Semua Bab เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Bab 11 - Bab 20

หลายวันต่อมา @คณะบริหาร มหาวิทยาลัย MU เปิดเทอมวันแรกคณะบริหารดูคึกคักมาก สนามหญ้าหน้าอาคารมีนักศึกษากลุ่มน้อยกลุ่มใหญ่นั่งจับกลุ่มคุยกัน เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยจอแจคลอไปกับแสงแดดอ่อน ๆ ของเช้าวันใหม่ ลมพัดผ่านต้นไม้พลิ้วไหวให้บรรยากาศเย็นสบาย พลอยชมพูนั่งหัวเราะคิกคักอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนบริเวณหน้าตึกคณะกับแก๊งเพื่อนสาว มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟเย็นที่หยดน้ำเกาะเต็มผิวแก้ว ดวงตาเป็นประกายขณะพูดเรื่องน่าขบขัน “หัวเราะอะไรกันอยู่ครับสาว ๆ” กวินทร์ รุ่นพี่สุดฮอตประจำคณะเอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามายังกลุ่มของพลอยชมพู ดวงตาของผู้ที่เพิ่งมาถึงจ้องมองน้องรหัสคนสวยรอฟังสิ่งที่อยากรู้ “พวกเราคุยเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะ ไม่มีสาระหรอก” เมื่อกี้พวกเธอกำลังพูดถึงวีรกรรมที่พลอยชมพูทำไว้เมื่อคืนวันศุกร์ที่ผ่านมา พูดขึ้นมาทีไรก็อดขำไม่ได้ แต่เรื่องนี้ต้องเก็บไว้เป็นความลับเฉพาะกลุ่มเพื่อนเท่านั้น จะแพร่งพรายให้คนอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด อีกอย่างเธอก็ไม่อยากบอกใครว่าวายุคือว่าที่คู่หมั้นของเธอ กวินทร์ส่งยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนจะนั่

คนกำลังฟุ้งซ่านดวงตาเบิกกว้าง คิ้วหนายกขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจ วายุลุกนั่งพรวดพราด นัยน์ตาสีเข้มจับจ้องข้อความของผู้หญิงที่เคยแนะนำตัวว่าชื่อทับทิม ริมฝีปากหนากระตุกยิ้ม ในที่สุดเธอก็ติดต่อกลับมาจนได้ วายุกำลังจะพิมพ์ตอบกลับไป ทว่าจู่ ๆ ก็ลบข้อความทั้งหมดทิ้ง ทำเป็นนิ่งไว้ก่อน อ่านไม่ตอบเหมือนที่เธอทำกับเขาบ้าง วางเครื่องมือสื่อสารเอาไว้บนโต๊ะแล้วรอดูว่าอีกฝ่ายจะพิมพ์อะไรอีก นั่งกัดนิ้วขณะจ้องมองหน้าจอด้วยใจจดจ่อ ทว่าอีกฝ่ายกลับเงียบกริบ ไหนบอกขอคุยด้วยวะ ชายหนุ่มตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง เออ! กูตอบกลับก็ได้ ‘มีไร’ ‘หนูอยากคุย อยากขอโทษกับสิ่งที่ทำลงไป ค่ำ ๆ มาเจอกันหน่อยได้ไหมคะ’ แทนตัวเองว่าหนูเล่นเอาชายหนุ่มขนลุกซู่ไปทั้งตัว แถมยังอยากนัดเจอเขาอีก บอกเลยงานนี้เธอยับแน่ วายุยกยิ้มครั้นจะให้ตอบรับในทันทีคงเสียงเชิงชายแย่ เล่นตัวสักหน่อยละกัน ‘ไม่ว่าง’ ก็เขาไม่ว่างจริง ๆ นี่นา ช่วงเย็นมีนัดทานข้าวดูตัวว่าที่คู่หมั้น และครั้งนี้ก็เบี้ยวนัดไม่ได้ด้วย ‘แต่หนูอยากเ

ร่างสูงเดินยิ้มมาแต่ไกล ขณะที่ดวงตาคมกริบเอาแต่เพ่งมองคนที่นั่งหันหลังให้ เป็นเธอจริง ๆ ด้วย “หึ!” วายุแค่นหัวเราะในลำคอ ขณะเดินเข้ามายังโต๊ะที่ครอบครัวของเขานั่งอยู่ “สวัสดีครับพ่อ แม่ สวัสดีครับคุณน้า” เขากล่าวทักทายผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ก่อนจะพูดต่ออีกว่า “ขอโทษนะครับที่ผมมาช้า พอดีเพิ่งกลับจากทำธุระที่ต่างจังหวัดน่ะครับ” เขาพูดแล้วสังเกตท่าทีของคนที่เอาแต่นั่งก้มหน้า มือข้างหนึ่งของเธอยกขึ้นมาปิดบังใบหน้าเอาไว้ คิดเหรอว่าจะปิดมิด… รู้สึกขำขันใบหน้าซีดเผือดราวกับไก่ต้มของยัยเด็กแสบพลอยชมพูชะมัด อยากรู้นักว่าเธอจะแสดงละครอะไรอีก “พลอย ไหว้พี่เขาสิลูก” พรรณีบอกคนที่เอาแต่นั่งก้มหน้า แถมยังทำท่าทางเลิ่กลั่กลนลานราวกับลูกหนี้หนีเจ้าหนี้ก็ไม่ปาน พลอยชมพูเงยหน้าช้า ๆ สบประสานกับดวงตาคมกริบที่จ้องมองเธอพร้อมกับยิ้มเย้ยหยันราวกับผู้ชนะ เจ็บใจชะมัด… เธอฉีกยิ้มอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ก่อนจะยกมือไหว้แบบขอไปทีพร้อมกับพูดเบา ๆ

วันต่อมา แสงแดดอ่อนโยนส่องผ่านมาทางหน้าต่างบานใหญ่ของบ้านเรือนไทยทรงปั้นหยา บ้านโบราณมีอายุยาวนานกว่าร้อยปีเป็นมรดกตกทอดจากคุณตาทวดของวายุ แม้ที่นี่จะถูกสร้างมานานทว่าสภาพของบ้านไม่ได้เสื่อมโทรมแม้แต่น้อย นั่นเป็นเพราะเจ้าของดูแลรักษาเป็นอย่างดี เห็นวายุเป็นคนเจ้าสำราญแบบนี้ความจริงแล้วเขาเป็นผู้ชายที่เนี้ยบและเจ้าระเบียบมาก รักความสมบูรณ์แบบ และรักความสะอาดสะอ้านเป็นที่สุด ชีวิตคุณชายที่เกิดในวงศ์ตระกูลผู้ดี มีคุณตาทวดเป็นถึงหม่อมหลวง มีคุณยายเป็นเจ้าของมูลนิธิคอยช่วยเหลือสังคม คุณปู่คุณย่าเป็นเจ้าของโรงแรมหรูหลายแห่ง ส่วนพ่อกับแม่ก็เป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียง วายุจึงถือได้ว่าเป็นผู้ชายเพอร์เฟกต์ไปเสียทุกอย่าง ไม่มีเรื่องไหนด้อยไปกว่าคนอื่น ยกเว้นเรื่องเดียว...นั่นก็คือเรื่องความรัก เมื่อก่อนเขาคือผู้ชายหนักแน่นคนหนึ่ง ถ้าได้รักใครแล้วก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจง่าย ๆ ทว่าความรักที่เขาทุ่มเทให้ทั้งใจทั้งกายสุดท้ายสิ่งที่ได้รับกลับมากลับกลายเป็นความเจ็บปวด ผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจหักหลังกันอย่างเลือดเย็น และเพราะความรักครั้งนั้นนั่นเอง ที่ทำให

หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ เมื่อกี้เธอไม่ทันได้มอง ก็เลยไม่รู้ว่าคนที่ช่วยตัวเองเอาไว้คือวายุ ร่างเล็กรีบผละออกจากเขาอย่างพัลวันพร้อมกับพูดเสียงแหลม “ปล่อยเลย” “เหอะ!” เสียงแค่นหัวเราะดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอหนา คนอุตส่าห์มาช่วย ขอบคุณสักคำก็ไม่มี แถมยังทำหน้าเหมือนเห็นผี ยัยนี่ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณคนรึไงกัน ‘คิดว่าฉันอยากกอดเธอมากมั้ง’ คิดในใจแล้วลุกขึ้นยืนกอดอก มองใบหน้าดื้อรั้นของคนอวดเก่งที่ทำท่าจะลุกยืนเอง พลอยชมพูโคตรดื้อ ชายหนุ่มพ่นลมหายใจเหนื่อยหน่าย ก่อนจะนั่งยอง ๆ ลงอีกครั้ง มือหนากดไหล่บอบบางเอาไว้ไม่ให้เธอลุกขึ้นได้ “นั่งเฉย ๆ รอรถพยาบาลอยู่ตรงนี้แหละ” “ไม่” “ก็บอกให้อยู่เฉย ๆ ไง ทำไมดื้อจังวะ” คนตัวโตทำเสียงดุใส่ เธอปั้นหน้าบึ้งตึง แต่ก็ยอมนั่งลงตามคำสั่ง ถึงกระนั้นก็ไม่วายบ่นกระปอดกระแปดเบา ๆ “พูดดี ๆ ก็ได้ไม่เห็นต้องดุเลย” วายุยืนขึ้นอีกครั้งใช้ร่างสูงใหญ่บดบังแดดให้คนที่นั่งอยู่บนพื้น ดวงตาคู่คมเหลือบมองริมฝีปากจิ้มลิ้มซึ่งขยับขมุบขมิบร