All Chapters of เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Chapter 41 - Chapter 50

การแข่งขันกีฬาโปโลน้ำกำลังดำเนินไปอย่างสนุกสนาน เสียงกรีดร้องของไอด้าดังสนั่นลั่นสระ ดูเธอจะมีความสุขมากที่ได้อยู่ท่ามกลางหนุ่ม ๆ โดยเฉพาะวายุที่ไม่ว่าเขาจะว่ายไปทิศไหนเธอก็จะตามไปลอยคออยู่ใกล้ ๆ ใช้จังหวะแย่งบอลเอาความอวบใหญ่ของสองเต้าเข้าไปเสียดสีกับร่างกายของเขาราวกับจงใจ “เกาะเป็นปลิงเลย” ดาริณเผลอเบะปากใส่คนที่ทำตัวเหมือนสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกหนอนปล้องที่ชอบเกาะตามตัวคนที่ลงไปเล่นน้ำในลำคลอง ประโยคของดาริณสร้างเสียงหัวเราะให้สองสาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง แม้จะฝืนยิ้มให้ดูสดใส แต่ลึก ๆ ในใจกลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีบางสิ่งมาถ่วงไว้ พลอยชมพูเหลือบมองไปยังสระว่ายน้ำ นัยน์ตาคู่งามฉายแววสั่นไหว ก่อนที่เธอจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วหันกลับมาสนใจสองสาวที่นั่งอยู่ด้วยกัน “ทีมมึงมีสาม ทีมกูมีแค่สองโคตรเสียเปรียบอะ” ออสตินโวยวายหลังจากที่ทีมตัวเองพ่ายแพ้ไปแล้วสองเกม “งั้นให้ไอด้าไปอยู่ทีมมึงไหมล่ะ” วายุเสนอความคิดเห็น “ไม่เอาอะให้อยู่ทีมมึงน่ะดีแล้ว” สิ้นประโยคออสตินก็หันไปทางสามสาวแล้วตะโกนถาม

เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ดับลงเมื่อรถแล่นเข้ามาจอดหน้าบังกะโลหลังเล็กที่ตั้งอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบ แสงไฟหน้ารถส่องกระทบผนังไม้สีอ่อนก่อนจะหรี่ลง ทำให้รอบตัวถูกปกคลุมด้วยความมืด มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟหน้าบังกะโลที่กะพริบไหวตามแรงลมทะเล บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนในรถ คนขับปลดเข็มขัดนิรภัยช้า ๆ ก่อนจะผลักประตูออกมา เสียงรองเท้ากระทบผืนทรายขณะร่างสูงเดินอ้อมมาอีกฝั่ง เขาเปิดประตูรถฝั่งคนนั่ง ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงจนใกล้กับดวงหน้างดงาม ริมฝีปากยกยิ้มขณะจดจ้องคนที่หลับปุ๋ยซบเบาะรถ “พลอย” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู แต่ร่างบางยังคงนอนนิ่ง เปลือกตายังคงปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แสดงให้เห็นว่าเธอน่าจะหลับลึก วายุยกแขนขึ้นมาดูเวลา ไม่แปลกที่เธอจะง่วงมากเพราะตอนนี้ปาเข้าไปเที่ยงคืนกว่าแล้ว วายุยิ้มบาง ๆ ขณะมองคนที่ยังคงจมอยู่ในห้วงนิทรา ใบหน้าหวานซึ่งมีปอยผมปรกอยู่ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะใช้ปลายนิ้วเกลี่ยออกให้พ้นจากกรอบหน้า “คนขี้เซา” เขาพึมพำ จากนั้นก็ปลดเข็มขัดนิรภัยออกให้ สองแขนสอดใต้ร่างบางแล้วยกเ

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ลมพัดกระโชกจนต้นไม้ด้านนอกเอนไหวไปตามแรงพายุ ภายในบังกะโลหลังเล็ก มีเพียงแสงสีส้มจากโคมไฟที่ให้ความสว่าง กลิ่นดินชื้นและไอเย็นของสายฝนลอยมาแตะจมูก ให้ความรู้สึกแปลกใหม่สำหรับคนเมืองกรุง ชายหนุ่มยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง มองสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันมามองคนที่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟานุ่ม สองแขนโอบกอดตัวเองขณะสายตาเหม่อมองออกไปด้านนอก “หนาวเหรอ” เอ่ยถามพลางก้าวเข้ามาหาเธอ หญิงสาวสบตากับเขาแล้วพยักหน้าพร้อมกับพูดว่า “นิดหน่อยค่ะ” ร่างสูงไม่รอช้า เดินไปคว้าผ้าห่มผืนบางบนเตียงมาคลุมให้เธอพลางนั่งลงข้าง ๆ “ฝนน่าจะไม่หยุดตกง่าย ๆ เราคงออกไปไหนไม่ได้แล้ว” เขาพูดพลางใช้มือใหญ่ลูบผมนุ่มยาวอย่างอ่อนโยน ดวงตาสื่อความหมายบางอย่าง แววตาคมกริบดูอันตราย ดาเมจรุนแรงมากจนเธอไม่กล้าสบตากับเขาในระยะใกล้ พลอยชมพูรีบหลบตา ทว่าคนเจ้าเล่ห์กลับจับใบหน้าเธอให้หันกลับไปมองเขา เรียวปากหนาเผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ปลา

ร่างเล็กกระตุกสั่น ลมหายใจถี่กระชั้น หญิงสาวรู้สึกจุกแน่นรอบ ๆ ปากรูสวาท ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้ขมวดคิ้วเหยเกแล้วกระตุกยิ้ม เขาก้มลงจุมพิตตรงหน้าผากมนสวย ก่อนจะเริ่มขยับเอวเนิบนาบเมื่อทุกอย่างเข้าที่ “ดีขึ้นไหม” หญิงสาวพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนที่ร่างเล็กจะสะดุ้งวาบเมื่อร่องรักเริ่มถูกกระทุ้งหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ สองเต้าอวบใหญ่สั่นกระเพื่อมไปตามจังหวะกระแทกกระทั้นช่างเป็นภาพที่งดงาม “เสียวจังพลอย” ชายหนุ่มครวญครางพลางกระทุ้งดุ้นสวาทเข้าไปในร่องสาวอย่างเร่าร้อน ขณะใบหน้าหล่อเหลาก้มลงดูดนมไปพร้อม ๆ กัน “อื้อ~” เสียงหวานร้องครวญครางราวกับใจจะขาด เมื่อความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน ขาเรียวเล็กถูกแยกออกให้กว้างกว่าเดิมเพื่อที่เขาจะได้กระเด้าเข้าสุดลำ มือหนาสองข้างประคองร่างบางแล้วโก่งเอวกระแทกกระทั้นเต็มกำลัง “อ๊ะ~อ๊า~” แรงกระเด้าทำให้หญิงสาวหยุดครางไม่ได้ พลอยชมพูหลับตาพริ้มอิ่มเอมกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ชายหนุ่มมอบให้ ท่อนขนาดใหญ่คับแน่นเต็มรู เสียดครูดร่องกลีบสร้างความเสีย

กว่าจะเดินทางถึงกรุงเทพฯ เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงสองทุ่มกว่า ก่อนไปส่งพลอยชมพูที่บ้านเขาไม่ลืมแวะไปเอาของที่คอนโดเจ้าขุน ตอนเจอหน้าเพื่อนสนิทพวกมันเล่าให้ฟังว่า ไอด้าเก็บของกลับกรุงเทพฯ ตั้งแต่เธอรู้ว่าพวกเขารวมหัวกันหลอกเธอเพื่อเปิดทางให้วายุพาพลอยชมพูไปเที่ยวกันสองต่อสอง ชายหนุ่มไม่ได้ยี่หระกับเรื่องของไอด้าราวกับเรื่องของเธอเป็นเพียงฝุ่น PM2.5 ที่ลอยไปลอยมาในอากาศ อย่างมากก็แค่สร้างความระคายเคืองให้ดวงตา แค่เขาใส่หน้ากากป้องกันซะคงไม่ก่อให้เกิดผลกระทบต่อสุขภาพ หลังออกจากคอนโดเจ้าขุน วายุก็ขับรถไปส่งพลอยชมพูที่บ้าน รถคันหรูจอดนิ่งที่หน้ารั้วสูงปุ๊บชายหนุ่มก็รีบขยับไปหาหญิงสาวทันที เขาดึงมือเล็กมาจับที่แก้มของเขาขณะสบตากับเจ้าของมืออย่างหวานซึ้ง ดวงตากะพริบถี่ ๆ คล้ายกับเด็กอยากอ้อนเอาของเล่นก็ไม่ปาน “ทำหน้าแบบนี้ต้องการอะไรคะเนี่ย” “ถ้าบอกจะให้ไหม” พลอยชมพูหลุดขำ ท่าทางของเขาเหมือนลูกแมวแสนเชื่องอย่างไรอย่างนั้น “ก็ลองพูดมาก่อนสิคะ” คนฟังยิ้มพราย ดวงตาเจ้าเล่ห์ร้ายกาจจนเธอรู้สึกไม่ไว้ใจ สายตาแบบนี้ไม่น่าจะใช