ตอนที่ 14 บันไดสู่ความสำเร็จ

เวลาหนึ่งปีผ่านไปไวเหมือนโกหก ชีวิตของศุภกรณ์พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือด้วยความทะเยอทะยานที่ไม่มีสิ้นสุด จากพนักงานตรวจสอบคุณภาพตัวเล็ก ๆ บัดนี้เขาผงาดขึ้นดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายผลิต แทนที่คนเก่าที่ลาออกไป พร้อมกับเงินโบนัสก้อนโตเกือบหนึ่งล้านบาทที่เป็นเครื่องพิสูจน์ความสามารถของเขา

บ่ายวันศุกร์ที่ควรจะเป็นเวลาพักผ่อน ศุภกรณ์กลับยังคงหมกตัวอยู่ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง ภายในห้องควบคุมที่เต็มไปด้วยหน้าจอคอมพิวเตอร์ซับซ้อน แสงสีฟ้าจากจอฉายกระทบใบหน้าคมเข้มที่ดูจริงจังกว่าเดิมหลายเท่า ลูกค้ามีความต้องการสินค้าเพิ่มขึ้นมหาศาล และเขาจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียวมาสกัดกั้นเส้นทางความก้าวหน้าของเขา

เขาทอดสายตามองสายพานการผลิตที่เคลื่อนตัวอย่างมีระบบ พลางนึกถึงบทสนทนาที่เพิ่งคุยกับบัวแก้ว เมื่อไม่กี่วันก่อน...

“บัวจ๋า... ถ้าบัวเรียนจบแล้ว พี่ว่าเราแต่งงานกันเลยดีไหม” เขาเอ่ยถามเสียงนุ่มขณะที่โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

“บ้าหน่าพี่กรณ์ บัวเพิ่งจะเรียนจบเองนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อก็ได้เล่นงานเอาหรอก” หญิงสาวอุทานเขิน ๆ ทว่าแววตากลับซ่อนความพึงพอใจไว้ไม่มิด

“พี่เคยคุยกับคุณพ่อบัวเรื่องของเราแล้ว... ท่านไม่ว่าอะไร”

นั่นคือความจริง ศุภกรณ์เดินหมากอย่างรัดกุม เขาเปิดอกคุยกับคุณอนันต์อย่างตรงไปตรงมาถึงความรู้สึกที่มีต่อลูกสาวคนโต ซึ่งคุณอนันต์ผู้มองเห็นความขยันเอาการเอางานของเขามาตลอดก็ไม่ได้ขัดข้อง อีกทั้งยังยกให้เป็นการตัดสินใจของบัวแก้วเอง ส่วนเรื่องสินสอดทองหมั้นนั้นท่านไม่ได้เรียกร้องให้ลำบากใจ ขอเพียงแค่ลูกสาวมีความสุขก็เพียงพอ เพราะพื้นฐานครอบครัวเธอนั้นมีพร้อมทุกอย่างอยู่แล้ว

ศุภกรณ์รู้ดีว่าการแต่งงานกับบัวแก้วไม่ใช่แค่เรื่องของความรัก แต่มันคือตั๋วทางลัดที่จะส่งเขาขึ้นสู่ตำแหน่งบริหารที่สูงกว่าหัวหน้าฝ่ายผลิต เขาเบื่อการนั่งเฝ้าจอและคอยคุมเครื่องจักรที่ทำงานอัตโนมัติเหล่านี้เต็มที เขาต้องการเก้าอี้ในห้องแอร์เย็น ๆ ที่มีอำนาจสั่งการมากกว่านี้

แต่ปัญหาคือบัวแก้ว... เธอเพิ่งเรียนจบและรักอิสระ อีกทั้งคุณอนันต์ก็ไม่ได้บังคับให้เธอต้องเข้ามาช่วยงานที่บริษัทอย่างจริงจัง เขาจึงต้องนอนคิดวางแผนมาหลายคืนว่าจะทำอย่างไรให้เธอยอมตกลงปลงใจแต่งงานกับเขาสักที

“หัวหน้าจะกลับก่อนก็ได้นะครับวันนี้” หนึ่งในลูกน้องเดินเข้ามาสะกิดที่โต๊ะทำงาน

“ได้... เดี๋ยวขอฉันตรวจเช็กรายงานการวัดและควบคุมแรงของรางตรงนี้อีกสักครู่ละกัน ถ้ามีอะไรผิดปกติให้รีบรายงานฉันด่วนเลยนะ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อยแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด

“ครับหัวหน้า” ลูกน้องรับคำก่อนจะเดินออกไป

ศุภกรณ์ก้มลงตรวจดูระบบเทคโนโลยีการตรวจสอบคุณภาพอีกครั้ง เขาไม่ได้แค่คุมงานให้จบไปวัน ๆ แต่เขาลงลึกไปถึงเรื่องการลดความสูญเสียและประโยชน์ในเรื่องของความประหยัดที่บริษัทจะได้รับ ความทุ่มเทระดับถวายหัวนี้ทำให้ชื่อของเขาถูกเอ่ยชมในที่ประชุมโดยคุณอนันต์อยู่บ่อยครั้ง

เขากระตุกยิ้มที่มุมปากเมื่อนึกถึงคำชมเหล่านั้น... ทุกหยาดเหงื่อที่เขาเสียไปกลางโรงงานที่ร้อนระอุนี้ คืออิฐแต่ละก้อนที่เขากำลังก่อเป็นบันไดมุ่งสู่ตำแหน่งสูงสุด

‘รอก่อนนะบัวแก้ว... พี่จะทำให้บัวปฏิเสธข้อเสนอแต่งงานของพี่ไม่ลงเลยเชียว’

ศุภกรณ์ครุ่นคิดก่อนจะปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความเหนื่อยล้าแม้เพียงนิด แต่มันกลับวาวโรจน์ด้วยความกระหายในอำนาจที่เขากำลังจะได้ครอบครองในไม่ช้า