All Chapters of ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อมารดาจากไป ชุยซือจิ้งต้องรับหน้าที่นายหญิงคนใหม่ของตระกูลชุยไปโดยปริยายนางเป็นคนเฉลียวฉลาด เรียนรู้ไว การดูแลจัดการเรือนให้บิดาผู้เป็นขุนนางขั้นห้าไม่ใช่เรื่องยาก แต่การดูแลกิจการร้านค้าที่มารดาและบิดาได้รับสืบทอดจากตระกูลเดิมต่างหากที่เป็นเรื่องใหญ่เพราะไม่ได้มีแค่เรื่องร้านค้าที่นาเรือกสวนที่นางต้องดูแล แต่นางต้องรับรู้ความเป็นไปของเครือข่ายอำนาจและตระกูลผู้มีอิทธิพล รวมถึงทิศทางการทำการค้าในพื้นที่แต่ละแห่งที่มีกิจการของสกุลชุยตั้งอยู่ด้วยภาระหน้าที่นี้ทำให้ชุยซือจิ้งต้องรับรู้เรื่องราวมากมายที่คุณหนูในห้องหอไม่ควรรู้ก่อนเวลาอันควรหากเป็นเรื่องราวประเภทเรือนใดมีอนุคนใหม่แล้วถูกภรรยาเอกจัดการด้วยวิธีการต่างๆ ชุยซือจิ้งยังพอจะแสร้งรับฟังและปล่อยผ่านไปได้ง่ายๆแต่เรื่องที่นางได้ยินแล้วตื่นตระหนกในใจคือข่าวคราวที่ฮูหยินแม่ทัพหลายคนต้องเก็บเนื้อเก็บตัวเพราะสามีของพวกนางถูกวังหลวงเพ่งเล็งแม้ยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ แต่บิดาที่ต้องพักงานชั่วคราวและพี่ชายซึ่งกำลังเตรียมตัวสอบบัณฑิตทำให้จวนตระกูลชุยไม่อาจตัดขาดจากข่าวคราวภายนอกได้เมื่อบ่าวที่นางสั่งให้สอดแนมความเป็นไปในเมืองหลวงมาราย

ชุยซือจิ้งไม่คิดว่าผ่านไปสามปีนางจะมีโอกาสได้ร่วมโต๊ะอาหารกับหลิวเยี่ยนอีกครั้งหลังจากถูกเขาตัดรอนซึ่งหน้าในค่ายทหาร ชุยซือจิ้งซมซานคืนสู่ตระกูลชุยด้วยหัวใจแตกร้าวเมื่อต้องเสียน้ำตาหลายรอบและสิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบงันไร้น้ำใจ นางก็เลิกตอแยเขา ไม่ส่งข้าวของใดไปให้หลิวเยี่ยนเป็นพิเศษอีกมีเพียงเสบียงอาหารกับหยูกยาจำเป็นที่ยังคงถูกส่งให้ทหารในกองทัพเหมือนเดิม ส่วนข่าวคราวเกี่ยวกับชายแดนหลังจากนั้นก็ไม่เรียกให้บ่าวสอดแนมมารายงานเป็นประจำเหมือนแต่ก่อนแต่แล้วหลิวเยี่ยนที่มีเลือดเนื้อก็มาปรากฏตัวตรงหน้าในวันที่นางละทิ้งความหวังไปไม่รู้ว่าสายตาของนางที่เหม่อมองเขาบ่งบอกความในใจ หรือหลิวเยี่ยนทำตัวเป็นพยาธิในท้องเดาใจนางได้อย่างถูกจังหวะ เขาเอ่ยขึ้นลอยๆ หลังกินอาหารเสร็จและกลั้วปากด้วยชาหอมเรียบร้อยแล้ว“ยังจำวันที่ข้าส่งเจ้าออกจากค่ายได้หรือไม่”“วันใดหรือ” ชุยซือจิ้งเลิกคิ้วอย่างเสแสร้ง “ข้าจำไม่ได้แล้ว”หลิวเยี่ยนหัวเราะและเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า“วันที่เจ้ากินข้าวเคล้าน้ำตาต่อหน้าข้านั่นอย่างไร”“หึ!” ชุยซือจิ้งแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “ก็บอกแล้วว่าข้าจำไม่ได้”“อืม ไม่เป็นไร

ไม่มีผู้ใดไม่รู้ว่าการแต่งงานที่ถูกต้องตามธรรมเนียมต้องผ่านขั้นตอนสามหนังสือ หกพิธีการตอนที่คนสกุลเจียงส่งแม่สื่อมาทาบทามชุยซือจิ้ง ทำได้เพียงมอบของกำนัลและบอกเจตนาเบื้องต้นว่าสกุลเจียงจะมอบตำแหน่งใดในเรือนให้กับนางเมื่อรับรู้ว่าสกุลเจียงหวังจะให้ชุยซือจิ้งไปเป็นอนุ เพียงเท่านั้นชุยซืออวิ๋นก็มีสีหน้ามืดทะมึนผิดจากความสุภาพนุ่มนวลของบัณฑิตทั่วฮวา ตะโกนสั่งบ่าวในบ้านให้ส่งแขกและปิดประตูใส่หน้าแม่สื่ออย่างไม่เกรงจะเสียมารยาทเพราะเหตุนั้นการแลกเปลี่ยนวันเดือนปีเกิดของนางกับใต้เท้าสกุลเจียงเพื่อไปทำหนังสือเทียบดวงชะตาว่าสมพงศ์กันหรือไม่จึงไม่เคยเกิดขึ้นแต่เสี่ยวอวี่เพิ่งมาบอกว่าวันนี้พี่ชายนางคิดเรื่องงานมงคลไปถึงขั้นเทียบดวงชะตาแล้วความคิดของชุยซือจิ้งประหวัดไปถึงถ้อยคำมาดมั่นเรื่องแต่งภรรยาของหลิวเยี่ยนตอนอยู่ในห้องหนังสือ จากนั้นจึงตระหนักว่าเรื่องนี้ดำเนินไปรวดเร็วกว่าที่คาดการณ์เอาไว้มากหากแต่เสี่ยวอวี่เข้าใจไปคนละทาง เพราะนางไม่รู้เรื่องการมาเยือนของหลิวเยี่ยน อีกทั้งชุยซือจิ้งก็เพิ่งประกาศว่าจะไม่ออกเรือนไปจนตายถ้าต้องไปเป็นอนุภรรยาของผู้อื่น“คุณชายคิดจะแต่งบุตรสาวบ้านใด เขาไ

สีหน้าของหลิวเยี่ยนดีขึ้นมากเมื่อได้หลับพักผ่อนไปหนึ่งตื่นชุยซือจิ้งนำกล่องใส่อาหารไปให้เขาแล้วรั้งอยู่ในห้องหนังสือเพียงครึ่งก้านธูปก็จากมา เพราะคำพูดของเสี่ยวอวี่ทำให้ฉุกคิดได้ว่าไม่ควรเปิดโอกาสให้เขาจู่โจมอีกแม้จะรู้ว่าตัวเองใจอ่อนแล้ว ชุยซือจิ้งก็ยังอยากทำปากแข็งต่อไปอีกสักหน่อย เพราะอยากรู้ว่าหลิวเยี่ยนจะใช้วิธีไหนพิสูจน์ความจริงใจให้นางได้รับรู้แววตาของเขาแฝงรอยยิ้มยั่วเย้าเหมือนรู้เท่าทันความคิดนาง จึงเก็บไม้เก็บมือ ทำตัวสงบเสงี่ยม ไม่มุทะลุดุดันเหมือนขุนพลคลุ้มคลั่งเมื่อยามเช้าตลอดบ่ายวันนั้น ชุยซือจิ้งดูแลงานประจำวันภายในเรือนและรับฟังรายงานเกี่ยวกับกิจการต่างๆ ของสกุลชุยเหมือนปกติ ไม่ได้ย่างกรายเข้าไปในห้องหนังสืออีกจนกระทั่งยามเย็น ชุยซืออวิ๋นกลับจากกรมพิธีการเร็วกว่าทุกวัน ชุยซือจิ้งจึงมีโอกาสได้ร่วมโต๊ะอาหารกับพี่ชายหลังจากหลายวันที่ผ่านมากว่าเขาจะกลับถึงเรือนก็ดึกดื่นมากแล้วนางให้คนไปเชิญเสี่ยวอวี่ แต่ฝ่ายนั้นไม่มา บ่ายเบี่ยงว่ากินอาหารเย็นที่ห้องของตัวเองแล้วเรียบร้อย สองพี่น้องจึงกินอาหารกันไปอย่างเงียบเชียบไม่ใช่ว่าทั้งคู่เคร่งครัดมารยาท แต่เป็นเพราะยังมีสาวใช้

หลิวเยี่ยนไม่มีทางไปจากจวนตระกูลชุยง่ายๆ หากยังไม่ได้ร่ำลาชุยซือจิ้งดีๆ สักครั้งชายหนุ่มเร้นกายในความมืดออกจากห้องหนังสือมาซุ่มรอในเรือนของแม่นางน้อยทันทีที่ได้รับสัญญาณจากคุณชายใหญ่ชุยซืออวิ๋นให้เขาเปิดเผยแผนการบางส่วนให้นางรับรู้ได้ประสาทสัมผัสของขุนพลหนุ่มตื่นตัวเต็มที่หลังจากได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่มตลอดช่วงบ่ายที่ผ่านมา เมื่อชุยซือจิ้งกลับมาถึงเรือนแล้วเข้าไปอาบน้ำด้านหลังฉากกั้นจึงเป็นการทดสอบความอดทนที่เกือบจะทำให้เขาทานทนแทบไม่ไหวเสียงน้ำกระเพื่อมไหว เสียงทอดถอนใจแผ่วเบาคล้ายมีคล้ายไม่มี และกลิ่นหอมกำจายอบอวลไปทั่วห้อง ทำให้หลิวเยี่ยนซึ่งเลือกซ่อนตัวอยู่หลังม่านเตียงต้องข่มใจกลืนน้ำลายไม่รู้กี่รอบยามที่เสียงความเคลื่อนไหวเงียบหายไปนานผิดปกติ หลิวเยี่ยนเริ่มขมวดคิ้วด้วยความกังวลและครุ่นคิดว่าจะเข้าไปดูสถานการณ์หลังฉากกั้นดีหรือไม่ก็ได้ยินเสียงเรียกของสาวใช้หน้ากลมซึ่งยังมีกิริยาเหมือนเด็กน้อยคนนั้นดังขึ้นเสียก่อน...นางถึงกับจะเผลอหลับในอ่างอาบน้ำ?...หลิวเยี่ยนสงสัยว่าตัวเองเคี่ยวกรำชุยซือจิ้งเมื่อยามสายร้อนแรงเกินไปหรือไม่ ตกค่ำนางถึงได้อ่อนเพลียถึงเพียงนี้เมื่อนางรู้สึกตัว