All Chapters of เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Chapter 31 - Chapter 40

ใช้เวลาเพียงไม่นานรถซูเปอร์คาร์คันงามก็มาจอดอยู่หน้าบ้านเรือนไทยหลังใหญ่ หลังจอดรถไว้ในโรงจอดซึ่งใหญ่โตราวกับเป็นบ้านอีกหลัง เขาก็เปิดประตูให้หญิงสาวลงจากรถแล้วพาเธอเข้าบ้าน ร่างเล็กกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหันมาทางเขาแล้วยิ้มบาง ๆ “พี่อยู่คนเดียวเหรอคะ” “ใช่ พ่อกับแม่อยู่ที่เขาใหญ่น่ะ” “ออ” เธอพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาซึ่งตั้งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ แม้ภายในบ้านไม้ไม่ได้เปิดไฟสว่างจ้า แต่ก็มองเห็นทุกอย่างที่เคลื่อนไหวได้ชัด ทุกการกระทำของหญิงสาวจึงอยู่ในสายตาของชายหนุ่มตลอดเวลา วายุเดินเข้าไปด้านหลัง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับไวน์ขวดใหญ่และแก้วอีกสองใบ เขารินไวน์ใส่แก้วแล้วยื่นให้หญิงสาว “ใส่ยารึเปล่าคะ” “อืม! ใส่ยาเสน่ห์ ระวังจะหลงพี่จนหัวปักหัวปำล่ะ” พูดพลางกระตุกยิ้ม จากนั้นเขาก็ยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ ดวงตาคมกริบจดจ้องไปที่คนตรงหน้า หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นแล้วกระดกดื่มจนหมด พลอยชมพูขี้เมาใช่ย่อย ร่างสูงย้ายไปนั่งโซฟาตัวเดียวกัน จากนั้นก็เขยิบเข้าใกล้เธอ มือ

ชายหนุ่มตะโกนเรียกคนที่เดินหน้าตึง ตั้งท่าจะออกจากห้อง แล้วพยายามจะอธิบายว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้ล่วงเกินอะไรเธอเลย นอกจาก...จับนม ทว่าขณะนั้นที่ประตูห้องก็มีเสียงเคาะ ก๊อก! ก๊อก! ขึ้นมา “คุณวายุเป็นอะไรรึเปล่าคะ เมื่อกี้ป้าได้ยินเสียงดังไปถึงข้างล่าง” ป้านุ่ม แม่บ้านวัยหกสิบปีตะโกนถามจากอีกฝั่งของประตู พลอยชมพูตาโต หันขวับไปมองวายุ ดวงตาสองคู่สบกันชั่วขณะ หญิงสาวทำตัวไม่ถูกจึงวิ่งกลับไปที่เตียงอีกครั้ง เธอกระโจนขึ้นเตียงแล้วดึงผ้าห่มคลุมโปงมุดเข้าไปซ่อนตัว หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ วายุแค่นยิ้มให้กับท่าทางลนลานของหญิงสาว ความจริงป้านุ่มรู้แล้วว่าเขาพาพลอยชมพูมานอนที่นี่ เพราะเมื่อคืนตอนที่ลงไปทำความสะอาดโซฟาป้าแม่บ้านดันมาเห็นเข้าพอดี แล้วหลักฐานที่พลอยชมพูทิ้งไว้เกลื่อนกลาด ทั้งบราปีกนกและกางเกงชั้นในก็วางกระจัดกระจายอยู่ตรงนั้น จะโกหกก็ไม่ได้เขาเลยต้องบอกความจริง มุมปากยกยิ้มขณะคิดเรื่องสนุก ก่อนที่วายุจะขึ้นคร่อมเธออย่างจงใจ มือหนากดศีรษะเล็กไว้ใต้ผ้าห่ม เขยิบตัวขึ้นจนเป้ากางเกงอยู่ตำแหน่งเดียวกับใบหน้าของเธอ

วันต่อมา สนามแข่งรถ เสียงเครื่องยนต์คำรามดังก้องอยู่ในสนามแข่งรถส่วนตัว วายุยืนกอดอก สายตาคมกริบมองหญิงสาวซึ่งกำลังนั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยท่าทางกังวลนิด ๆ เขาไม่ได้กลัวนะ แต่กังวลเรื่องความปลอดภัยของเธอมากกว่า ใบหน้าหวานเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ดวงตากลมโตจ้องถนนเบื้องหน้าอย่างจดจ่อ “พร้อมไหม” “พร้อมค่ะ” เจ้าของใบหน้าสวยพยักหน้าหนักแน่น ทว่าหัวใจกลับเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก วายุพ่นลมหายใจดังฟู่! ก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับ “โอเค งั้นเริ่มจากเบสิกก่อน” เขายื่นมือไปแตะที่พวงมาลัยเบา ๆ พร้อมกับอธิบายไปทีละอย่าง พลอยชมพูพยักหน้าเข้าใจ มองมือหนาที่วางอยู่บนพวงมาลัยใกล้ ๆ กับมือของเธอแล้วสูดลมหายใจลึกอยู่ตลอดเวลาด้วยความตื่นเต้น ทั้งกลัวว่าตัวเองจะทำไม่ได้แล้วทำให้ครูผู้สอนอารมณ์เสีย แล้วไหนจะกลัวว่าจะทำให้รถของเขาเสียหายอีก เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มอยู่ตรงลานกว้างของสนามแข่งรถ ออสตินยืนอยู่บนห้องรับรองของอาคารหลังใหญ่ ดวงตาสีน้ำตาลของหนุ่มลูกครึ่งไทย

เช้าวันต่อมา @คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย KU วายุทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ใต้ต้นไม้อย่างแรง แสดงอาการหงุดหงิดตั้งแต่เช้า สีหน้าบอกบุญไม่รับราวกับคนแบกโลกไว้ทั้งใบ เจ้าขุนเห็นดังนั้นจึงอดสงสัยไม่ได้ “เป็นไรวะ ทำหน้าเหมือนคนปวดขี้แต่เช้าเลย” เจ้าของใบหน้าซังกะตายถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันมาทางคนถามแล้วถอนหายใจอีกครั้ง ครุ่นคิดสองจิตสองใจจะเล่าให้พวกมันฟังดีไหมวะ เออ! เล่าก็ได้ “พลอยทำเหมือนไม่อยากหมั้นกับกูเลยว่ะ” คนฟังเลิกคิ้ว รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่ไอ้คนปากแข็งมันกล้ายอมรับตรง ๆ “แล้วนี่มึงงอน?” “กูเปล่าสักหน่อย” ตอบเสียงอ้อม ๆ แอ้ม ๆ เหมือนไม่กล้ายอมรับความจริง มาถึงขั้นนี้แล้วยังจะปากดีอยู่อีกไอ้ห่า “เหรอ?” คราวนี้เป็นออสตินที่ลากเสียงคำว่า ‘เหรอ’ ยาว ๆ พร้อมกับทำหน้ากวนบาทาเย้าแหย่ “แมน ๆ หน่อยดิวะ มึงจะกั๊กเพื่อ” ทิวเขาพูดผสมโรง “เออ ๆ กูยอมรับก็ได้ว่ากูงอน คราวนี้พอใจพวกมึงยัง” คนถูกเซ้าซี้โวยวายใส่พวกเพื่อนที่นั่งขำก๊าก เหมือ

หลังเดินกลับมายังรถ ชายหนุ่มก็เอาแต่เพ่งมองคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง พลอยชมพูนั่งนิ่งสีหน้าเรียบตึงไม่แม้แต่จะปริปากพูด แต่นิ่ง ๆ แบบนี้แหละโคตรน่ากลัวเลย ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะกระจกฝั่งคนขับดังขึ้น ชายหนุ่มหันไปสบตากับคนด้านนอก ไอด้ากำลังยืนรออยู่ วายุหันมาทางพลอยชมพูที่เอาแต่นั่งเงียบ ความจริงถ้าเธอพูดมาคำเดียวว่าอย่าเปิด เขาก็พร้อมจะทำตามคำสั่งของเธอทันที ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะกระจกดังขึ้นอีกครั้ง สุดท้ายวายุก็จำใจกดปุ่มลดกระจกลง “ว่าไงไอด้า” “ด้าขอนั่งไปด้วยสิ รถสองคันนั้นของเต็มอะ” ทำไมขยันสร้างปัญหาจังวะ วายุพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ แต่ดูเหมือนคนที่ยืนอยู่นอกรถไม่ได้สะทกสะท้าน ชายหนุ่มหันมาทางพลอยชมพูอย่างลังเลใจ คนนั่งข้าง ๆ หันมาส่งยิ้มฝืน ๆ ก่อนจะพูดน้ำเสียงเรียบนิ่ง “พลอยว่าไปด้วยกันหลาย ๆ คนก็สนุกดีนะคะ” วายุชะงักไปชั่วขณะ ไม่แน่ใจว่ารอยยิ้มเมื่อครู่คือรอยยิ้มจากใจจริง หรือเธอต้องการปิดบังความรู้สึกบางอย่างเอาไว้กันแน่ “ถ้างั้นด้าขอนั่งหน้าได้ไหม ยุก็รู้หนิว่าด้าชอบ