kapag may kaunting galaw akong naririnig mula sa kanya.Paminsan-minsan kong kinakagat ang ibaba kong labi para mawala lang ang antok ko. Nakakatakot na ang katahimikan.Wala na akong ibang maririnig kundi ang paghampas ng alon sa dalampasigan. Ang mahinang kaluskos ng mga dahon sa labas.At ngayon, naririnig ko na ang mahinang hilik ni Armando.Napangiti ako. Dahan-dahan akong bumangon. Ingat na ingat na hindi makagawa ng ingay at magising siya."Sorry, Armando…" sabi ko sa utak ko.Hindi ko kayang manatili rito at maghintay lang gaya ng gusto niya.Kanina, kinausap ko siya.

CalessiaTwisted na ngiti ang sumilay sa labi niya.Hindi rin kaaya-aya ang tingin niya. Tingin na parang namumuhi.Pagkatapos ay marahan siyang yumuko."Hi, dear sister."Paulit-ulit akong napailing.Sunod-sunod na pumatak ang luha ko habang pinapanood siyang humahalakhak.Tuwang-tuwa sa sitwasyon ko.Naalala ko noong huling mag-abot kami sa headquarters. Ganitong-ganito rin ang tingin niya.Tingin na nagbabanta.Kaswal niyang iniikot-ikot ang dulo ng buhok niya sa daliri na para bang wala siyang ginagawang mali.Parang normal lang ang lahat ng ito.Gusto kong magtanong.Gusto kong malaman kung bakit.Anong kasalanan ko sa kanya para humantong sa ganito?Bakit niya ginagawa ito?Pero napalinga ako sa paligid.Dinukot niya ako.Posible bang siya rin ang dumukot kay Marc?“Ate…”Sinubukan kong magsalita.Pero tunog lang ang lumabas."What? Did you like my surprise?" natatawa niyang tanong.Umiling-iling ako.Kada iling ko, tumalsik ang mga luha ko.Pero ni kaunti, hindi ako nagpumiglas.

MARCNanlaki ang mga mata ko nang makita ko si Calessia na nakatali sa upuan.Parang may sumuntok sa sikmura ko. Gusto ko siyang lapitan. Alisin siya sa pagkakatali. Kasi hindi naman ito ang plano.Pero hindi puwede; magagalit si Cara.Pinilit kong ibalik ang atensyon ko kay Cara. Nagkunwaring hindi ako apektado ng nakikita ko.Ang gusto ko lang ay matapos na ’to at makaalis na si Calessia.Maibigay ko kay Cara ang gusto niya.Ang annulment.Ang kalayaan ni Calessia.Ilang beses kong naikuyom ang kamao ko habang pumipirma siya. Nang tutukan siya ng baril.Kunti na lang, papalag na ako. Lalo na nang si Cara mismo ang tumutok sa kanya.Pero sunod-sunod na putok ng baril ang umalingawngaw sa buong lugar.Napalingon agad ako kay Calessia. Lalapitan ko sana siya.Nakaupo na siya, nakapikit, at nakatakip ang mga palad sa tainga niya.Pero mabilis akong hinila ni Cara."Marc! Let's go!"Sumunod ako, pero panay pa rin ang lingon sa loob kung saan naiwan si Calessia."Stop looking at her!"Hin

Marc“Calessia!”Nagising akong parang sakay pa rin ng kotseng pabagsak sa dagat habang isinisigaw ang pangalan ni Calessia.Pero nanigas ang buong katawan ko nang makita ko si Lola.Seryoso siya na parang hindi natutuwa na nagising ako.“Lola…” Paos ang boses ko. Parang maiiyak na inabot ko ang kamay niya.Hindi siya nagsalita, pero hinayaan niya lang akong hawakan siya.Napatingin ako sa kamay niya.Saka ko lang napansin ang suwero sa kamay niya.“Lola, what happened to you?”“Sir Marc…” Pigil ni Mrs. Alfonzo nang tangka akong umupo.“Hindi ka po puwedeng gumalaw. Kailangan mo pong magpahinga.”Kunot-noo akong tumitig sa kanya.Nagkatinginan naman silang dalawa ni Lola.Umiling ako.“No… I need to see Calessia—”“Matapos ang ginawa mo sa kaniya, tingin mo, gugustuhin ka pa niyang makita?”Natahimik ako.Uminit din ang mga mata ko habang nakatingin kay Lola.“Where is she, La?”Nagtangka akong umupo ulit, pero pinigil ako ng sakit. Hindi ko rin maigalaw ang mga paa ko.Biglang hinila