All Chapters of เล่ห์ร้ายนายว่าที่คู่หมั้น: Chapter 71 - Chapter 80

พลอยชมพูขับรถมาตามโลเคชันที่ถูกส่งมา หัวใจของเธอเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอก ขณะไฟหน้ารถส่องกระทบกับประตูรั้วซึ่งเปิดอ้าราวกับจงใจเปิดไว้รอเธอ เมื่อเลี้ยวรถเข้าไปด้านใน สิ่งแรกที่เห็นคือรถของวายุที่จอดนิ่งสนิทอยู่หน้าบ้านของไอด้า มือเรียวที่จับพวงมาลัยกำแน่นโดยไม่รู้ตัว อกข้างซ้ายกระตุกวูบไหวแต่กลับให้ความรู้สึกโหวง ๆ ราวกับลืมหายใจ อาจไม่ใช่พี่วายุ... พยายามสะกดตัวเองไม่ให้คิดมาก แต่หัวใจกลับปวดหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านร่างกายจนชาไปทั้งตัว เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ ขาทั้งสองข้างก้าวไปข้างหน้าอย่างสั่น ๆ ประตูบ้านก็เปิดอ้าไว้เหมือนกำลังเชิญให้เธอเข้าไปดูความจริงที่ซ่อนอยู่ ขณะก้าวข้ามธรณีประตู หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะระเบิด และทันทีที่ดวงตาสบเข้ากับภาพตรงหน้า โลกของเธอก็เหมือนหยุดหมุน พี่วายุ... สองแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดเธอ ยามนี้กำลังโอบกอดผู้หญิงอีกคน ภาพนั้นชัดเจนจนทำให้พลอยชมพูเข้าใจทุกอย่างถ่องแท้ ทั้งสองคนรอวันที่จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอย่างที่ไอด้

เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่น ก่อนที่รถสปอร์ตสีดำจะพุ่งเข้ามาจอดสนิทในลานจอดรถของสนามแข่ง วายุดับเครื่องยนต์ ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วหมอบหน้ากับพวงมาลัย ถอนหายใจหนักหน่วงก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ ร่างสูงเดินเข้าไปในอาคารหลังใหญ่ ขึ้นไปบนห้องรับรองชั้นสอง เปิดประตูห้องแล้วกดรีโมตเปิดแอร์ให้เย็นฉ่ำ ปรับอุณหภูมิจนเหลือต่ำกว่ายี่สิบองศา อากาศภายในห้องเย็นเยือกแต่ภายในใจกลับร้อนรุ่มจนแทบจะเป็นบ้า วายุเดินตรงไปยังบาร์เล็ก ๆ หยิบบรั่นดีมาหนึ่งขวดพร้อมแก้วหนึ่งใบ เขาเทบรั่นดีใส่แก้วแล้วกระดกลงคอ ภายในอกเริ่มรับรู้ถึงความร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์ จากแก้วเดียว เพิ่มเป็นแก้วที่สอง ที่สาม และที่สี่ไปเรื่อย ๆจนหมดขวด จากนั้นวายุก็ไปหยิบบรั่นดีมาอีกขวด “เฮ้! เพื่อน! ทำไมมานั่งกินเหล้าคนเดียว เป็นไรอีกวะ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น ออสตินเดินเข้ามาพร้อมขมวดคิ้วมองเพื่อนตัวเองที่อยู่ในสภาพเหมือนคนอกหัก เขาตบบ่าวายุเบา ๆ ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงด้านข้าง “เป็นไร ทะเลาะกับพลอยอีกแล้วเหรอ” ออสตินถามขึ้นอีกครั้ง แต่วายุกลับแค่นหัวเราะ รินเหล้าเพิ่มให้ตัวเองแล้ว

หลังจากยกพวกตะลุมบอนกันจนสะบักสะบอม ทั้งสองฝ่าย ถูกพาตัวไปโรงพักและถูกแจ้งข้อหาทะเลาะวิวาท สภาพแต่ละคนดูไม่จืด เสื้อผ้ายับเยิน เปรอะเปื้อนรอยเลือดจาง ๆ ตามแขนและมุมปากขึ้นรอยฟกช้ำเป็นจ้ำ ๆ บางคนคิ้วแตก บางคนปากแตก แต่ไม่มีใครปริปากบ่นสักคำ วายุนั่งกอดอกพิงเก้าอี้ ดวงตาเย็นชาไม่แสดงอารมณ์ ขณะที่กวินทร์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทั้งคู่ทำท่าไม่แยแส แต่หางตายังเหลือบมองกันเป็นระยะ ความเงียบภายในห้องสอบสวนหนักอึ้ง แม้แต่เจ้าหน้าที่ก็ยังแอบถอนหายใจเมื่อเห็นว่าแต่ละคนยังไม่ยอมลดราวาศอก หลังได้รับการประกันตัว เดินออกมายังไม่พ้นรั้วโรงพัก ต่างฝ่ายต่างก็ทำยึกยักใส่กันไม่หยุด จนทนายทั้งสองฝ่ายต้องช่วยกันห้ามไว้ กว่าจะจับแยกย้ายได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก ขณะวายุกำลังจะเปิดประตูรถ จู่ ๆ กวินทร์ก็เดินเข้ามาหาเขา “เดี๋ยว” “เมื่อกี้ยังไม่เข็ด? อยากเจ็บตัวว่างั้น” “เปล่า กูแค่จะมาต่อรองกับมึง” วายุขมวดคิ้ว ชักสีหน้าเล็กน้อย ดวงตาเฉี่ยวคมจ้องไปที่กวินทร์อย่างรอฟัง “ได้ข่าวว่ามึงเป็นนักแข่งรถหนิ มึงกล้ารับคำท้ากูไหมล่ะ ถ้ามึงแ

หลายวันต่อมา@คณะบริหาร มหาวิทยาลัย MU ลานจอดรถเงียบเหงาเมื่อเข้าสู่ช่วงเวลาค่ำ พลอยชมพูเดินออกมานอกตึกพร้อมกับพวกเพื่อน ก่อนทุกคนจะโบกมือแยกย้ายกันไปขึ้นรถของใครของมัน “ขับรถดี ๆ นะแก” หญิงสาวเดินไปเปิดประตูด้านหลัง วางเอกสารตั้งใหญ่และอุปกรณ์ที่ใช้ทำงานในคณะเก็บไว้ตรงเบาะหลัง เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง ซึ่งพลอยชมพูไม่ทันได้สังเกต จังหวะที่เธอก้มตัวลงเพื่อจัดของตรงเบาะนั้น มือหยาบกระด้างของใครคนหนึ่งก็เอื้อมมาปิดปากเธอแน่น ร่างเล็กถูกผลักเข้าไปในรถอย่างแรง ตามติดด้วยร่างสูงของชายแปลกหน้าที่แทรกตัวเข้ามาประกบในทันที “อื้อ!” พลอยชมพูพยายามดิ้นรน แขนทั้งสองข้างของเธอโดนล็อกไขว้หลังด้วยมือเพียงข้างเดียว ในขณะที่มืออีกข้างของคนร้ายยังปิดปากเธอไว้แน่น หญิงสาวเตะขาสะเปะสะปะ หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว ในขณะนั้นเองประตูฝั่งคนขับก็ถูกเปิดออกโดยคนร้ายอีกคน ผู้หญิงคนนั้นสวมหน้ากากอนามัย บนศีรษะมีหมวกแก๊ปปิดบังอีกชั้นหนึ่ง “เอากระเป๋ามานี่” เสียงคนด้านหน้าสั่งการ ก่อนจะเอี้ยวตัวม

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ขณะที่ไอด้าแกว่งปลายกระบอกอย่างสะเปะสะปะ กระสุนพุ่งตรงเข้าหัวไหล่ของวายุอย่างจัง ฝังลึกเข้าไปในเนื้อจนชายหนุ่มเซถอยไปหนึ่งก้าว วายุกัดฟันแน่น ความเจ็บแปลบแล่นปราดไปทั่วหัวไหล่ เลือดสีแดงสดซึมออกจากบาดแผลเปื้อนเสื้อช็อปสีเข้ม เขายกมือกดแผล แม้จะเจ็บเพียงใดแต่สายตายังคงจับจ้องพลอยชมพูด้วยความห่วงใย เสียงสะอื้นของพลอยชมพูสั่นเครือ เธอก็เป็นห่วงวายุไม่ต่างจากที่เขาเป็นห่วงเธอ “อื้อ!” พลอยชมพูพยายามดิ้นหนีแต่ไร้ผล ไอด้ากระชากตัวเธอเข้าใกล้ ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นระริกอย่างคนทำอะไรไม่ถูก เธอไม่ได้ตั้งใจจะยิงวายุ “ยุ ด้าขอโทษนะ ด้าไม่ได้ตั้งใจ” “ยุรู้ว่าในใจลึก ๆ ด้าเป็นคนดี ปล่อยพลอยเถอะนะ ด้าอยากให้ยุทำอะไรยุยอมทุกอย่าง ขอแค่ด้ายอมปล่อยพลอย นะด้า” คำพูดของชายหนุ่มยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดให้กับไอด้า วายุรักพลอยชมพูมากจนยอมแลกทุกอย่าง ตอนนี้...ไม่มีวายุคนเดิมที่รักเธออีกต่อไปแล้ว แล้วเธอจะอยู่ไปทำไม... อยู่ดี ๆ ไอด้าก็หัวเราะร่าอย่างคนเสียสติ พร้อมกับดึงรั้งพลอยชมพูถอยหลังไปที