EP.1 เรื่องราวในวัยเด็ก

นาที...

" นาทีจะไปเรียนต่อที่อังกฤษจริงๆหรอลูก แม่ว่าที่ไทยก็มีที่ให้เรียนเยอะแยะ "

แม่เวลาแม่ของผมเดินตามเข้ามาในห้องหลังจากที่ผมบอกว่าผมจะไม่สอบเข้ามหาลัยที่ไทยหลังจากที่จบมัธยมปลายแต่จะไปเรียนต่อบริหารที่อังกฤษและไปช่วยงานคุณปู่คุณย่าที่นั่นแทน

" ครับแม่ นาทีตัดสินใจแล้ว "

ผมดึงร่างบางๆของแม่เวลาที่ล่วงเลยเข้าสู่วัยกลางคนหากแต่ยังดูสวยไม่สร่างให้นั่งลงข้างๆพลางเอนตัวลงหนุนตักเหมือนที่ผมชอบทำบ่อยๆ

" นาทีโกรธแม่ที่ให้น้องย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเราหรอลูกหรือนาทีโกรธแม่ที่รับน้องเป็นลูกบุญธรรม "

เสียงอ่อยๆของแม่ทำให้ผมดึงมือเรียวเล็กมาวางไว้แนบอกก่อนจะเงยหน้าสบตากับแม่

" นาทีไม่ได้โกรธแม่ครับ แต่นาทีอยากช่วยงานพ่อครับ นาทีไม่อยากให้พ่อบินไปบินมาระหว่างไทยกับอังกฤษ นาทีอยากให้พ่อกับแม่ได้อยู่ด้วยกันอีกอย่างนาทีโตแล้ว วันข้างหน้าทุกอย่างที่เป็นของพ่อก็ต้องเป็นของนาที นาทีแค่อยากเริ่มต้นเรียนรู้งานตั้งแต่ตอนนี้ครับ "

ผมบอกกับแม่ถึงความตั้งใจของตัวเองถึงมันจะเป็นแค่เหตุผลหนึ่งที่ผมจะต้องไปก็เถอะ

" ไม่เกี่ยวกับน้องแน่นะลูก "

" แน่ครับ ดีซะอีกถ้านาทีไม่อยู่เขาจะได้ไม่ต้องคอยหลบหน้านาทีหรือกลัวนาทีอีก "

ผมบอกยิ้มๆ ผมรู้ว่าตอนนี้ในบ้านจะมีใครคนหนึ่งคอยหลบหน้าและทำท่าทางกลัวผมอยู่ตลอดเวลา คนๆนั้นก็คือลูกสาวของแม่ผมนั่นเอง ลูกสาวบุญธรรมน่ะครับ

" นาทีก็อย่าทำให้น้องกลัวสิลูก ตอนเป็นเด็กก็ชอบแกล้งน้อง "

แม่ส่งสายตาดุๆมาให้

" ก็ตอนนั้นนาทียังเด็กอยู่นี่ครับ แต่ตอนนี้นาทีโตแล้วไม่ได้แกล้งเขาสักหน่อย ลูกสาวแม่แหละไม่เลิกกลัวนาทีสักที "

ผมเถียงยิ้มๆพลางคิดถึงสารพัดเรื่องในวัยเด็กที่ตัวเองเคยแกล้งใครบางคนขึ้นมา

" นาทีต้องไปปรับความเข้าใจกับน้องได้แล้วนะลูก โตๆกันแล้วแม่ไม่อยากเห็นลูกสองคนเป็นแบบนี้ "

" ถ้าลูกสาวแม่กล้ามองหน้านาทีเมื่อไหร่ นาทีจะคุยกับเขาครับ "

" เอ๊ะลูกคนนี้นิ "

เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!

" แม่อ่า นาทีเจ็บนะ "

ฝ่ามือเล็กๆตีลงมาที่แขนผมหลายทีจนต้องดึงแม่ให้ล้มลงกับเตียงและกอดเอาไว้พลางซุกหน้าบนหน้าอกของแม่ที่เคยเป็นหม่ำๆของผมในวัยเด็ก

" แม่รักนาทีนะลูก "

แม่ลูบหัวผมเบาๆก่อนจะกอดผมเอาไว้แนบอกเหมือนตอนเด็กๆที่แม่ชอบทำ

" นาทีก็รักแม่ครับ นาทีรักแม่เวลาที่สุดในโลกเลย "

ผมบอกแม่ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

ผมยังจำวันที่ผมรอคอยให้แม่ลงมาจากท้องฟ้าได้ในสมัยเด็ก และผมยังจำได้ว่าเคยวิ่งตามแม่ไปทั้งๆที่แม่วิ่งหนีผมและบอกว่าผมไม่ใช่ลูกของแม่ ผมยังจำวันที่ผมเอาพี่หมูไปแลกกับแม่จากลุงเหลียงได้ และผมก็ยังจำได้ว่าตอนที่ไม่มีแม่อยู่ผมโหยหาแม่มากแค่ไหน และผมก็จำได้ดีว่าผมดีใจแค่ไหนที่ผมมีแม่เหมือนเด็กคนอื่นๆแม้จะช้ากว่าเด็กคนอื่นก็ตาม

ตลอดเวลาที่แม่ไม่อยู่ผมจำได้ดีว่าแอบเห็นพ่อร้องไห้อยู่บ่อยๆ และในวันที่ได้แม่คืนมาผมก็รู้ดีว่าพ่อยอมทำทุกอย่างยอมแลกทุกอย่างเพื่อแม่ พอพ่อได้แม่คืนมาผมเห็นว่าพ่อยอมทำทุกอย่างเพื่อแม่และทำทุกอย่างเพื่อให้แม่มีความสุข มันเป็นเรื่องหนึ่งที่ผมสัญญากับตัวเองว่าถ้าผมหาคนที่ผมรักเจอเหมือนกับพ่อ ผมก็จะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุขและจะไม่มีวันปล่อยให้เธอหายไป ผมจะไม่พลาดเหมือนพ่อองศากับลุงอัคคีที่ถึงจะได้แม่กับป้าคืนมาแต่ก็ต้องผ่านความเจ็บปวดมานับไม่ถ้วน

.

.

.

" นาทีวันนี้พ่อกับแม่จะเข้ากรุงเทพนะลูก ไปหาอาฟาเรนท์กับอาหมอน่ะ "

" ครับแม่ "

ผมหันไปส่งยิ้มให้แม่ที่กำลังเตรียมตัวออกไปข้างนอกโดยที่พ่อเดินนำออกไปแล้ว สงสัยธุระด่วน

" คุณนาทีให้ป้าตั้งโต๊ะเลยมั้ยคะ วันนี้มีแค่คุณนาทีกับคุณหนูกอหญ้า "

ป้าบัวแม่บ้านที่ถูกจ้างมาแทนยายช้อยที่เลี้ยงผมมาในวัยเด็กถามขึ้น

" อ่า ก็ได้ครับ "

ผมพยักหน้าเบาๆก่อนจะยิ้มให้ป้า ชื่อของใครบางคนทำให้ผมสูดหายใจเข้าปอดลึกๆเพราะไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงถ้าต้องกินข้าวด้วยกันสองคน

" เอาไงดีวะ ข้าวก็หิว จะกินก่อนก็ไม่ได้ จะกินที่หลังก็รอไม่ไหว ถ้านั่งกินด้วยกันจะเป็นยังไงวะ "

ผมพรึมพรำกับตัวเองเบาๆ

" ฮึบ งั้นรีบกินแล้วรีบลุกออกไปน่าจะดี "

นี่คือสิ่งเดียวที่ผมคิดได้ตอนนี้

" คุณหนูค่ะ ป้าตั้งโต๊ะเสร็จแล้วค่ะ "

เสียงป้าบัวคุยกับใครสักคนทำให้ผมต้องสูดหายใจเข้าปอดลึกๆอีกครั้ง

" พ่อกับแม่ล่ะคะ "

เธอหันไปหาป้าบัวเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะมีแค่ผมคนเดียวที่นั่งรอกินมื้อเย็นอยู่

" คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายไปทำธุระที่กรุงเทพค่ะคุณหนู สองสามวันคงจะกลับ "

อ้าวเวรล่ะ แล้วแม่ไม่เห็นบอกผมว่าจะไปหลายวัน

" อ่อค่ะ "

เด็กผู้หญิงใส่ชุดมอปลายเหมือนกันกับผมแต่ต่างกันที่เธออยู่มอห้าส่วนผมอยู่มอหกกำลังทำท่ากล้าๆกลัวๆก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงฝั่งตรงข้ามผม ซึ่งผมก็เล็งไว้เลยว่าจะตักกับข้าวอันไหนกินเพื่อจะได้ไม่ต้องเสียเวลาคิด เพราะถ้าผมอิ่มเร็วเธอหน้าจะมีเวลานั่งกินข้าวได้นานขึ้น

แต่กินไปได้ไม่กี่คำ จานข้าวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามผมก็ถูกคนตรงหน้าตักกับข้าวเพียงไม่กี่อย่างราดลงใส่จานอย่างรีบๆก่อนที่เจ้าตัวจะยกออกไปและเดินตรงไปในห้องครัว แล้วผมจะรีบกินเพื่อ?

บางทีอาจไม่ใช่แค่เธอหรอกครับที่กลัวผม อาจไม่ใช่แค่เธอหรอกครับที่ไม่อยากเข้าใกล้ผม เพราะผมเองก็กลัวเธอเหมือนกัน...กอหญ้าเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ผมจะบินไปเรียนที่อังกฤษและผมก็หวังว่าสักวันเมื่อผมกลับมา เราสองคนจะมองหน้ากันได้สักทีในวันที่ต่างคนต่างก็โตขึ้น มองหน้ากันได้ในวันที่ผมพร้อมจะเป็นพี่ชายของเธอ...