เมื่อได้ยินเงื่อนไขสองข้อของจวิ้นอ๋อง หลี่หลันก็เอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ“ข้าทำได้แน่นอน! ถึงข้าจะชอบฟังเรื่องราวของคนอื่นอยู่บ้าง แต่เรื่องใดที่ท่านไม่บอกข้าจะไม่แอบไปสอบถาม อีกอย่างคือข้าไม่ชอบให้ใครดูหมิ่นข้า ข้าจึงไม่ชอบดูหมิ่นใครเช่นกัน”สีหน้าของนางขึงขังอย่างยิ่ง แต่จวิ้นอ๋องกลั้นยิ้มแทบตาย“อืม...ดียิ่ง” เขาพยักหน้ารับคำด้วยดวงตาเป็นประกาย “เช่นนั้นถือว่าเราตกลงกันได้แล้ว?”“ต้องทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรหรือไม่” หลี่หลันเอ่ยอย่างไม่แน่ใจนักถ้าพวกเขาเป็นคู่ค้าหรือกำลังเจรจาเรื่องกู้ยืมเงินก็คงต้องเขียนสัญญาขึ้นมาให้ชัดเจน ไม่ให้ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดทำผิดเงื่อนไขทว่าการแต่งงานเพียงในนามเช่นนี้ไม่เคยมีผู้ใดเล่าให้นางฟังมาก่อนว่าต้องทำเช่นไรจวิ้นอ๋องได้ยินคำถามนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นจึงหัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้น“ไม่จำเป็น” เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากเสียงหัวเราะจางลงแล้ว “ข้าเป็นคนรักษาคำพูด เจ้าก็เช่นกันไม่ใช่หรือ”“อืม...ข้าเป็นคนรักษาคำพูด”หลี่หลันพึมพำรับคำเสียงเบา รู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยที่ถูกคนหัวเราะใส่หน้าแต่อีกฝ่ายเป็นถึงจวิ้นอ๋อง ต่อให้เป็นพันธมิตรกันแล้วนางก็ยังไม่กล้
閱讀更多
