EP.5 แล้วพบกัน

นาที...

หลังจากวันนั้นผมก็เก็บเสื้อผ้าไปนอนกับนักรบและพบรักที่บ้านสวน สองคนนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องผมเองเราโตมาด้วยกันและเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ผมคิดว่าการที่ผมอยู่ห่างจากกอหญ้ามันจะทำให้เธออาการดีขึ้น

ผมปรึกษาเรื่องนี้กับอาหมอโดยอ้างว่าเป็นเพื่อนผมเองที่มีอาการแบบนั้น อาหมอท่านบอกแค่ว่ามันก็เป็นอาการกลัวปกติเหมือนที่เรากลัวหนูกลัวแมลงสาบ แต่ถ้าหากอยากจะหายก็ต้องเข้ารับการรักษา ซึ่งโดยส่วนมากก็จะกลับมาเป็นอีกต้องอาศัยจิตใจที่เข้มแข็งและสิ่งกระตุ้นบางอย่างหรือต้องปลุกจิตสำนึกจากคนป่วยที่ลึกๆนั้นซ่อนวิธีแก้เอาไว้ แต่มันก็ยากถ้าจะทำแบบนั้น หรือผมต้องถามเธอตรงๆว่าต้องให้ผมทำยังไงเธอถึงจะหายกลัว

" นาทีจะไปอังกฤษพรุ่งนี้เลยหรอ "

เสียงพบรักฝาแฝดของนักรบเดินถือจานขนมเข้ามาก่อนจะนั่งลงบนเสื่อที่ปูราบกับสนามหญ้า

" ใช่ นาทีว่าจะเที่ยวก่อนนะแล้วค่อยเรียนรู้งาน พอเปิดเทอมแล้วก็เข้าเรียนเลย "

ผมส่งยิ้มให้พบรักก่อนจะรับจานขนมจากเธอมาวางไว้ตรงหน้า

" อะไรกันปิดเทอมทั้งทีไม่ได้เที่ยวกันเลย นี่พอเปิดเทอมนักรบก็ต้องไปอยู่ฮ่องกง แล้วนาทีก็ไม่อยู่ มีพบรักคนเดียวหรอเนี่ยที่เรียนต่อที่ไทย "

เสียงโอดครวญของพบรักทำให้ผมอดขำเธอไม่ได้ ก็อย่างว่าเราสามคนอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กๆพอโตขึ้นต้องมาแยกกันซะงั้น

" เดี๋ยวรบโทรหา "

นักรบที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ

" รบอ่า นาทีก็ด้วยทิ้งพบรักหมดเลย "

พบรักมุ่ยหน้าใส่ก่อนจะเอนตัวหนุนตักนักรบ ตอนนี้เราสามคนปูเสื่อนั่งริมคลองในบ้านสวนนั่นแหละ ลมเย็นดี

" พบรักก็ไปเล่นกับกอหญ้าสิ "

นักรบเอ่ยบอก

" รบก็รู้ว่ากอหญ้าหลบหน้าพวกเรา แค่เข้าใกล้เขายังไม่กล้าเลย นาทีแหละแกล้งเขาไว้เยอะ "

" อ้าวพบทำไมพูดงี้อะ ตอนเด็กๆก็นักรบป่ะที่บอกว่าใครเล่นกับหญ้าแสดงว่าคนนั้นชอบ "

ผมเถียงพลางโยนขี้ไปให้นักรบที่นั่งก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ

" ก็หมดนี่แหละว้าไม่เล่นกับเขาเอง แต่หนักสุดๆนี่ก็นาทีแหละไปแกล้งเขา "

นักรบเถียง

" จะบินพรุ่งนี้แล้ววันนี้ไม่กลับบ้านหรอนาที "

พบรักรีบเปลี่ยนเรื่อง

" เอ่อ...ไปสิ กลับๆ "

ผมว่า

.

.

.

วันนี้ที่สนามบินนอกจากลุงคี ป้าน้ำแข็ง นักรบกับพบรักแล้ว คนที่มาส่งผมก็มีพ่อ แม่ แล้วก็กอหญ้าที่ยืนหลบอยู่หลังแม่ผม หลังจากร่ำลาผู้ใหญ่เสร็จกันหมดแล้ว ก็เหลือเพียงแค่เด็กๆอย่างพวกผมที่อยู่ร่ำลากันต่อ โดยเฉพาะพบรักที่เธอมาส่งผมเพื่อเซลฟี่ไปลงไอจี ส่วนอาหมอก็แลกเวรไม่ได้และอาฟาเรนท์ก็ติดธุระ

" ปิดเทอมก็ไปเที่ยวฮ่องกงบ้างนะ "

นักรบตบไหล่ผมเบาๆก่อนจะเดินตามผู้ใหญ่ออกไป

" พบรักคงคิดถึงนาทีแย่ อย่าลืมโทรหาพบรักบ่อยๆนะแล้วก็กลับไทยอย่าลืมของฝากด้วย "

พบรักเอ่ยกับผมเสียงใสก่อนจะกระโดดกอดผม ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของเราสามคนอยู่แล้ว

" พบรักไปล่ะนะ นาที "

" ดูพ่อกับแม่ให้นาทีด้วยนะ "

ผมตะโกนตามหลังพบรักไป แล้วในตอนนี้ก็มีเพียงแค่กอหญ้าเท่านั้นที่ยังยืนอยู่ตรงหน้าผมด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ

" เอ่อ.../ แม่บอกให้กอหญ้ารอตรงนี้ค่ะแม่ไปเข้าห้องน้ำ "

ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรคนตรงหน้าก็รีบพูดราวกับกลัวว่าจะไม่ได้พูดซะงั้นก่อนจะยืนก้มหน้าก้มตาต่อ

" จักรยาน...ซ่อมให้แล้วนะ "

ผมเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอก่อนที่เธอจะเงยหน้ามาสบตากับผม

" ขอบคุณค่ะ "

เธอตอบยิ้มๆหากแต่ในแววตาของเธอยังแสดงออกชัดเจนว่ากลัวผมอยู่ ไหนจะมือสองข้างที่ประสานกันมีอาการสั่นเล็กน้อย

" ดูพ่อกับแม่ด้วยนะ "

นี่เป็นครั้งแรกที่เราสองคนคุยกันมากกว่าหนึ่งประโยคถ้าไม่นับรวมกับวันที่ฝนตกวันนั้น

" ค่ะ "

เธอตอบพร้อมกับก้มหน้าลงอีกครั้งเหมือนหลบหน้าผม

" นาทีไปได้แล้วลูกใกล้เวลาแล้ว "

เสียงแม่ที่เดินมาแต่ไกลทำให้เราสองคนหันไปมอง

" ครับแม่ "

" กอหญ้าป่ะลูกกลับกัน ทุกคนรอเราอยู่ "

แม่เรียกกอหญ้าก่อนจะเดินนำหน้าเธอไป

" เธอ... "

ผมเพียงแค่พรึมพรำกับตัวเองเบาๆไม่คิดว่าคนที่เดินหันหลังไปจะได้ยิน

" คะ? "

แล้วเธอก็หันกลับมา

" ดูแลตัวเองด้วยนะ... "

ผมเดินไปวางมือลงบนหัวของคนที่เตี้ยกว่าก่อนจะส่งยิ้มละมุนไปให้

" ค่ะ "

เจ้าของดวงตาคู่สวยตรงหน้าพยักหน้ารับคำยิ้มๆให้ผม เธอเป็นผู้หญิงที่ยิ้มสวยคนหนึ่งผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย

" ถ้ากลับมาอีกครั้ง...เรียกฉันว่าพี่ได้แล้วนะ "

" ค่ะ "

ผมมองคนตรงหน้าก่อนจะลูบหัวเธอเบาๆซึ่งเธอก็ส่งยิ้มกลับมาพร้อมกับแววตาที่แสดงออกว่าดีใจ

" แล้วพบกันใหม่... "