EP.3 ในวันที่ฝนตก

กอหญ้า...

เลิกเรียนวันนี้ฝนก็ทำท่าว่าจะตกเหมือนเคยเพราะเข้าสู่หน้าฝนแล้ว และพยากรณ์อากาศก็ไม่เคยตรงสักครั้งในเมื่อเมื่อวานบอกว่าวันนี้ฝนจะตกตอนกลางคืนแต่ตอนนี้เพิ่งจะสี่โมงกว่าๆกลับทำท่าจะเทลงมาซะงั้น

" กอหญ้า!! กลับด้วยกันมั้ยเดี๋ยวฟางไปส่ง ฟางปั่นจักรยานมา "

" ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวกอหญ้ากลับเองก็ได้แค่นี้เอง ฟางรีบไปเถอะฝนจะมาแล้ว "

ฉันหันไปบอกฟางเพื่อนสนิทของฉันที่เรารู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเด็กๆก่อนจะรีบวิ่งไปตามถนนเพราะถ้าช้ากว่านี้ฝนจะตกเอาได้ อันที่จริงพ่อกับแม่จะให้ฉันเรียนโรงเรียนเดียวกับคุณนาทีแต่ฉันปฏิเสธ และท่านจะให้คนมารับมาส่งฉันก็ปฏิเสธพวกท่านอีกตามเคย เพราะอะไรน่ะหรอก็คุณนาทีเกลียดฉันยังไงล่ะจะไปให้เขาเห็นหน้าทำไม

ครึ้มม!!

เสียงท้องฟ้าสีดำขลับร้องคำรามพร้อมกับมีแสงเป็นทางยาวปรากฏขึ้นเป็นพักๆ ทำให้ฉันต้องวิ่งเข้าทางท้ายสวนเพราะมันอยู่ใกล้มากกว่า อีกอย่างได้เข้าไปในเขตที่เป็นพื้นที่ของพ่อกับแม่ก็ทำให้ฉันอุ่นใจมากกว่าจะมาวิ่งตากฝนตามถนนแบบนี้

" นาทีนั่นน้องสาวมึงป่าววะ "

เสียงของใครบางทำให้ฉันที่วิ่งตัวเปียกผ่าสายฝนต้องชะงักและหันไปมอง

" อ้าวน้องกอหญ้าจริงๆด้วย ทำไมเปียกแบบนั้นล่ะเข้ามาหลบในนี้ก่อนดิ "

เสียงเด็กผู้ชายในชุดมอปลายเหมือนกันกับฉันร้องเรียกให้ฉันเข้าไปในกระท่อมไม้หลังหนึ่งที่จำได้ว่าเคยเป็นที่พักเก่าของคนงานก่อสร้าง แล้วพวกเขามาทำอะไรกันตรงนี้

" หูย หนาวมั้ยจ้ะน้องกอหญ้า / น้องมึงอย่างขาวอะนาที / ไม่น่าเชื่อว่าเด็กมอห้า ฮ่าฮ่าฮ่า "

ฉันไม่รู้ว่าพวกเพื่อนๆของคุณนาทีพูดเรื่องอะไรกันเพราะฉันมัวแต่จดจ่อกับใบหน้าของคุณนาทีที่ตอนนี้เหมือนไม่พอใจที่ฉันเดินเข้ามาในนี้ ดูจากสีหน้าและแววตาแล้วฉันคิดว่าฉันต้องออกไปจากตรงนี้ดีกว่า

" ทำไมไม่ใส่เสื้อกันฝน แล้วร่มไปไหน "

น้ำเสียงห้วนๆของคุณนาทีที่นั่งอยู่ไกลๆถามฉันขึ้น ให้ตายสิถ้าคุณนาทีไม่ถามฉันก็ไม่รู้เลยนะว่าตอนนี้เสื้อนักเรียนของฉันมันเปียกและบางจนแนบเนื้อไปหมด

" เอ่อ กอหญ้าลืมเอามาค่ะ "

ฉันตอบพลางกอดกระเป๋าปิดด้านหน้าของตัวเองเอาไว้

" นาทีมึงไม่พูดกับน้องดีๆวะ / ถ้าน้องกูน่ารักขนาดนะมึง หึ้ย ฮ่าฮ่าฮ่า "

" มานี่!! "

น้ำเสียงดุๆของคุณนาทีทำให้ฉันค่อยๆคลานเข้าไปหาก่อนจะนั่งลงห่างๆ

" นาทีแม่งทำเป็นเข้ม / พี่นาทีที่แสนจะร่าเริงของสาวๆหายไปไหน / พี่นาทีแสนจะอบอุ่น ฮ่าฮ่าฮ่า "

" พวกมึงเงียบๆดิ๊ นู่นคนขับรถบ้านพวกมึงมารับแล้ว "

คุณนาทีบุ้ยหน้าไปทางที่ฉันเพิ่งจะเดินมา

" เขารู้ได้ไงว่าเราอยู่ท้ายสวนวะ "

เพื่อนคุณนาทีคนหนึ่งพูดขึ้น

" กูบอกเขาเอง จอดรถนอกสวนแล้วจะมีประตูเล็กหลังสวนให้เข้ามา "

คุณนาทีตอบ

" มึงขึ้นรถกูป่ะล่ะเดี๋ยวกูให้คนวนรถไปส่งถึงหน้าบ้าน "

เพื่อนคุณนาทีอาสา เพราะระยะทางจากท้ายสวนไปหน้าบ้านก็หลายกิโลเลยแหละพื้นที่หมดนี่ก็เกือบสี่ร้อยไร่

" ไม่อะ พวกมึงกลับไปได้แล้ว "

" เออๆ / พี่กลับแล้วนะจ้ะน้องกอหญ้า / น้องกอหญ้าผิวสวยจังเลยอะใช้ครีมอะไรจ้ะ "

" พวกมึงแดกตีนกูก่อนจะกลับบ้านมั้ย คนขับรถรอนานแล้วไอ้พวกเวร "

" เออๆ แค่นี้ทำเป็นหวงน้อง "

เพื่อนคุณนาทีตอบด้วยเสียงหงุดหงิดก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ฉันที่นั่งสั่นอยู่

" หวงบ้านมึงสิ "

คุณนาทีสวนกลับก่อนจะตวัดสายตามามองฉันด้วยท่าทางหงุดหงิด

" มานี่!! "

เสียงดุๆของคุณนาทีทำให้ฉันสะดุ้งโหยงก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ เขาจะแกล้งอะไรฉันอีกหรือเปล่านะ

" เอากระเป๋ามา "

เสียงดุๆทำให้ฉันส่งกระเป๋าไปให้คุณนาทีก่อนที่เสื้อรุ่นของชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกตัวโคร่งจะคลุมตัวฉันเอาไว้ด้วยฝีมือของคุณนาที

" ตากไว้แบบนี้ก่อนล่ะกัน เปียกหมดแล้ว "

ฉันนั่งมองคุณนาทีบ่นพรึมพรำกับตัวเองพร้อมกับเปิดกระเป๋าเอาหนังสือเรียนฉันออกมาผึ่งไว้

" ทำไมเดินกลับ "

เสียงคุณนาทีเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงฝนแต่ไม่ได้หันมามองหน้าฉัน

" วันนี้กอหญ้าไม่ได้เอาจักรยานไปค่ะ เมื่อวานโซ่มันขาด "

ฉันตอบพลางก้มหน้าลง ปกติแล้วฉันจะปั่นจักรยานไปเรียนทุกวันเพราะโรงเรียนฉันอยู่ใกล้กว่าคุณนาทีแต่เมื่อวานโซ่มันขาดวันนี้ฉันก็เลยต้องเดินไปเดินกลับเพราะก่อนหน้านี้เคยบอกพ่อกับแม่ว่าจะไปเรียนเอง

" เดี๋ยวกลับไป...ซ่อมให้ "

เสียงพูดแบบไม่ค่อยเต็มใจเอ่ยบอก แต่มันก็ทำให้หัวใจของฉันยิ้มได้ขึ้นมา ขอบคุณนะคะพี่ชาย...