All Chapters of ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ?: Chapter 91 - Chapter 100

“อาตมาถามชินหวางแล้วมิใช่หรือว่าจะทำพิธีนี้จริงแท้หรือ แล้วก็เป็นชินหวางมิใช่หรือที่กล่าวด้วยตนเองว่าจะทำให้ได้ บัดนี้จะยกเลิกกลางพิธีกรรมนี้ ชีวิตของชินหวางเฟยก็จบลงในวันนี้แล้ว”  ดวงตาคมดุตวัดมองเจ้าไต้ซือเฒ่าสมควรตายด้วยความแค้นเคืองไม่ปิดบัง หากในยามนี้เขามีมีดหรือดาบอยู่ในมือย่อมสังหารนักบวชเฒ่าชั่วช้าผู้นี้โดยไม่เกรงต่อบาปหรือกรรมอันใดทั้งสิ้น สาเหตุก็คือตาเฒ่าทำคล้ายหลอกลวงให้เขาหลงกลจนยินยอมทำสิ่งชั่วช้าเช่นนี้ ผูกชะตาวาสนาคู่ครองอันใดกัน นี่มันถูกพิษโดยแท้ พระมารดากำลังงมงายอยู่กับมนตร์ดำอันใดกันเล่า?  “อาตมาหาได้หลอกลวงชินหวาง ทว่าเป็นชินหวางเองที่ทระนงเกินไป ไม่คิดศึกษาสิ่งที่จะทำให้รอบคอบ สุดท้ายเกิดผิดพลาดจึงมาโทษว่าตนเองถูกหลอก ลองทบทวนดูเถิดเป็นอาตมาหลอกลวงชินหวาง หรือเป็นชินหวางเองที่เต็มใจจะถูกหลอกด้วยตนเองกันแน่”  คล้ายกับหานไท่หมิงถูกตบหน้าด้วยคำว่าโง่งมและไร้สติไม่รอบคอบจากเจ้าเฒ่านักบวชนอกรีตอย่างไรอย่างนั้น แต่ต่อให้อยากเอาความตาเฒ่าสมควรตายตรงหน้าเพียงใด หานไท่หมิงก็ต้องวางเอาไว้ก่อน เพราะในยามนี้ภาพที่เฉียวปิงเซียวนางดิ้นทุรนทุรายคล้ายใกล้สิ้นใจเต็มทนแล้ว เข

ตอนที่ 7“ชินหวางเพคะ…ฟ้าจวนสว่างแล้ว เช่นไรทรงไปพักผ่อนก่อนดีหรือไม่”  อดไม่ไหวนางจึงขยับเข้าไป หวังว่าจะชวนอีกฝ่ายกลับเรือนไปด้วยกัน ก็อีกเพียงสองวันเขาจะแยกกายไปทัพแล้ว แต่จนป่านนี้นางและชินหวางนอกจากกอดจูบกลับไม่เคยร่วมห้องหอลึกซึ้งกันสักครั้งเช่นนี้ที่นางวางแผนจะมีบุตรหวังยกฐานะตนเอง เช่นนี้แล้วยังจะมีหวังอยู่อีกหรือไรกัน  “อ้อ…หลานเอ๋อร์ เจ้าไปพักเถิด ข้าจะอยู่รอท่านหมอตรวจเสี่ยวปิงอีกครั้งก่อน…ลี่เจิน มาพาพระชายารองกลับตำหนักของนางเพื่อพักผ่อนได้แล้ว”  หานไท่หมิงเรียกนางกำนัลใกล้ชิดของจางหลานเย่มาพานางกลับไปยังตำหนักหลิวหยางของพระชายารองที่อยู่ฟากฝั่งตรงกันข้ามกับตำหนักอิงธาราแห่งนี้ทันที เพราะในใจเขาบัดนี้มันทิ้งเด็กน้อยตรงหน้าไปไม่ได้  “แต่…”  พอนางเจอสายตาที่จับจ้องมานิ่ง ๆ อ่านก็ไม่ออกว่าหานไท่หมิงเขาคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ จางหลานเย่ที่มิใช่คนโง่เขลานางจึงได้สติ คนเช่นชินหวางที่ไม่ชอบที่สุดก็คือสติซึ่งพูดจาหนึ่งคำแล้วไม่รู้ความ เช่นนั้นวันนี้นางจึงรู้ว่าตนเองจำต้องถอยไปก่อน แต่ก็เพียงจะถอยเพื่อรุกฆาตเท่านั้น  ...ได้...ในเมื่อนางยั่วยวนด้วยดีสามียังยากจะหลงใหล เช่นนั้นก็คง

"หลานเย่จะปรนนิบัติชินหวางเป็นการไถ่โทษนะเพคะ  มิพูดเปล่า ทว่าจางหลานเย่นางยังขยับกายลุกขึ้นไปสลัดเสื้อคลุมที่นางสวมปกปิดร่างกายเอาไว้แค่ชิ้นเดียวตั้งแต่แรกที่เข้ามาในห้องนี้ออกไป จากนั้นนางก็ค่อยทรุดกายอวบอัดลงไปนั่งคุกเข่า แทรกเข้าไปยังระหว่างขาที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของผู้เป็นพระสวามี มือนุ่มนิ่มลูบไล้จากโคนขาแกร่ง จนกายสูงใหญ่หอบสะท้านเกร็งตัวรับความเสียวซ่านสุขที่ผู้เป็นชายากำลังจะปรนเปรอให้ทันที สองมือของหานไท่หมิงกำแน่น ซึ่งหากจางหลานเย่นางจะมีสติรู้คิดสะดุดใจสักนิดกับอาการไม่ยอมแตะต้องร่างกายของนางเลย มีแต่ปล่อยให้นางเป็นฝ่ายแตะต้องเขาแค่ฝ่ายเดียวอยู่บ้าง นางอาจจะพอกลับตัวได้ทัน ทว่าบัดนี้ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดผสานไปกับกลิ่นกำยานราคะจนนางหน้ามืดตามัวไปหมด จึงไม่รับรู้อันใดอีกนอกจากคิดจะร่วมเสพกามาสนองอารมณ์ใคร่ของตนเองเท่านั้น!  ซึ่งนางก็มิทำให้คนที่อยากเพียงปลดปล่อยไปตามธรรมชาติของบุรุษได้รอนานนัก หลังจากนางปลดกางเกงเขาพ้นลงต่ำ ก็เร่งส่งริมฝีปากอิ่มแย้มออกเมื่อท่อนลำของบุรุษถูกนางดึงออกมาให้พ้นกางเกง ปลายลิ้นนุ่มกรีดแซะไปตามรอยหยักด้วยความชำนาญการและคุ้นเคย  "โอ๊ะ!"  หานไท่

“ฮะ?…เอ่อ..ฟัง…ฟังเพคะ…ไม่ถอด…ไม่ถอด…แต่...เวลาอาบน้ำกับเข้านอนสวมรองเท้ามันจะดีหรือเพคะชินหวาง...แฮะ...แฮะ...”  เผลอถามออกไปตามประสาเด็กปากไว แล้วก็อยากตบปากตนเอง ยิ่งปีศาจกระทิงมองมาที่นางดวงตาแดงก่ำ...ฮือ...มิใช่จะตามมาสังหารนางหรอกใช่หรือไม่?!  “โง่เสียจริง ข้าหมายถึงกำไลที่ห้ามถอดเด็ดขาด ส่วนรองเท้าก็ใช้ตามปกติ ในหัวนี้มีแต่ลมหรือไร โง่ไม่เกรงใจผู้ใด เสด็จแม่ก็ช่างคิดส่งเจ้าไปศึกษาวิชาการแพทย์ ข้าให้สงสารอาจารย์ของเจ้าเสียจริงยายปลาทอง"  นางก็อยากบอกว่าตนเองสงสารทหารใต้ปกครองของท่านปีศาจกระทิงเช่นกัน แต่...ช่างเถิด เรื่องนี้เสี่ยวปิงจะไม่ยุ่ง ยิ่งพอนางได้เห็นว่ากล่าวจบท่านปีศาจกระทิงก็เร่งลงจากรถม้าแล้วขึ้นม้าจากไปทันที เฉียวปิงเซียวก็ถึงกับกล้าหายใจเต็มท้องเสียที  ...เฮ้อ...  “ข้าก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นเสียหน่อย เป็นท่านที่พูดไม่กระจ่างแจ้งเอง ว่าแต่ปลาทอง...อิอิ...ปลาทองก็น่ารักอยู่นะ...ดีกว่าปีศาจกระทิงตั้งเยอะ”  เด็กน้อยก็ยังคงเป็นเด็กน้อยอยู่วันยังค่ำ เช่นกันเฉียวปิงเซียวนางก็เป็นเพียงเด็กวัยหกหนาวผู้หนึ่ง ถึงจะมีความคิดเติบโตกว่าเด็กวัยเดียวกัน เพราะถูกมารดาเลี้ยงดูมาอย่า

กายสูงสง่าก้าวเดินเนิบช้ามาหยุดอยู่ด้านข้างของกายงดงามที่ยังสั่นเทางันงก สายตาที่จับจ้องนั้นก็คล้ายจะสมเพชเล็กน้อย เพราะในสายตาของคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ใช้งานคนเช่นจางหลานเย่มาไม่น้อยเช่นเขา เต็มที่นางก็เป็นได้เพียง...สุนัขโง่งมตัวหนึ่งเท่านั้น สิ้นค่าก็สังหารทิ้ง หากยังพอมีค่าให้ได้ใช้งานต่อก็ป้อนกระดูกให้มันสักนิด...เท่านั้นจริง ๆ ...  "มิเป็นไร...ขอเพียงบ่ายวันพรุ่งนี้เจ้าทำหน้าที่ให้ดี...นายหญิงใหญ่นางกล่าวว่าโทษทั้งหลายที่เจ้าแอบทำลับหลังจะยกให้จนสิ้น...หึ...หึ...หึ..."  กล่าวจบกายนั้นก็ก้าวจากไปเนิบช้า บอกแก่จางหลานเย่ว่าจงจากไปได้แล้ว พระชายารองจึงเร่งเร้นกายหลบคนติดตามของชินหวางแอบกลับเข้าตำหนักได้ด้วยดีและปลอดภัยอีกคราว...  ผู้ถูกเรียกขานว่า 'ท่านอาจารย์เนี่ย' มองตามไปแล้วริมฝีปากสีแดงสดนั้นก็กดรอยยิ้มแสนจะเจ้าเล่ห์ร้ายเหลือแสน ติดตาม 'นางทาส' ในกำมือตนเองไปจนลับสายตา...หึ!...มนุษย์ก็เท่านี้ มีสิ่งยั่วยวนเข้าหน่อยแม้แต่วิญญาณตนเองก็ยินดีจะขายแล้วนับประสาอันใดกับพี่น้องหรือบิดามารดาของตนเองกันเล่า...  ...และในช่วงบ่ายของอีกวันต่อมา...  ที่เหลาอาหารขนาดกลางทางฟากฝั่งประตูด