All Chapters of เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Chapter 61 - Chapter 70

หลังออสตินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง คุณนายสุวิมลก็รู้สึกวิตกกังวลเป็นอย่างมาก เธอลากตัวลูกชายสุดที่รักออกไปคุยตรงสวนหย่อมหน้าโรงพยาบาล แล้วรีบออกคำสั่งห้ามยุ่งเกี่ยวกับไอด้าเด็ดขาด “แม่รู้ว่าลูกสงสาร แต่ถึงจะสงสารแค่ไหนลูกก็ช่วยเธอมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว เดือนหน้าลูกกับหนูพลอยจะหมั้นกันอยู่แล้ว แม่ไม่อยากให้เรื่องของไอด้ามากระทบกับความรู้สึกของหนูพลอย ที่แม่พูดลูกเข้าใจใช่ไหม” วายุมีท่าทางลำบากใจ เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับหญิงสาวแล้ว แต่ที่ยังยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเพราะสงสารที่เธอเพิ่งสูญเสียคุณพ่อไป ยังไงไอด้าก็คือเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่สมัยมัธยม แต่ไม่ว่าอย่างไร คำสั่งของผู้เป็นใหญ่ในบ้านก็ถือเป็นคำขาด วายุพยักหน้ารับปากมารดา “เข้าใจครับ” “เข้าใจก็ดี ที่เหลือก็ให้หมอเป็นคนจัดการ ส่วนเรา นู่น!” ผู้พูดบุ้ยปากขึ้นไปบนอาคารผู้ป่วยใน จากนั้นก็พูดต่อ “คนที่ควรต้องไปดูแลอยู่บนนู้น” วายุแหงนหน้าขึ้นไปตามทิศทางเดียวกันกับมารดา ก่อนจะหันกลับมาแล้วพยักหน้าเชื่อฟัง “ครับ” “ดีมากลูก งั้นก็กลับ

พลอยชมพูเดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยท่าทางเหม่อลอย เพราะร่างกายยังไม่เต็มร้อยจึงทำได้แค่ค่อย ๆ เดิน กระเป๋าในมือถูกหิ้วอย่างทุลักทุเลราวกับเจ้าของไร้เรี่ยวแรงจะถือมัน ภายในใจไหวสั่น รู้สึกสับสนตั้งแต่ไอด้าเข้ามาในห้องแล้วพูดบางอย่าง เธอหยุดยืนตรงทางเท้าเพื่อรอเรียกรถแท็กซี่ ดวงตาจดจ้องไปที่ท้องถนนทว่าภายในใจกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับมัน ก่อนหน้านี้ ไอด้าเดินเข้ามาในห้องแล้วนั่งลงข้างเธอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าแสดงออกถึงความขมขื่น แล้วจู่ ๆ เจ้าของใบหน้าซีดเซียวก็พูดขึ้น “พี่ไม่รู้ว่ายุได้เล่าให้พลอยฟังไหม ว่าพี่เพิ่งจะสูญเสียคุณพ่อไป” พลอยชมพูแสดงสีหน้าตกใจ มือบอบบางเอื้อมไปกุมมือไอด้าแล้วพูดอย่างเห็นอกเห็นใจ “พลอยเสียใจด้วยนะคะ” “ขอบใจจ้ะ” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาช่างแผ่วเบาราวกับคนไม่มีเรี่ยวแรง ดวงตาแดงก่ำปริ่มไปด้วยน้ำใส ไอด้ายกมือขึ้นมาปาดเช็ดน้ำตาแล้วสูดลมหายใจลึก “ช่วงนี้พี่เครียดมาก อยากทานก็ทานไม่ลง อยากนอนก็นอนไม่หลับ พอหลับตาก็เห็นแต่ภาพพ่อตัวเองนอนจมกองเลือด ถ้าไม่ได้ยุพี่คงแย่”

เสียงเครื่องยนต์ของรถคันงามดังกระหึ่มอยู่บนถนน มุ่งหน้าไปยังสนามแข่งรถ พอเข้าสู่เขตสนาม เขาก็เหยียบคันเร่งอย่างแรง แล้วขับวนไปตามลู่แข่งราวกับมีผู้ท้าชิง ทั้งที่ในสนามไม่มีรถสักคัน ทิวเขายืนมองจากทางห้องพักรับรอง เขาขมวดคิ้วสงสัย “ไอ้คุณชายมันเป็นไรของมัน” มันซ้อมขับรถในสภาพอากาศร้อนอบอ้าวแบบนี้เนี่ยนะ บ้าไปแล้ว “อย่าบอกนะว่าทะเลาะกับพลอยเรื่องไอด้าอะ” ทิวเขาและเจ้าขุนหันขวับไปทางหนุ่มลูกครึ่งไทยนอร์เวย์ ซึ่งเป็นเจ้าของประโยคเมื่อสักครู่นี้ ก่อนที่เจ้าขุนจะเป็นฝ่ายขยับเข้าไปใกล้ใช้ดวงตาคมเข้มคาดคั้นเอาคำตอบ “มึงรู้อะไรมา” ออสตินสะดุ้งโหยง เผลอหลุดปากพูดไปแล้วด้วยจะซวยไหมวะถ้าบอกไอ้สองตัวนี้ ออสตินยกมือขึ้นมาทำท่ารูดซิปปาก ยิ่งมีคนรู้มากจะยิ่งสร้างปัญหา “มึงจะบอกดี ๆ ไหม” ไอ้คนโหดเหี้ยมลูกเจ้าสัวมาเฟียทำท่าง้างหมัดขึ้น ออสตินรีบรูดซิปเปิดปากทันที “เออ! กูบอกก็ได้ แต่พวกมึงต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร” สองหนุ่มพยักหน้าเชื่อฟัง เรื่องสอดรู้สอดเห็นงานถนัด

สัมผัสอบอุ่นและคำพูดอ่อนโยนชวนให้หัวใจที่ขุ่นเคืองหายไปเป็นปลิดทิ้ง พลอยชมพูแทบลืมสิ่งที่เขาทำไว้หมดสิ้น เธอยอมให้เขากอดจูบโดยไม่ได้ขัดขืนประหนึ่งโดนเขาร่ายมนตร์ใส่ “ขอโทษที่พี่พูดไม่ดีกับพลอย พลอยยกโทษให้พี่นะ” พูดพลางส่งยิ้มให้หญิงสาว มือหนาลูบศีรษะเล็กแผ่วเบา พลอยชมพูคลี่ยิ้มพลางพยักหน้าตอบรับคำขอโทษ “เด็กดี” “แล้วนี่ พี่จะกลับลงไปยังไงคะ สว่างขนาดนี้ต้องมีคนเห็นแน่” ครั้งที่แล้วกลับลงไปตอนฟ้ายังไม่สาง แต่ครั้งนี้เขาดันเมาเลยเผลอหลับยาว เอาไงดีล่ะทีนี้ วายุยิ้มเจื่อนก่อนจะส่ายหน้าไปมา เสียงพ่นลมหายใจดังเล็ดลอดมาจากคนตัวเล็ก เธอมองค้อนคนที่ชอบทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดี วายุน่าตีนักเชียว พลอยชมพูทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนที่ดวงหน้าจิ้มลิ้มจะเผยรอยยิ้มกว้าง จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “นึกออกแล้ว” เวลาต่อมา “ไม่มีทาง!” เสียงเข้มของวายุดังลั่นห้อง เมื่อเห็นชุดเดรสสีแดงสดที่พลอยชมพูยื่นให้ เขาสั่นหัวคัดค้าน หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอมแต่งหญิงเพื่อตบตาคนในบ้านเด็ดขาด

สิ้นคำพูด วายุก็เปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ เปิดประตูอุ้มพลอยชมพูไปนั่งเบาะด้านข้างแทนแล้วปิดประตู ก่อนจะเดินอ้อมมาขึ้นฝั่งคนขับ รถคันงามเคลื่อนออกจากสนามแข่งขัน มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังหนึ่งซึ่งพลอยชมพูไม่รู้ว่าเป็นบ้านใคร วายุลงจากรถเดินอ้อมมาเปิดประตูให้หญิงสาว แล้วอุ้มเธอลง ประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิดโดยคนถือรีโมต บ้านเดี่ยวหลังใหญ่ขนาดสี่ห้องนอนห้าห้องน้ำ ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงแถมยังใกล้กับสนามแข่งรถของพวกเขาเป็นบ้านที่สี่หนุ่มซื้อร่วมกัน ตั้งใจให้เป็นที่พักผ่อนยามเมา ยามง่วง และที่สำคัญยังใช้เป็นที่พักยามถูกเมียไล่ตะเพิดออกจากบ้าน ไอเดียนี้เพิ่งผุดขึ้นหลังจากเจ้าขุนแต่งงานได้ไม่กี่วัน ตั้งแต่ซื้อบ้านจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครได้ใช้นอนจริงจัง วายุใช้เท้าถีบประตูห้องห้องหนึ่ง และปิดมันด้วยเท้าข้างเดิม ประตูห้องยังไม่ทันปิดสนิทริมฝีปากหนาก็ประทับลงบนริมฝีปากบาง ลิ้นร้อนผ่าวสอดแยงเข้าไปในโพรงปากนุ่มแล้วดูดเม้มปลายลิ้นเล็ก เรียวลิ้นเซาะซอนไปทั่วทุกมุม ดูดปากจนชุ่มไปด้วยน้ำลายยืดเหนียว จากนั้นเขาก็วางร่างเล็กให้ยืนบนพื้น มือหนาลูบ