ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า! のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

ชุยซือจิ้งเคยดูแลปรนนิบัติตอนที่หลิวเยี่ยนบาดเจ็บมาแล้ว ยามนี้ต้องดูแลเสี่ยวอวี่ซึ่งเป็นสตรีเหมือนกันจึงเป็นเรื่องที่ง่ายดายและเบาใจกว่ามากเสี่ยวอวี่เองก็รู้สึกตัวแล้ว นางจึงพยุงร่างลุกขึ้นนั่งให้ชุยซือจิ้งช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่การขยับตัวเพียงเล็กๆ น้อยๆ ทำให้อาการวิงเวียนศีรษะและตัวชาไร้เรี่ยวแรงกลับมาอีกครั้ง“ท่านมีไข้อ่อนๆ และเลือดพร่อง ทั้งยังพักผ่อนไม่พอ ก็เลยเพลียถึงเพียงนี้อย่างไรล่ะ” ชุยซือจิ้งบอกสิ่งที่ท่านหมอชราวินิจฉัยให้เสี่ยวอวี่ฟัง “อีกเดี๋ยวท่านต้องดื่มยาด้วยนะ”“อืม...” เสี่ยวอวี่ค่อยๆ เอนตัวลงนอนหลังเช็ดตัวเสร็จเรียบร้อย “ลำบากเจ้าแล้ว”“ไม่ลำบากเลย ท่านอย่าคิดมาก” ชุยซือจิ้งยิ้มปลอบอย่างอ่อนโยน “ท่านหลับพักอีกสักหน่อยเถิด กว่ายาจะต้มเสร็จคงต้องใช้เวลาอีกนาน”“เจ้าไม่ต้องเฝ้าข้าหรอก ให้คนในโรงเตี๊ยมนำยามาให้ข้าก็พอ”ในโรงเตี๊ยมแต่ละแห่งย่อมมีท่านป้าหรือผู้รับใช้ที่เป็นสตรีอยู่ด้วย เสี่ยวอวี่ไม่อยากรบกวนชุยซือจิ้งให้มาปรนนิบัติตนเองจึงกำชับนางอย่างจริงจังชุยซือจิ้งก็รู้ว่าเสี่ยวอวี่เกรงใจ ...กับนางที่สนิทสนมกันยังเกรงใจขนาดนี้...ถ้าบอกว่าชุยซืออ

ชุยซืออวิ๋นนิ่วหน้าเมื่อได้ยินคำเรียกว่า ‘คุณชาย’ จากปากของเสี่ยวอวี่อีกครั้ง แต่เพราะชุยซือจิ้งกำลังรอคอยคำตอบ ขุนนางหนุ่มจึงพยายามปรับสีหน้าของตัวเองให้นิ่งสงบ“ยามที่ตระกูลชุยของพวกเราอยู่ในเมืองเฉิงกวนมีเหตุการณ์ใหญ่เกิดขึ้นสองเรื่อง” ชุยซืออวิ๋นเท้าความให้น้องสาวฟัง “เรื่องหนึ่งคือการฆ่าล้างตระกูลนายอำเภอซ่ง อีกเรื่องก็คือขุนนางสกุลอวี่เหวินถูกคนรุมประชาทัณฑ์จนตาย”เสี่ยวอวี่ได้ยินเขาเอ่ยถึงสกุล อวี่เหวิน ก็มีสีหน้าซับซ้อนขึ้นมา คล้ายไม่อยากเชื่อว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับตนเอง แต่สุดท้ายจำต้องยอมรับเพราะคำว่า อวี่ ตรงกับสิ่งที่นางเก็บซ่อนไว้กับตัวมานาน“ข้าจำเรื่องพวกนี้ได้เพราะยามนั้นข้าโตกว่าพวกเจ้าสองคนมากนัก” ชุยซืออวิ๋นอายุมากกว่าเสี่ยวอวี่สามปี และมากกว่าชุยซือจิ้งห้าปี “เมื่อตระกูลชุยตั้งรกรากได้ที่หลินอาน ข้าก็เริ่มสืบเรื่องราวเหล่านี้ย้อนหลัง”แม้ไม่ได้บอกเหตุผลว่าเขาสืบเรื่องราวเหล่านี้ไปทำไม แต่ชุยซือจิ้งรู้แล้วว่าพี่ใหญ่ไม่ได้เย็นชากับเสี่ยวอวี่เหมือนอย่างที่นางเคยเข้าใจมาตลอด“ข้าสืบเรื่องขุนนางสกุลอวี่เหวินก่อนเพราะคนที่เกี่ยวข้องกับพวกเขายังมีชีวิตอยู่...ข้าตามเบาะแ

ผู้เฒ่าซ่งฟู่กุ้ยร้องไห้จนตัวสั่นเทิ้ม เสียงแหบเครือของเขาชวนให้ผู้คนที่ได้ยินรู้สึกเวทนา ดวงหน้างดงามของเสี่ยวอวี่ก็เผือดสีจนคล้ายว่าอีกสักครู่อาจเป็นลมหมดสติไปชุยซืออวิ๋นประคองร่างบางให้เข้ามายืนใกล้ตัวพลางเอ่ยด้วยสีหน้าสุภาพ ไม่มีท่าทีตระหนกลนลาน“ขออภัยที่แม่นางบ้านข้าไม่รู้ความ ถามคำถามที่ทำให้ท่านผู้เฒ่าสะเทือนใจ ถ้าอย่างไรข้าขอใช้ชาคารวะทั้งสองท่านดีหรือไม่”ชายหนุ่มเอ่ยชักชวนทั้งผู้เฒ่าและเด็กหนุ่มให้ออกเดินไปยังร้านน้ำชาขนาดเล็กที่อยู่ไม่ไกลจากศาลเจ้า ขณะเดียวกันก็รั้งตัวเสี่ยวอวี่ให้ออกเดินพร้อมกันสองคนแรกเดินไปที่ร้านน้ำชาด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ แต่ชุยซืออวิ๋นยังมีสีหน้าสงบนิ่งอ่อนโยน และเสี่ยวอวี่ก็เดินตามแรงประคับประคองของเขาไปอย่างว่าง่ายเมื่อนั่งโต๊ะร่วมกันที่ร้านน้ำชา ชุยซืออวิ๋นก็เอ่ยกับเสี่ยวอวี่ด้วยท่าทีห่วงใย“อาอวี่ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ท่านผู้เฒ่าเป็นคนที่เจ้าเคยพบมาก่อนหรือ”จะว่าไปนี่อาจเป็นครั้งแรกที่เขาสามารถแสดงออกว่าห่วงใยเสี่ยวอวี่ต่อหน้าผู้คนได้อย่างเปิดเผย“ไม่แน่ใจนัก” เสี่ยวอวี่เอ่ยเสียงแผ่ว “แต่ข้ารู้สึกว่าเคยพบมาก่อน”“แม่นางชื่อเสี่ยวอวี่ใช่หรือไม่”ซ่

“ข้าขอโทษ” ชุยซืออวิ๋นเอ่ยด้วยความเสียใจอีกครั้งหนึ่งแม้การสืบความจริงที่เกิดขึ้นในอดีตเป็นเรื่องยาก และเขาคิดว่าตัวเองได้พยายามอย่างเต็มที่แล้วจนพบความเชื่อมโยงระหว่างครอบครัวชาวนาในเมืองเฉิงกวนกับตระกูลอวี่เหวินแต่เขากลับละเลยความฝันของเสี่ยวอวี่ที่เป็นเบาะแสสำคัญมาตั้งแต่ต้น“ไม่เป็นไร” เสี่ยวอวี่ยืนยันคำเดิมอีกครั้ง “ท่านทำเพื่อข้ามามากแล้ว”แม้เขาจะชอบบีบบังคับใจเวลาที่อยู่กันตามลำพัง และมีท่าทีเย็นชากับนางเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่นางรู้ว่าเรื่องนี้เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากมายจริงๆเพื่อคนในความสัมพันธ์ที่ไม่อาจเปิดเผยได้ เขาทำถึงเพียงนี้ก็นับว่าไม่แล้งน้ำใจแล้วทว่าขุนนางหนุ่มอยากลงโทษตัวเองที่เป็นสาเหตุให้เสี่ยวอวี่ต้องจมอยู่กับความรู้สึกผิดมาเนิ่นนานเพราะเข้าใจว่าตระกูลของนางเป็นพวกคิดคดทรยศแผ่นดินที่ผ่านมาชุยซืออวิ๋นไม่อยากแตะต้องเรื่องฝันร้ายของเสี่ยวอวี่ เพราะไม่อยากให้นางจมอยู่กับอดีตอันเป็นสาเหตุของทุกข์ ทำให้โอกาสที่นางจะได้รู้ความจริงผ่านเลยไปเนิ่นนานอย่างน่าเสียดายหากเขาถามไถ่เรื่องความฝันที่เกาะกินความทรงจำของนางอย่างจริงจังกว่านี้ เรื่องที่เสี่ยวอวี่คือซ่งอวี่ถง

รถม้าที่มีชุยซือจิ้งและเสี่ยวอวี่อยู่ข้างในวิ่งต่อไปไม่หยุดนานเกือบชั่วยาม ระหว่างนั้นพวกนางได้ยินเสียงของลู่เหิงและองครักษ์คนอื่นๆ ตะโกนคุยกับชุยซืออวิ๋นเป็นบางครั้งเท่าที่จับใจความได้ มีองครักษ์เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนหนึ่ง พวกเขาบางส่วนได้หวนกลับไปนำร่างไร้ชีวิตของสหายหน่วยเดียวกันกลับมาจากพื้นที่ปะทะเมื่อครู่ ยามนี้ขบวนรถม้ากำลังมุ่งหน้าไปยังค่ายทหารที่ใกล้สุดเพื่อขอความช่วยเหลือ ซึ่งก็คือค่ายที่เมืองเซ่าซิงการซุ่มโจมตีครั้งนี้ดูออกได้อย่างชัดเจนว่าเป็นการรอให้พ้นเขตเมืองเฉิงกวนเสียก่อนถึงค่อยลงมือ แม้ชุยซืออวิ๋นและลู่เหิงจะเตรียมตัวไว้แล้วยังพบว่าการปะทะครั้งนี้ออกจะตึงมืออยู่บ้างหน่วยองครักษ์ที่ติดตามมาครั้งนี้มีเพียงสามสิบนายเพราะคัดคนที่ฝีมือดีที่สุดมาโดยเฉพาะ แต่ผู้ที่ลอบโจมตีครั้งนี้มีจำนวนนับร้อยคนและมีฝีมือที่นับว่าเยี่ยมยุทธ์ จึงไม่อาจหลีกเลี่ยงการสูญเสียและบาดเจ็บเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้ของฝ่ายลู่เหิงยามนี้หัวหน้าองครักษ์มีสีหน้าดุดันเย็นชายิ่งกว่าเดิมเพราะยังเหลือหนทางอีกไกลกว่าจะถึงเมืองหลวง แต่กำลังคนยามนี้กลับลดลงไปหลายส่วนยังดีที่ชุยซืออวิ๋นบอกให้รู้ว่าก่อนออกเดิ