All Chapters of Hired to Serve, Forbidden to Love: Chapter 111 - Chapter 120

Marc Wala akong nagawa kundi sundin ang gusto ni Lola. Ang tanggapin si Monica bilang nurse kahit klarong-klaro na wala siyang respeto sa akin. “Sir Marc, time for your medicine.” Iniabot niya sa akin ang gamot. Tinanggap ko naman iyon at walang reklamong ininom. Pero hindi ko siya tiningnan. Tahimik lang siyang naghintay hanggang sa masigurado niyang nalunok ko na ang lahat bago siya umatras at umalis sa harap ko. Ganito siya. Kapag hindi ako nagsusungit, hindi rin siya nagsasalita nang kung ano-ano. Aalis lang siya at tatayo sa may bintana habang may ginagawa sa phone niya. Madalas ko rin siyang nahuhuling may katext o may kausap. Parang bawat galaw ko ay nirereport niya kay Lola. O baka naman may iba lang talaga siyang kausap. Ibinalik ko ang tingin ko sa mga dokumentong nasa mesa ko. Ilang araw pa lang mula nang ma-discharge ako. Hindi pa natatanggal ang mga cast ko, pero heto ako ngayon, bumalik na sa Belmonte Holdings. Hindi lang para ibangon ang kumpa

CALESSIAMaagang gumising si Mama.Alam niyang umuwi na naman si Armando nang lasing kagabi.Tahimik siyang nagluto sa kusina ng paboritong hangover soup nito. Ilang beses ko pa siyang sinabihan na magpahinga na lang, pero ngumiti lang siya sa akin."Mas sasakit ang ulo no'n kapag wala siyang mahihigop na mainit na sabaw."Ganito si Mama.Sa mahigit dalawang buwan namin dito, tinuring niya si Armando na parang anak niya.Sa ganitong paraan niya sinusuklian si Armando sa tulong nito sa amin.Kaya hinayaan ko na lang siya.Nang maluto ang sabaw, siya mismo ang nagdala nito sa study ni Armando.Sumunod ako nang ilang sandali.Bahagyang nakabukas na ang pinto. Kitang-kita ko ang eksenang nagpahinto sa paghinga ko.Nakatayo si Mama sa harap ng mesa.Nasa harap naman niya si Armando na nakatutok sa laptop.Hindi man lang niya tiningnan ang sabaw o nagpasalamat kay Mama.Parang naiirita pa siya sa presensya nito."Armando," mahinang tawag ni Mama. "Kumain ka muna kahit kaunti. Makakatulong 'y

CALESSIABumukas ang pinto at agad ding nagsara.May tumawag kay Armando sa labas. May naghahanap daw sa kanya.Hindi siya sumagot, pero narinig ko ang papalayong yabag.Nagpakawala ako ng buntong-hininga.Narinig ko rin ang mahinang pagbuga ng hangin ni Mama.Tumingin ako sa kanya. Pero hindi kami nagsalita. Parang pareho kaming kinakapos sa hininga.Makalipas ang ilang segundo, sabay kaming napabangon.May mga boses kasi kaming naririnig sa ibaba. Parang mga kapitbahay.Umupo si Mama sa gilid ng kama habang ako ay tumayo at dahan-dahang lumapit sa bintana."Calessia, careful," agad niyang sabi. "Baka makita ka ni Armando."Tumango ako at bahagyang ibinuka ang kurtina.Mula rito, nakita ko si Armando sa may gate. May kausap siyang dalawang lalaki sa labas.Mukha silang mga Chilean.Itinuro ng isa sa kanila ang bahay na may party.Parang iniimbitahan nila si Armando.Nag-abot pa sila ng isang kahon ng alak.Pagkatapos ay lumingon si Armando rito sa taas.Mabilis akong umurong at nagtag

CALESSIAIpinikit ko ang mga mata ko hanggang sa tuluyang lumapag ang eroplano."Ladies and gentlemen, we have now landed. Please remain seated with your seatbelts securely fastened until the aircraft has come to a complete stop and the seatbelt sign has been switched off. Thank you."Kasabay ng boses ng flight attendant, marahang bumagal ang eroplano habang gumugulong sa runway.Dahan-dahan akong dumilat.Humugot ako ng malalim na hininga.Gusto kong ihanda ang sarili ko sa anumang sasalubong sa akin.Pero paano ako magiging handa?Hindi ko alam kung sino at ano ang kakaharapin ko mamaya.Naitakip ko ang mga palad ko sa mukha ko. Nakakapanghina.Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Parang kinakapos ako sa hininga at parang may yelo sa batok ko.Malayo na ako sa Chile.Malayo na rin ako sa bahay na ilang buwan na naging kulungan namin.Noon, may dahilan ako para lumaban araw-araw. Nagiging matapang ako dahil kasama ko si Mama. Pero ngayon, wala siya.Hindi ko pa alam kung ligtas

MARC“Marc?”Napatingala ako.Na-miss ko iyon.Ang boses niya...'Yong paraan kung paano niya bigkasin ang pangalan ko.Pero wala na ang lambing do'n.Parang bumalik kami sa unang araw na nagkita kami.“We need to talk.”Kumislap ang mga mata ko at ilang beses akong tumango.Agad akong sumenyas sa mga tauhan ko na umalis muna.Humawak naman si Mama sa kamay ni Calessia bago tumingin sa nurse.“Gusto kong lumanghap ng sariwang hangin.”Napatingin sa akin ang nurse, hinihingi ang permiso ko.Bahagya lang akong tumango at agad niyang itinulak palabas ng cabin ang wheelchair ni Mama.Kami na lang ni Calessia ang naiwan.Kaya lang, hindi ko alam kung sisimulan ko na bang magsalita. Kaya lang hindi ko naman alam kung saan ako magsisimula.Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang lahat.Muli siyang umupo.Humakbang naman ako palapit, pero nanatili akong nakatayo.Hinintay ko na lang na siya ang unang magsalita.Para kahit paano, magkaroon ako ng lakas ng loob.Lumipas ang ilang minuto.Tahim