All Chapters of เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Chapter 51 - Chapter 60

นาฬิกาปลุกดังขึ้นในเวลาตีสี่ ชายหนุ่มปิดเสียงแจ้งเตือนแล้วลุกจากเตียงนอน จากนั้นก็เดินไปเข้าห้องน้ำ หลังล้างหน้าให้ตาสว่างเขาก็เดินกลับมาที่เตียงอีกครั้ง ตาคู่คมจดจ้องใบหน้าน่ารักของคนนอนหลับปุ๋ยในอ้อมกอดของเขาทั้งคืน ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้ม ก่อนจะจุมพิตลงบนหน้าผากมนสวยแผ่วเบา เขาเดินไปเปิดประตูตรงระเบียงห้องนอนของหญิงสาว จากนั้นก็ปีนลงไปตามทางเก่าที่ปีนขึ้นมาเมื่อคืน ปีนขึ้นว่าตื่นเต้นแล้วปีนลงยิ่งตื่นเต้นกว่า การแข่งรถชิงแชมป์ระดับประเทศก็ยังไม่ทำให้เขาตื่นเต้นได้เท่านี้ เมื่อปีนลงมาได้ชายหนุ่มยังต้องปีนกำแพงอีกขั้น กว่าจะกลับเข้ารถได้ก็เล่นเอาเหงื่อตกเหมือนกัน กว่าวายุจะขับรถถึงบ้านฟ้าก็สว่างพอดี พอก้าวเท้าเข้าบ้าน ร่างสูงต้องตกใจสุดขีดเมื่อพบกับผู้เป็นแม่กำลังนั่งจิบกาแฟยามเช้าอยู่ตรงโซฟา มาเมื่อไหร่วะ “ไปไหนมา ถึงได้กลับเอาป่านนี้ อย่าบอกนะว่าออกไปเที่ยวกับผู้หญิงอีกแล้ว” แผดเสียงทรงอิทธิพลกรอกหูลูกชายแต่เช้า ดวงตาฉายแววพิโรธ สุวิมลวางแก้วกาแฟแล้วลุกจากโซฟา เดินตรงปรี่เข้าไปหาบุตรชายพร้อมกับง้างมือตั้งท่าจะฟาด

เช้าวันต่อมา อากาศของเช้าวันใหม่ช่างสดใสและเย็นสบาย เหมาะแก่การนอนหลับใหลอยู่บนเตียงมากกว่าต้องตื่นไปเรียน แม้จะคิดอย่างนั้นแต่พลอยชมพูก็ต้องขุนตัวเองให้ลุกจากเตียงนอน หญิงสาวยืนยืดแขนเหยียดขาเพื่อเรียกความกระชุ่มกระชวยให้กลับเข้าร่าง จากนั้นก็เดินโงนเงนตามเส้นทางไปห้องน้ำ เพียงไม่นานร่างอรชรที่เปียกหมาดก็เดินออกมาด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่า ร่างเล็กแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาแล้ววิ่งลงมาจากบันไดอย่างเร่งรีบ ตอนนี้เธอสายมากแล้ว “ไม่ทานข้าวเช้าก่อนเหรอลูก” “พลอยสายแล้วแม่” วิ่งไปขึ้นรถสปอร์ตที่เพิ่งซ่อมเสร็จหมาด ๆ เสียงสตาร์ตเครื่องยนต์ดังกระหึ่มกึกก้อง ผู้เป็นแม่เห็นแล้วอดห่วงไม่ได้ทุกที ประตูรั้วอัตโนมัติถูกเปิดโดยรีโมตคอนโทรล เธอเหยียบคันเร่งอย่างแรงก่อนจะเหยียบเบรกกะทันหันเมื่อพบว่ารถของวายุจอดอยู่หน้าบ้าน หญิงสาวเปิดประตูลงมาแล้วเดินไปที่รถเขาด้วยความสงสัย กระจกฝั่งคนขับลดลงมาเล็กน้อยพอให้สามารถสาดส่องสายตาเข้าไปในรถได้ วายุนอนหลับสนิทราวกับไปอดหลับอดนอนมาจากไหน “พี่วายุคะ”เรียกชื่อเขาแผ่ว

เสียงไซเรนรถพยาบาลดังกึกก้องบนท้องถนนในช่วงเวลาบ่ายคล้อย ไฟสัญญาณสีแดงสลับน้ำเงินกะพริบวูบวาบสะท้อนใบหน้าของผู้คนที่ยืนมุงดูด้วยความตื่นตระหนก ร่างบางถูกวางลงบนเปลอย่างระมัดระวัง จากนั้นเจ้าหน้าที่กู้ชีพก็ช่วยกันยกขึ้นรถพยาบาล เลือดสีแดงเข้มยังคงไหลซึมผ่านผ้าพันแผลบนหน้าผาก “ฮือ! แกอย่าเป็นอะไรนะเว้ย! ไอ้พลอย ฮึก! ฮือ!” เสียงต้นข้าวร้องไห้โฮอยู่ข้าง ๆ เธอผ่านมาเห็นเหตุการณ์ตอนคนเริ่มมุงดูอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ชนนักศึกษาข้ามถนน ใครจะคิดว่าคนที่ถูกชนคือเพื่อนสาวของตัวเอง ตอนเรียนจบคาบสุดท้าย ได้ยินพลอยชมพูพูดว่าจะรอพี่วายุมารับนี่นา แล้วเหตุไฉนจึงมาเดินข้ามถนนให้รถชนได้ เปลถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินทันทีที่รถพยาบาลจอดสนิท พร้อมกับเสียงเดินอย่างเร่งรีบของบุคลากรทางการแพทย์ที่รีบเข้ามาประกบคนเจ็บ จากนั้นประตูห้องฉุกเฉินก็ปิดลง ต้นข้าวเดินไปเดินมาอย่างกังวลใจ ก่อนหน้านี้เธอได้โทรไปแจ้งข่าวให้ทางบ้านพลอยชมพูทราบแล้ว พ่อและแม่ของพลอยชมพูน่าจะกำลังเดินทางมาที่โรงพยาบาล เพื่อนสาวอีกสองคนก็บอกว่าจะรีบตามมาสมทบเช่นกัน ส่วนวายุติดต่อไม่ได้

พลอยชมพูคลี่ยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ใบหน้าซีดเซียวเริ่มขึ้นสีระเรื่อ เธอทุบอกเขาเบา ๆ ด้วยความขวยเขิน “ทำอะไรคะ ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะทำยังไง” “พี่จูบเมียผิดตรงไหน” “พี่วายุ...” เธอถลึงตาใส่คนเจ้าเล่ห์ ก่อนจะออกแรงผลักอกเขาออกห่างเล็กน้อย ขณะหนุ่มสาวกำลังหยอกล้อกันอย่างน่ารัก ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก่อนที่ประตูห้องพักผู้ป่วยจะเปิดออกกว้าง หน้าประตูปรากฏร่างของกวินทร์ ชายหนุ่มยิ้มกว้างก่อนจะรีบหุบยิ้มอย่างฉับพลัน เมื่อเห็นคนป่วยกำลังหยอกล้ออยู่กับว่าที่คู่หมั้น วายุหันขวับไปมองเช่นกัน ดวงตาสองคู่จ้องเขม็งกันราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นไปแล่นมา คิ้วหนาของวายุสั่นกระตุกด้วยความหงุดหงิด รู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมาทันทีที่เห็นหน้าไอ้พี่รหัสของพลอยชมพู “พลอย เป็นไงบ้าง” กวินทร์เมินใส่วายุแล้วเดินอ้อมไปหยุดยืนข้างเตียงอีกฝั่ง เขาวางกระเช้าที่มีผลไม้อยู่เต็มตะกร้าไว้บนโต๊ะข้างเตียงคนป่วย ดวงตาสีเข้มแสดงออกถึงความห่วงใยต่อหญิงสาว “พลอยดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะคะพี่กวินทร์”

พลอยชมพูนั่งขมวดคิ้วอย่างคนวิตกกังวลหลังวางสายจากมารดา ผู้เป็นแม่โทรมาบอกว่าคืนนี้มานอนเฝ้าไม่ได้เพราะมีอาการท้องเสียตั้งแต่บ่าย ส่วนพ่อเธอก็กลับไปทำงานต่างจังหวัดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว วายุมองคนทำสีหน้าเคร่งเครียด เขานั่งลงข้างเตียงเอื้อมมือไปกุมมือบอบบางเอาไว้ แล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “แม่โทรมาบอกอะไรเหรอ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ หืม” “แม่โทรมาบอกว่าท้องเสียค่ะ ไม่รู้ว่าเป็นไงบ้าง พ่อก็ไม่อยู่ด้วย” “ถ้างั้นก็ให้ท่านพักผ่อนเถอะ คืนนี้พี่อยู่กับพลอยเอง” “แต่พี่ก็ต้องพักผ่อนนะคะ พี่ไม่ได้นอนมาตั้งหลายวันแล้ว” ดูเหมือนพลอยชมพูจะจำฝังใจเรื่องที่เขาอยู่ทำงานโปรเจกต์จนถึงเช้า เป็นไงล่ะไอ้วายุ โกหกครั้งเดียวฝังใจไปจนตาย ฝังใจกูนี่แหละ “การได้เห็นหน้าพลอยก็เหมือนได้พักผ่อนแล้ว” ฝ่ามือหนาลูบลงบนผมนุ่มยาวแล้วยิ้มบาง ๆ กลบเกลื่อนความรู้สึกผิดในใจ เมื่อเวลาล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืน ความเงียบครอบคลุมทั่วห้องพักฟื้น มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พอเข้าสู่ห้วงนิทราพลอยชมพู