ตอนที่ 11 ต้องทำอะไรสักอย่าง

กลิ่นหอมของเค้กที่เพิ่งออกจากเตาอบใหม่ ๆ อบอวลไปทั่วห้องครัวสีอุ่น ศุภกรณ์มองดูบัวแก้วจัดวางชิ้นเค้กสีสวยลงบนจานเซรามิกเนื้อดี ท่าทางของเธอดูภูมิใจในผลงานตรงหน้าไม่น้อย ชายหนุ่มรับส้อมคันเล็กมาแล้วบรรจงตักเนื้อเค้กนุ่มละมุนเข้าปาก

“อู้ว!... อร่อยมากเลยครับคุณบัว” เขาชมเปราะ แววตาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความทึ่งในฝีมือเธอจริง ๆ

“ไม่ได้แกล้งชมให้บัวดีใจใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามพลางเลิกคิ้วมองอย่างจับผิด แต่เมื่อเห็นท่าทางเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยของเขาก็ทำให้หัวใจเธอพองโต

“อื้มมม... อร่อยจริง ๆ นะครับ ฝีมือระดับคุณบัวนี่เปิดร้านคาเฟ่หรู ๆ ได้สบายเลย” ศุภกรณ์ยืนยันหนักแน่น ทว่าบัวแก้วกลับหลุดหัวใจเบา ๆ เมื่อสายตาเธอสะดุดเข้ากับคราบครีมสีขาวนวลที่ติดอยู่มุมปากหนา

“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณบัว” เขาถามด้วยความฉงน

“ครีมค่ะ ติดปากคุณอยู่...” เธอชี้ที่ริมฝีปากตัวเองเป็นนัย แต่เขากลับทำหน้าซื่อเลิ่กลั่กจนดูน่าเอ็นดู

“มาค่ะ เดี๋ยวบัวเช็ดออกให้” บัวแก้วหยิบกระดาษทิชชูแผ่นนุ่ม ก้าวเข้าไปชิดชายหนุ่มจนลมหายใจอุ่น ๆ รดรินกัน ในจังหวะที่ปลายนิ้วเธอสัมผัสเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเขา สายตาของศุภกรณ์ก็ประสานเข้ากับดวงตาคู่สวยอย่างไม่ลดละ แรงดึงดูดบางอย่างทำให้มือของเธอเริ่มสั่น ด้วยความเขินอายที่ถูกจ้องมองจนทะลุปรุโปร่ง เธอจึงตัดสินใจป้ายบัตเตอร์ครีมที่เหลือติดนิ้วลงบนแก้มสากของเขาเพื่อแก้เขิน

“คุณแกล้งผมเหรอ!...” ศุภกรณ์ไม่ยอมแพ้ เขาใช้นิ้วปาดเค้กคืนใส่หน้าเธอทันที

สงครามรสหวานเริ่มต้นขึ้นอย่างกะทันหัน ทั้งคู่หัวเราะร่าละเลงเค้กใส่กันจนเปรอะเปื้อนไปทั้งใบหน้าและเสื้อผ้า จังหวะที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น บัวแก้วเสียหลักล้มลงบนโซฟานุ่ม โดยมีร่างหนาของศุภกรณ์ถลาลงมาทับไว้เบา ๆ ราวกับเป็นอุบัติเหตุที่ตั้งใจ

บรรยากาศเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคน สายตาของศุภกรณ์หลุบมองริมฝีปากอิ่มที่เปื้อนคราบครีม ก่อนจะโน้มลงไปประทับจูบอย่างเนิ่นนานและดูดดื่ม รสสัมผัสหวานมันของครีมผสมผสานกับความเร่าร้อนของอารมณ์ดิบทำเอาบัวแก้วถึงกับเคลิ้มไปชั่วขณะ

“ผมขอโทษครับ...” ศุภกรณ์รีบผละออกเมื่อดึงสติกลับมาได้ เขาช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้นนั่ง

“ไม่เป็นไรค่ะ...” บัวแก้วตอบอุบอิบ ใจเธอเต้นรัวดั่งกลองสะบัดชัย ใบหน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหูจนไม่กล้าสบตาเขา

“ผมว่าเราไปล้างหน้าล้างตากันดีกว่านะครับ เปรอะไปหมดแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยเพื่อทำลายความกระอักกระอ่วน

“ค่ะ... เดี๋ยวบัวพาไปห้องน้ำเอง” เธอเดินนำเขาไปยังห้องน้ำสำหรับแขก ก่อนที่ตัวเองจะรีบปลีกตัวเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวเพื่อล้างคราบเค้กและจัดระเบียบหัวใจที่เพิ่งพ่ายแพ้ต่อจูบแรกของเขา

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย ศุภกรณ์ก็ขับรถพาบัวแก้วมุ่งหน้าสู่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง ทั้งคู่จองตั๋วภาพยนตร์รอบบ่ายโมงครึ่งเอาไว้ ระหว่างที่นั่งรอเวลาฉายอยู่บนโซฟาบุนวมในเลานจ์วีไอพี ศุภกรณ์ที่กำลังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็ต้องตัวแข็งทื่อ

ที่หัวมุมทางเดินเขาเห็นร่างบอบบางที่คุ้นเคย... พิมพ์นาริน!

เธอดูสวยสง่าในชุดที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้ศุภกรณ์รู้สึกใจหายวูบคือเธอกำลังเดินเคียงคู่มากับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูท่าทางภูมิฐาน ท่าทางสนิทสนมของทั้งคู่ทำให้ไฟในอกของศุภกรณ์ปะทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“เดี๋ยวบัวมานะคะ” เสียงบัวแก้วดึงสติเขา หญิงสาวลุกขึ้นยืนพลางโบกมือทักทายชายหนุ่มคนนั้นอย่างคุ้นเคย

ก่อนจะเดินตรงเข้าไปทักทายกลุ่มของพิมพ์นารินทันที ทิ้งให้ศุภกรณ์นั่งมองภาพนั้นจากโซฟาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง