“เจ้าเป็นของข้า...”ก่อนสติพร่าเลือนจนหลับใหล คล้ายว่าเสี่ยวอวี่จะได้ยินเสียงทุ้มกระซิบย้ำข้างหูอีกครั้งนางอ่อนเพลียจนหลับไปนานนับชั่วยาม เมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของชุยซืออวิ๋น เขาก็ทำตัวเป็นหมาป่าหิวโหยทันทีจุมพิตร้อนผ่าวแตะแต้มแผ่นหลัง ไหล่เนียน และต้นคอ แต่นางรีบเอ่ยปากห้ามด้วยเสียงหนักแน่นจริงจัง“ไม่! ท่านอย่าทำเช่นนี้อีกเลย!”เมื่อสติแจ่มชัดแต่ร่างกายร้าวระบม เสี่ยวอวี่ก็นึกเสียใจแล้วนางไม่โทษชุยซืออวิ๋น แต่ตำหนิตัวเองที่ใจอ่อนปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้เขาย่ำยีจนเลยเถิดหากเรื่องที่ละอายใจหนักสุดคือการทำผิดธรรมเนียมไว้ทุกข์แก่ฮูหยินผู้ที่นางเคารพรักอย่างยิ่ง ทั้งยังผิดคำสาบานที่ตัวเองเคยเอ่ยปากต่อหน้าเสี่ยวชุ่ยและสาวใช้คนอื่นในจวนสกุลชุยด้วย“ทำไมเล่า” ชุยซืออวิ๋นคิดไม่ถึงว่านางจะปฏิเสธ“คนทั้งจวนยังไว้ทุกข์ให้ฮูหยิน ท่านเองก็สมควรเตรียมตัวสอบเคอจวี่ ท่านอย่าละเมิดธรรมเนียมและปล่อยให้เรื่องนี้ขวางทางปณิธานของท่านเลย”เสี่ยวอวี่ไม่อยากพูดถึงคำสาบานของตัวเองจึงเอ่ยถึงเรื่องสำคัญของเขาแทน“อ้อ” ได้ยินทั้งสองเหตุผลชุยซืออวิ๋นก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาจริงๆ “ข้าเข้าใจแล้ว”ชายหนุ่ม
閱讀更多
