All Chapters of เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Chapter 21 - Chapter 30

เนื่องในโอกาสที่ออสตินได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูล สองหนุ่มโสดจึงชวนกันออกมาสังสรรค์ ส่วนไอ้เพื่อนซี้สองตัวอ้างว่าไม่ว่างตามเคย สงสัยพวกมันจะกลัวเมียจนหัวหดเลยออกมาไม่ได้ “เฮ้ย! วันนี้โจทย์มึงก็มาว่ะ” ออสตินซึ่งยืนเกาะระเบียงของชั้นลอยหันมาพูดกับคนที่นั่งอยู่บนโซฟา หลังจิบเครื่องดื่มวายุก็หันตามไปมอง ก่อนดวงตาคู่คมจะสบประสานกับดวงตาคู่งามของพลอยชมพูเข้าอย่างจัง แล้วจู่ ๆ ยัยนั่นก็เบะปากใส่เขาแล้วเบือนหน้าหนี ยัยนี่ชักจะเอาใหญ่ขึ้นทุกวัน จู่ ๆ รอยยิ้มร้ายกาจก็ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา วายุแกล้งหยอกล้อกับสองสาวด้านข้าง หัวเราะเสียงดังและจงใจเอนตัวเข้าใกล้คนซ้ายทีคนขวาที ดวงตาคมเพ่งมองไปที่พลอยชมพูแล้วยิ้มเย้ยหยัน ผู้ชายเจ้าเสน่ห์อย่างเขามีผู้หญิงเป็นร้อยเป็นพันพร้อมจะกระโจนเข้าหา เธอพลาดแล้วล่ะพลอยชมพูที่อยากยกเลิกการหมั้น อีกฝ่ายเหลือบมองไปทางโซนวีไอพีแล้วกลอกตามองบน ก่อนจะแกล้งทำหน้าเหมือนคนจะอาเจียน มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดปากอย่างเว่อร์วัง แล้วเอียงตัวทำท่าคลื่นไส้ให้เขาเห็นชัด ๆ เธอเบะปากใส่ก่อนจะไหวไหล่เหมือนไม่แยแสแล้วหมุ

บรรยากาศในรถถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ ไม่มีเสียงพูดคุยระหว่างคนทั้งสอง คนขับลอบมองคนที่นั่งนิ่งราวกับไม่หายใจอยู่หลายครั้ง สงสัยลืมเอาปากมามั้ง ความเงียบงันทำให้หวนนึกถึงครั้งก่อนที่มาด้วยกัน วันนั้นพลอยชมพูก็นั่งนิ่งแบบนี้ อยู่กับเขาสองต่อสองทีไรเป็นแบบนี้ทุกที ทีตอนอยู่กับผู้ชายคนอื่นยิ้มระริกระรี้เชียว คิดแล้วรู้สึกหงุดหงิดฉิบหาย ชายหนุ่มพ่นลมหายใจอย่างแรง ไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุย “ตอนอยู่ในผับพี่พูดอะไรกับผู้ชายคนนั้น ทำไมเขาถึงเดินหน้าแห้งออกไปเลยล่ะ” จู่ ๆ เธอก็ถามถึงเรื่องในผับ วายุยกยิ้มอย่างมีเลศนัย หันหน้ามาทางเธอแล้วเอ่ยถาม “อยากรู้จริงดิ” “อืม” รอยยิ้มของชายหนุ่มดูร้ายกาจทะแม่ง ๆ พลอยชมพูรู้สึกสังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้ หรือเขาจะพูดอะไรแปลก ๆ ออกไป ยังไม่ทันได้เล่าวายุก็ตั้งท่าจะหัวเราะขำขัน จากนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็หันมาทางหญิงสาวอีกครั้ง “ก็แค่บอกไปว่า เธอกำลังตั้งท้องลูกของพี่อยู่น่ะ” พูดพลางยักคิ้วกวนประสาท พลอยชมพูเบิกตากว้างอย่างตกใจ คำพู

เมื่อพิธีเปิดเสร็จสิ้นนักกีฬาก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของใครของมัน หนุ่ม ๆ แก๊งคิงวิศวะพากันไปรวมตัวที่สระว่ายน้ำของมหาวิทยาลัย วันนี้วายุมีลงแข่งว่ายน้ำท่าฟรีสไตล์ระยะสองร้อยเมตร พวกเพื่อนจึงพากันไปเชียร์ติดขอบสนาม แก๊งของพลอยชมพูเดินมาที่สระว่ายน้ำพร้อมกับกวินทร์ วันนี้พี่ประธานของพวกเธอลงแข่งในรายการเดียวกันกับวายุด้วย กวินทร์เป็นคนชวนสี่สาวมาเชียร์เขา พวกเธอเห็นว่าตัวเองว่างอยู่จึงไม่ได้ขัดข้อง ย่างกรายเข้ามาได้ไม่เท่าไหร่ดวงตาคู่สวยก็ปะทะเข้ากับสายตาคมกริบของว่าที่คู่หมั้น เขาใส่กางเกงว่ายน้ำตัวเดียวยืนอยู่ตรงริมสระ เมื่อเห็นพลอยชมพูมากับผู้ชายคนนั้นวายุก็เดินตรงดิ่งเข้าไปหาทันที มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วลากเธอไปตรงห้องเก็บตัว ท่ามกลางสายตาพวกเพื่อนของเธอ ต้นข้าวยิ้มแห้งให้เพื่อนสาวแล้วโบกมือพร้อมกับพูดอวยพร “โชคดีนะแก” “พวกแกว่ามันจะรอดไหม” สาลี่ยิ้มเจื่อนพลางส่ายหน้า ช่วงนี้อีพี่วายุมันก็ขยันมาก่อกวนซะด้วยสิ กวินทร์เงี่ยหูฟังด้วยความสงสัย เขาหันมาทางสามสาวแล้วตัดสินใจเอ่ยถามตามตรง “พี่เห็นผู้

เวลาผ่านไปไม่นานคนไปเข้าห้องน้ำก็เดินกลับมายังโต๊ะ สายตาคมมองหาคนที่เขาพามาด้วยแต่ตอนนี้ไม่รู้หายไปไหน วายุนั่งลงช้า ๆ ขณะกวาดตามองไปจนทั่วร้านอาหาร แต่ยังไร้วี่แววของพลอยชมพู “พลอยไปไหน” เขาหันไปถามคนที่นั่งด้านข้าง ออสตินทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า “หนีกลับไปแล้วมั้ง” คนถามหน้าถอดสี แต่ก่อนที่วายุจะเข้าใจผิดไปมากกว่านั้นเจ้าขุนก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน “มึงก็ไปหลอกมัน ดูหน้ามันซีดหมดแล้วน่ะ” ดาริณหัวเราะคิกคัก จากนั้นก็ชี้ไปทางนอกร้านแล้วพูดความจริง “น่าจะออกไปคุยโทรศัพท์นะ เมื่อกี้เหมือนมีคนโทรมา” ได้ยินดังนั้นวายุก็ลุกออกจากโต๊ะแล้วรีบเดินออกไปนอกร้านทันที ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ ท่าทางเหมือนไม่ได้แอบฟังแต่กลับยืนอยู่ในระยะที่ได้ยินชัดเจน พลอยชมพูเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตาจากเขาราวกับไม่ได้สนใจ จากนั้นก็พูดกับคนในสาย “ได้ค่ะ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ” พลอยชมพูคุยกับใคร ทำไมต้องไปเจอกัน เส้นความอดทนที่บางเฉียบของชายหนุ่มสั่นคลอน

หลังจบงานทุกคนก็พากันกลับ วายุขับรถไปส่งพลอยชมพูที่บ้าน ขณะนั่งรถคนตัวเล็กเอาแต่นั่งยิ้มตลอดทาง สงสัยจะชอบจริงแฮะ “ยากไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ หลังจากนั่งเงียบมานาน ชายหนุ่มหันไปมองเธอ เขาเลิกคิ้วสงสัยในคำถาม “หมายถึง?” “พลอยหมายถึงขับดริฟต์น่ะ ยากไหมคะ” “อยากลองขับไหมล่ะ วันหลังพี่สอนให้ได้นะ” คนฟังหันมาส่งยิ้มดวงตาเป็นประกายแวววาว จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “อยากค่ะ พี่อย่าหลอกให้พลอยดีใจเก้อนะ” “ไม่หลอกหรอกน่า” “ขอบคุณค่ะ” สงสัยจะชอบมากจริง ๆ พอบอกว่าจะสอนให้เธอก็เอาแต่ยิ้มไม่หยุด ดวงตาคมลอบมองคนด้านข้างเป็นระยะแล้วแค่นยิ้ม บอกตามตรงว่าตอนอยู่ด้วยกันมันโคตรมีความสุข จนอยากอยู่ด้วยกันนาน ๆ วายุเหลือบมองเวลาบนหน้าปัดเรือนไมล์รถ จากนั้นก็เลี้ยวเข้าไปจอดในร้านอาหารร้านหนึ่งซึ่งบรรยากาศดีมาก นอกร้านประดับประดาด้วยไฟสีเหลืองอบอุ่น ให้ความรู้สึกโรแมนติกเหมาะสำหรับการออกเดท ตั้งใจว่าจะพาเธอแวะทานข้าวเย็นก่อนกลับเข้าบ้าน ทว่าจู่