EP.7 จุดเริ่มต้น

คุณแม่เวลา...

ฉันกับองศาได้สังเกตุเห็นอาการผิดปกติบางอย่างของกอหญ้าลูกสาวบุญธรรมที่ฉันรับอุปการะตั้งแต่เด็ก กอหญ้ามีอาการหวาดระแวงตลอดเวลาที่อยู่ใกล้นาทีลูกชายแท้ๆของฉันตอนนั้นฉันก็คิดว่าคงไม่มีอะไร เวลาผ่านไปคืนหนึ่งกอหญ้ามีอาการละเมอขั้นรุนแรงตอนที่เธอไม่สบาย ธันวาน้องเขยของฉันที่เป็นหมออยู่ได้พาฉันไปรู้จักกับหมอจิตเวชท่านหนึ่งทำให้ฉันกับองศาได้พาหนูกอหญ้าเข้ารับการรักษาและหนูกอหญ้าก็มีอาการดีขึ้นมากจนฉันคิดว่าหายเป็นปกติแล้ว

แต่มาวันหนึ่งหนูกอหญ้าไม่สบายอีกครั้งเธอละเมอและฝันร้ายขั้นรุนแรงจนถึงทำร้ายร่างกายตัวเอง ทั้งๆที่ฉันคิดว่าลูกหายดีแล้ว ความรู้สึกในตอนนั้นของฉันเหมือนมีมีดปักลงกลางอก คุณหมอท่านแนะนำว่าทางเดียวที่จะทำให้ลูกสาวของฉันอาการดีขึ้นอีกครั้งหรืออาจหายจากอาการนี้เลยก็คือเธอต้องเผชิญหน้ากับสิ่งนั้นและอยู่กับสิ่งนั้น และเหตุผลนี้ทำให้ฉันกับองศาเราตัดสินใจตามนาทีที่เพิ่งเรียนจบกลับมาดูแลธุรกิจที่บ้านโดยให้เหตุผลว่าฉันกับองศาจะไปดูแลธุรกิจที่อังกฤษเองและอยากจะไปพักผ่อนยังประเทศต่างๆกันสองคน

" เรายังไม่ได้ลาเด็กๆเลยนะองศา "

ฉันหันไปบอกองศาที่กำลังขับรถอยู่ คืนนี้เราจะค้างที่กรุงเทพกันก่อนแล้วจะเดินทางพรุ่งนี้เลย

" ลูกเราสองคนเขาโตแล้ว เราบอกไปว่างานด่วนและสำคัญมากเขาก็เข้าใจหรอกน่า อย่าคิดมาก "

องศาหันมาบอกฉันยิ้มๆ

" ก็ได้ งั้นเราหักดิบไปเลยนะตัดการติดต่อทุกทาง ให้ลูกเราได้อยู่ด้วยกันอย่างน้อยเขาก็เป็นพี่น้องกันคงไม่มีอะไรหรอกเนอะ "

ฉันหันไปบอกองศาพลางพูดปลอบใจตัวเองไปด้วย

นาที...

อยู่ๆพ่อก็ตามให้ผมกลับมาช่วยงานที่ไทยทันทีที่ผมเรียนจบ แต่นั้นก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรสำหรับผมเพราะยังไงผมก็ต้องกลับบ้านอยู่แล้ว ส่วนปัญหาจริงๆของผมอะอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าผมเนี่ย

" คุณนาทีกับคุณหนูกอหญ้าทราบแล้วใช่มั้ยคะว่าตั้งแต่วันนี้ไปป้าต้องไปดูแลคุณฟาเรนท์ที่กรุงเทพ ป้าคงไม่ได้อยู่ดูแลคุณหนูทั้งสองอีก "

ป้าบัวที่กำลังตักข้าวใส่จานให้คนตรงหน้าผมพูดขึ้น

" ค่ะป้า / ครับป้า "

" เรื่องงานบ้านคุณผู้หญิงจ้างคนให้มาทำความสะอาดบ้านแบบมาเช้าเย็นกลับนะคะ "

ป้าบัวพูด

" ค่ะ / ครับ "

หลังจากที่ป้าบัวตักข้าวให้เราสองคนเรียบร้อยแล้วท่านก็เดินออกไป จนตอนนี้เหลือเพียงแค่ผมกับน้องสาวบุญธรรมที่เมื่อก่อนตอนเป็นเด็กเราสองคนเผชิญหน้ากันทีไรก็จะมีคนร้องไห้ทุกครั้งนั่นก็คือเธอ

ผมลอบมองคนตรงหน้าตักข้าวใส่ปากอย่างช้าๆเหมือนไม่อยากกิน เธอกินแค่กับข้าวที่วางใกล้เธอที่สุดเท่านั้นและไม่ยอมเงยหน้ามามองผมหรือคุยกับผมสักคำทั้งๆที่ผมมีอะไรหลายอย่างอยากคุยกับเธอ เฮ้!! เธอนี่งี่เง่าชะมัดยังไม่ลืมเรื่องตอนเด็กๆอีก

การกลับมาของผมครั้งนี้ผมตั้งใจไว้ว่าจะชดเชยทุกอย่างที่ทำไม่ดีกับเธอเอาไว้ ผมจะเป็นพี่ชายของเธอให้เหมือนกับที่พี่ชายคนอื่นเป็นให้น้องสาว ผมรู้สึกผิดกับเธอในเรื่องต่างๆที่ทำไว้ในสมัยเด็ก และจากที่ฟังคำบอกเล่าจากอาหมอเรื่องของเธอมาตลอดเวลาที่ผมไปอังกฤษผมก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีก

ก่อนหน้าจะมาทานข้าวผมยืนมองหนุ่มสาวสองคนที่จอดรถหน้าบ้านผมผ่านหน้าต่างในห้องทำงานของพ่อส่งยิ้มให้กันโบกไม้โบกมือให้กันเสร็จ ผมก็ยืนใช้ความคิดอยู่สักพักว่าผู้หญิงใส่ชุดนักศึกษาที่กำลังเดินเข้ามาในรั้วบ้านผมเป็นใคร ไม่นานทุกอย่างก็กระจ่าง...

" พ่อขากอหญ้ากลับมาแล้วค่าา คิดถึงพ่อองศาที่สุดละ...คะ คุณนาที... "

คนที่มีกลิ่นตัวหอมละมุนพุ่งเข้ามากอดผมพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบสดใสพูดขึ้นก่อนจะทำหน้าตกใจและสะตั้นไปสักพัก

" พ่อกับแม่ไปหาอาฟากับอาหมอที่กรุงเทพ "

ผมที่ตั้งสติได้ก่อนพูดขึ้นหลังจากถูกสะกดจิตด้วยใบหน้าขาวเนียน ริมฝีปากอมชมพูจากคนตรงหน้า ไหนจะแววตาสดใสนั่นอีก

" อ่อค่ะ "

ใบหน้างงๆที่เงยมองหน้าผมเอ่ยบอก ยัยนี่เตี้ยจังแฮะสูงแค่อกผมเอง

" แล้วจะยืนกอดฉันอีกนานมั้ย? "

ผมเรียกสติให้คนที่ยังยืนกอดเอวผมจากด้านหน้าพร้อมทั้งเงยหน้ามองผมอยู่

พรึ่บ!!

" ขอโทษค่ะ "

คนที่กอดผมไว้รีบดีดตัวออกก่อนจะก้มหัวให้ผมน้อยๆ

" ที่บอกไว้ลืมแล้วหรือไงกลับมาครั้งนี้เรียก...พี่...ได้แล้ว "

ผมย้ำบางอย่างกับเธอ

" พี่...นาที "

พอเธอเรียกแบบนั้นแล้วทำไมผมรู้สึกไม่ชอบก็ไม่รู้ มันรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ไม่ชอบ

" อืม "