All Chapters of รักเปลี่ยนโหมด: Chapter 1 - Chapter 5

นาที..." นาทีจะไปเรียนต่อที่อังกฤษจริงๆหรอลูก แม่ว่าที่ไทยก็มีที่ให้เรียนเยอะแยะ "แม่เวลาแม่ของผมเดินตามเข้ามาในห้องหลังจากที่ผมบอกว่าผมจะไม่สอบเข้ามหาลัยที่ไทยหลังจากที่จบมัธยมปลายแต่จะไปเรียนต่อบริหารที่อังกฤษและไปช่วยงานคุณปู่คุณย่าที่นั่นแทน" ครับแม่ นาทีตัดสินใจแล้ว "ผมดึงร่างบางๆของแม่เวลาที่ล่วงเลยเข้าสู่วัยกลางคนหากแต่ยังดูสวยไม่สร่างให้นั่งลงข้างๆพลางเอนตัวลงหนุนตักเหมือนที่ผมชอบทำบ่อยๆ" นาทีโกรธแม่ที่ให้น้องย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเราหรอลูกหรือนาทีโกรธแม่ที่รับน้องเป็นลูกบุญธรรม "เสียงอ่อยๆของแม่ทำให้ผมดึงมือเรียวเล็กมาวางไว้แนบอกก่อนจะเงยหน้าสบตากับแม่" นาทีไม่ได้โกรธแม่ครับ แต่นาทีอยากช่วยงานพ่อครับ นาทีไม่อยากให้พ่อบินไปบินมาระหว่างไทยกับอังกฤษ นาทีอยากให้พ่อกับแม่ได้อยู่ด้วยกันอีกอย่างนาทีโตแล้ว วันข้างหน้าทุกอย่างที่เป็นของพ่อก็ต้องเป็นของนาที นาทีแค่อยากเริ่มต้นเรียนรู้งานตั้งแต่ตอนนี้ครับ "ผมบอกกับแม่ถึงความตั้งใจของตัวเองถึงมันจะเป็นแค่เหตุผลหนึ่งที่ผมจะต้องไปก็เถอะ" ไม่เกี่ยวกับน้องแน่นะลูก "" แน่ครับ ดีซะอีกถ้านาทีไม่อยู่เขาจะได้ไม่ต้องคอยหลบหน้านาทีหรือกลัวน

กอหญ้า...เลิกเรียนวันนี้ฝนก็ทำท่าว่าจะตกเหมือนเคยเพราะเข้าสู่หน้าฝนแล้ว และพยากรณ์อากาศก็ไม่เคยตรงสักครั้งในเมื่อเมื่อวานบอกว่าวันนี้ฝนจะตกตอนกลางคืนแต่ตอนนี้เพิ่งจะสี่โมงกว่าๆกลับทำท่าจะเทลงมาซะงั้น" กอหญ้า!! กลับด้วยกันมั้ยเดี๋ยวฟางไปส่ง ฟางปั่นจักรยานมา "" ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวกอหญ้ากลับเองก็ได้แค่นี้เอง ฟางรีบไปเถอะฝนจะมาแล้ว "ฉันหันไปบอกฟางเพื่อนสนิทของฉันที่เรารู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเด็กๆก่อนจะรีบวิ่งไปตามถนนเพราะถ้าช้ากว่านี้ฝนจะตกเอาได้ อันที่จริงพ่อกับแม่จะให้ฉันเรียนโรงเรียนเดียวกับคุณนาทีแต่ฉันปฏิเสธ และท่านจะให้คนมารับมาส่งฉันก็ปฏิเสธพวกท่านอีกตามเคย เพราะอะไรน่ะหรอก็คุณนาทีเกลียดฉันยังไงล่ะจะไปให้เขาเห็นหน้าทำไมครึ้มม!!เสียงท้องฟ้าสีดำขลับร้องคำรามพร้อมกับมีแสงเป็นทางยาวปรากฏขึ้นเป็นพักๆ ทำให้ฉันต้องวิ่งเข้าทางท้ายสวนเพราะมันอยู่ใกล้มากกว่า อีกอย่างได้เข้าไปในเขตที่เป็นพื้นที่ของพ่อกับแม่ก็ทำให้ฉันอุ่นใจมากกว่าจะมาวิ่งตากฝนตามถนนแบบนี้" นาทีนั่นน้องสาวมึงป่าววะ "เสียงของใครบางทำให้ฉันที่วิ่งตัวเปียกผ่าสายฝนต้องชะงักและหันไปมอง" อ้าวน้องกอหญ้าจริงๆด้วย ทำไมเปียกแบบนั

นาที...หลังจากวันนั้นผมก็เก็บเสื้อผ้าไปนอนกับนักรบและพบรักที่บ้านสวน สองคนนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องผมเองเราโตมาด้วยกันและเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ผมคิดว่าการที่ผมอยู่ห่างจากกอหญ้ามันจะทำให้เธออาการดีขึ้นผมปรึกษาเรื่องนี้กับอาหมอโดยอ้างว่าเป็นเพื่อนผมเองที่มีอาการแบบนั้น อาหมอท่านบอกแค่ว่ามันก็เป็นอาการกลัวปกติเหมือนที่เรากลัวหนูกลัวแมลงสาบ แต่ถ้าหากอยากจะหายก็ต้องเข้ารับการรักษา ซึ่งโดยส่วนมากก็จะกลับมาเป็นอีกต้องอาศัยจิตใจที่เข้มแข็งและสิ่งกระตุ้นบางอย่างหรือต้องปลุกจิตสำนึกจากคนป่วยที่ลึกๆนั้นซ่อนวิธีแก้เอาไว้ แต่มันก็ยากถ้าจะทำแบบนั้น หรือผมต้องถามเธอตรงๆว่าต้องให้ผมทำยังไงเธอถึงจะหายกลัว" นาทีจะไปอังกฤษพรุ่งนี้เลยหรอ "เสียงพบรักฝาแฝดของนักรบเดินถือจานขนมเข้ามาก่อนจะนั่งลงบนเสื่อที่ปูราบกับสนามหญ้า" ใช่ นาทีว่าจะเที่ยวก่อนนะแล้วค่อยเรียนรู้งาน พอเปิดเทอมแล้วก็เข้าเรียนเลย "ผมส่งยิ้มให้พบรักก่อนจะรับจานขนมจากเธอมาวางไว้ตรงหน้า" อะไรกันปิดเทอมทั้งทีไม่ได้เที่ยวกันเลย นี่พอเปิดเทอมนักรบก็ต้องไปอยู่ฮ่องกง แล้วนาทีก็ไม่อยู่ มีพบรักคนเดียวหรอเนี่ยที่เรียนต่อที่ไทย "เสียงโอดครวญของพบ